II KO 70/13

Sygn. akt II KO 70/13 POSTANOWIENIE Dnia 30 października 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Dołhy (przewodniczący) SSN Jerzy Grubba SSN Dariusz Świecki (sprawozdawca) po rozpoznaniu w sprawie K. D. i in., oskarżonych z art. 254 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, w dniu 30 października 2013 r., wniosku Sądu Rejonowego w W., z dnia 24 września 2013 r., sygn. akt II K […], o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł: wniosku nie uwzględnić. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 24 września 2013 r., sygn. akt II K […], Sąd Rejonowy w W. zwrócił się do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy K. D. i innych (łącznie 20 oskarżonych) do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wobec spełnienia przesłanek do wyłączenia sędziów orzekających w pionie karnym Sądu Rejonowego w W. 10 spraw dotyczących tożsamego przedmiotowo zdarzenia z dnia 2 września 2008 roku pozostało bez wyznaczonego sędziego referenta i w tej sytuacji w sprawach tych musieliby orzekać sędziowie z pionu cywilnego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 2 Wniosek Sądu Rejonowego o przekazanie przedmiotowej sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k., w obecnym stanie procesowym, nie może zostać uwzględniony. Na wstępie należy stwierdzić, że instytucja przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu stanowi istotne odstępstwo od ogólnej zasady właściwości miejscowej sądu i jako instytucja zupełnie wyjątkowa nie może być nadużywana, a także nie podlega wykładni rozszerzającej. Ponadto w orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się, że instytucja przewidziana w art. 37 k.p.k. nie może, co do zasady, zastępować przekazania sprawy przez sąd wyższego rzędu z powodu wyłączenia sędziów, o którym mowa w art. 43 k.p.k. (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 19 grudnia 2007 r., IV KO 109/07, OSNwSK 2007, nr 1, poz. 2931; z dnia 15 stycznia 2010 r., V KO 128/09, OSNwSK 2010, nr 1, poz. 80). Jak wynika z uzasadnienia wniosku, Sąd Rejonowy w W. przyczynę zagrożenia dobra wymiaru sprawiedliwości, a tym samym obiektywnego orzekania w tej sprawie, upatruje w braku doświadczenia sędziów orzekających w pionie cywilnym tego Sądu w „rozpoznawaniu spraw tego typu”. Zauważyć jednak trzeba, że tylko niektórzy sędziowie Sądu Rejonowego w W. orzekający w pionie karnym złożyli żądanie wyłączenia, o którym mowa w art. 41 § 1 k.p.k. Dotyczy to sędziów orzekających w Wydziale V Sądu Rejonowego w W. i tylko ci sędziowie zostali wyłączeni od rozpoznania tej sprawy (t. XXXI, k. 6152). Natomiast, jak wynika z uzasadnienia wystąpienia o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu, w pionie karnym orzeka 32 sędziów. W wypadku więc pozostałych sędziów nie doszło do ich wyłączenia w tej sprawie, co oznacza, że w takim stanie procesowym mogą przystąpić do jej rozpoznania. W związku z tym trzeba stwierdzić, że w sytuacji, gdy podstawę wyłączenia sędziego stanowi art. 41 § 1 k.p.k. – z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu wniosku o przekazanie – to każdy z 32 sędziów orzekających w pionie karnym Sądu Rejonowego w W. powinien złożyć żądanie wyłączenie od udziału w tej sprawie, chyba że sędzia podlega wyłączeniu z mocy prawa (art. 40 § 1 pkt 7 k.p.k.). Dopiero gdyby na podstawie art. 42 § 4 k.p.k. od rozpoznania tej sprawy zostali wyłączeni sędziowie orzekający w pionie karnym, to zachodziłaby konieczność jej rozpoznania przez sędziów orzekających w innych wydziałach. 3 Wtedy mogą stać się aktualne argumenty przedstawione przez Sąd występujący z niniejszym wnioskiem co do przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości. Jednak obecny stan procesowy wyłączenia sędziów z pionu karnego od orzekania w tej sprawie czyni przedwczesnym rozważenia na temat zastosowania art. 37 k.p.k. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy postanowił jak na wstępie. aw