II KO 4/15

Sygn. akt II KO 4/15 POSTANOWIENIE Dnia 11 czerwca 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Przemysław Kalinowski w sprawie D. T. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 11 czerwca 2015 r., zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Izby Karnej Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 2015 r. sygn. akt II KO 4/15 w przedmiocie odmowy przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie sygn. akt II AKa 297/09 na podstawie art. 437 k.p.k. p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie UZASADNIENIE Zaskarżonym zarządzeniem odmówiono przyjęcia wniosku skazanego D. T. o wznowienie postępowania w sprawie Sądu Apelacyjnego w Warszawie sygn. akt II AKa 297/09. Podstawą odmowy przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania był brak sporządzenia i podpisania nadzwyczajnego środka odwoławczego przez adwokata albowiem obrońca wyznaczony skazanemu z urzędu – nie stwierdził istnienia podstaw do wystąpienia z przedmiotowym wnioskiem. Rozstrzygnięcie to zaskarżył D. T. kwestionując materiał dowodowy zebrany w toku procesu i podważając zasadność skazania, co do którego – według jego twierdzeń – istnieje wiele wątpliwości i nieprawidłowości. Powołał się przy tym na cały szereg 2 obszernie umotywowanych okoliczności związanych z jego procesem, które – w jego przekonaniu – miały świadczyć o popełnieniu czynów zabronionych w toku postepowania i wykazywać, że w odniesieniu do niektórych przynajmniej przestępstw oskarżono go i skazano niesłusznie. Sąd Najwyższy zważył co następuje. Zażalenie D. T. nie mogło zostać uwzględnione przede wszystkim z przyczyn natury formalno-procesowej. Przypomnieć trzeba, że stosownie do dyspozycji art. 545 § 2 k.p.k. wniosek o wznowienie postępowania (o ile nie pochodzi od prokuratora) jest objęty przymusem adwokackim. Oznacza to bezwzględny obowiązek sporządzenia i podpisania tego pisma procesowego przez adwokata lub radcę prawnego, który to nakaz ustawowy ogranicza również Sąd Najwyższy i – poza wypadkami działania z urzędu, a taki w tej sprawie nie zachodzi – nie zezwala na badanie sprawy w wyniku indywidualnej inicjatywy stron procesowych. W tej sprawie to wymaganie nie zostało spełnione albowiem obrońca wyznaczony z urzędu do zbadania akt i sporządzenia opinii w przedmiocie istnienia podstaw do wznowienia postępowania, wypowiedział się w tej kwestii negatywnie. Istnienie wskazanej powyżej przeszkody formalnej oraz jej efekt procesowy, a także brak ujawnionych przesłanek uzasadniających działanie z urzędu, uniemożliwiają ustosunkowanie się do argumentów skarżącego dotyczących faktycznej podstawy skazania i oceny znaczenia poszczególnych dowodów. Nie ma także procesowych możliwości przeprowadzenia na tym etapie – dowodów postulowanych przez skarżącego, jak również poddania analizie wskazywanych przez niego dokumentów zarówno tych znajdujących się w aktach sprawy, jak i wskazywanych w zażaleniu jako możliwe do ewentualnego uzyskania z różnych organów i instytucji. Rozważenie możliwości i celowości podjęcia działań tego rodzaju musi być bowiem poprzedzone złożeniem wniosku przed podmiot uprawniony. W tej fazie, jak już wspomniano, takimi podmiotami są wyłącznie podmioty charakteryzujące się odpowiednim statusem zawodowym i uprawnieniami do działania w imieniu strony procesowej. Natomiast sam skazany takich uprawnień na tym etapie postępowania już nie posiada. 3 Wobec tego, że skarżący nie wykazał, aby zakwestionowane zarządzenie dotknięte było jakąkolwiek wadą natury faktycznej lub prawnej, a jego wystąpienie ograniczyło się do ponownego zaprezentowania krytycznej oceny przebiegu procesu oraz zmierzało do zanegowania wiarygodności obciążających dowodów, przez co wykraczało poza ramy przysługującego środka odwoławczego - należało postanowić, jak na wstępie. l.n