II KO 84/19

Izba Karna2019-11-04

Skład orzekający: Marek Pietruszyński

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy wniosek o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, oparty na stanie zdrowia oskarżyciela prywatnego, powinien zostać uwzględniony, jeśli stan ten uległ zmianie po złożeniu wniosku?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy nie uwzględnił wniosku o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, ponieważ okoliczności uzasadniające wniosek, związane ze stanem zdrowia oskarżyciela prywatnego, przestały mieć znaczenie z punktu widzenia możliwości jego czynnego udziału w postępowaniu. W związku z tym nie zachodzi już obawa zagrożenia dla dobra wymiaru sprawiedliwości, a wniosek stał się bezprzedmiotowy.
Stan faktyczny
Sąd Rejonowy w W. wystąpił z wnioskiem o przekazanie sprawy z oskarżenia prywatnego do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, wskazując na zły stan zdrowia oskarżyciela prywatnego, uniemożliwiający jego transport i udział w postępowaniu. Sąd Najwyższy ustalił, że oskarżyciel prywatny został zwolniony z aresztu śledczego i wskazał nowe miejsce pobytu, co oznacza, że jego stan zdrowia nie stanowi już przeszkody w udziale w postępowaniu. W związku z tym Sąd Najwyższy uznał wniosek za bezprzedmiotowy.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy postanowił nie uwzględnić wniosku o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu.

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt II KO 84/19 POSTANOWIENIE Dnia 4 listopada 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Pietruszyński w sprawie J.K.M., oskarżonego o przestępstwo z art. 216 § 1 k.k. w zw. z art. 212 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 4 listopada 2019 r. wniosku Sądu Rejonowego w W. zawartego w postanowieniu z dnia 20 września 2019 r., sygn. akt VIII K (…), o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł: nie uwzględnić wniosku. UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w W., postanowieniem z dnia 20 września 2019 r., sygn. akt VIII K (…), działając w oparciu o art. 37 k.p.k. zwrócił się o przekazanie sprawy z oskarżenia prywatnego Z.S. przeciwko J.K.M. do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, albowiem – zdaniem tego Sądu – wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości. Uzasadniając przedmiotowe wystąpienie Sąd Rejonowy podniósł, że oskarżyciel prywatny Z.S. jest osadzony w Areszcie Śledczym w K. i pozostaje w dyspozycji Sądu Okręgowego w K.. Ze względu na, potwierdzony opinią biegłego oraz zaświadczeniami lekarskimi, zły stan zdrowia oskarżyciela prywatnego (planowany zabieg chirurgiczny, choroba onkologiczna), wykluczony 2 został jego transport. Okoliczność ta powoduje brak zgody organu dysponującego na doprowadzenie go poza właściwość Sądu Okręgowego w K., który ze względu na możliwość zapewnia leczenia w warunkach pozbawienia wolności, może prowadzić postępowania z udziałem Z.S , bez konieczności ich zawieszania. Mając dodatkowo na uwadze, iż Z.S. oświadczył, że chce uczestniczyć w postępowaniu, co ze względu na jego stan zdrowia jest niemożliwe przed sądem właściwym, w ocenie Sądu właściwego uzasadnione jest przekazanie sprawy do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w K., co zapewni jej sprawne rozpoznanie, z zachowaniem gwarancji procesowych stron, w tym oskarżyciela prywatnego. W ocenie Sądu Rejonowego dodatkową okolicznością przemawiającą za przekazaniem sprawy Sądowi Rejonowemu w K. jest utrudniony kontakt oskarżyciela z ustanowionym pełnomocnikiem, co może godzić w rzetelność postępowania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wystąpienie nie zasługiwało na uwzględnienie. Jak bowiem wynika z informacji uzyskanej przez Sąd Najwyższy z urzędu z systemu NOE - SAD, oskarżyciel prywatny Z.S. został z dniem 16 września 2019 r. zwolniony z Aresztu Śledczego w K. i wskazał W., jako swoje miejsce pobytu po zwolnieniu. Z powyższego wynika, iż podnoszone przez Sąd Rejonowy w W. okoliczności związane ze stanem zdrowia oskarżyciela prywatnego przestały mieć znaczenie z punktu widzenia możliwości jego czynnego udziału w postępowaniu, a tym samym nie zachodzi już obawa zagrożenia dla dobra wymiaru sprawiedliwości. Z tego powodu wystąpienie Sądu właściwego, jako że stało się bezprzedmiotowe, nie podlegało uwzględnieniu. Dlatego Sąd Najwyższy orzekł, jak w części dyspozytywnej postanowienia. as

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 216 § 1 KKart. 212 § 1 KKart. 12 KKart. 37 KPK§ 1

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 16.07.2026. · PDF źródłowy