II KR 272/81

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia T. Majewski (sprawozdawca). Sędziowie: Z. Bartnik., J. Tobera.Prokurator Prokuratury Generalnej: A. Kępiński.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy Adama K. i innych, oskarżonych z art. 202 § 2 i innych k.k., z powodu rewizji wniesionych przez prokuratora oraz przez obrońców oskarżonych od wyroku Sądu Wojewódzkiego w W. z dnia 23 grudnia 1980 r.(...) utrzymał zaskarżony wyrok w mocy (...).Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki w W. rozpoznał m.in. sprawę Adama K., oskarżonego o to, że w okresie od 1972 r. do sierpnia 1977 r. w W. oraz na terenie innych województw, działając w zorganizowanej grupie przestępczej, zagarnął wraz z innymi oskarżonymi na szkodę Centrali Materiałów Budowlanych Przedsiębiorstwa Budownictwa Przemysłowego Nr 2, Zakładów Mechanicznych Ceramiki Budowlanej "Ceramo", Przedsiębiorstwa Robót Inżynieryjnych Nr 1, Przedsiębiorstwa Instalacji Sanitarnych Kombinatu Maszyn Rolniczych "Agromet" - Plimet, Zakładów Remontowo-Montażowych w W., Gminnej Spółdzielni "Samopomoc Chłopska" w N. i Dolnośląskiego Przedsiębiorstwa Budownictwa Przemysłowego znaczne ilości wyrobów hutniczych w postaci blachy, stali zbrojeniowej, drutu, kątownika, dwuteownika oraz elektrody spawalnicze i różne inne materiały, przy czym: Adam K. wartości nie mniejszej niż 449.000 zł (...), tj. o popełnienie czynu określonego w art. 202 § 2 i art. 265 § 1 k.k. w związku z art. 58 i art. 100 § 2 k.k. (...).Wyrokiem z dnia 23 grudnia 1980 r. Sąd Wojewódzki (...) oskarżonego Adama K. uznał za winnego tego, że w okresie od 1976 r. do sierpnia 1977 r. w W., działając w porozumieniu z Julianem W., Zbigniewem R. i Ludwikiem L., udzielił im pomocy w zakresie zagarnięcia wyrobów hutniczych na szkodę jednostek gospodarki uspołecznionej wyżej wymienionych w ten sposób, że po dostarczeniu blankietów faktur uprzednio ostemplowanych przez wymienionych naniósł na nie fikcyjne dane co do rodzaju, ilości i wartości wyrobów hutniczych i elektrod spawalniczych, a następnie tak sporządzone przez siebie faktury przekazał Julianowi W., Zbigniewowi R. i Ludwikowi L., które z kolei posłużyły tym ostatnim do upłynnienia zagarniętych wyrobów wartość 287.565 zł, a osobiście na ich wypełnienie otrzymywał wynagrodzenia od 500 zł do 1.500 zł, czym wyczerpał znamiona przestępstwa określonego w art. 18 § 2 k.k. w związku z art. 202 § 2 k.k. i art. 265 § 1 k.k., i za to na podstawie art. 18 § 2 k.k. w związku z art. 202 § 2 k.k., w związku z art. 10 § 2 i 3 k.k., w związku z art. 57 § 1 pkt 2 i 3 pkt 1 k.k., art. 36 § 2 i 3 k.k., 40 § 1 pkt 3 k.k. skazał go na karę 3 lat pozbawienia wolności, 80.000 zł grzywny oraz pozbawienia praw publicznych na okres 3 lat (...).Od tego wyroku wniósł rewizję prokurator w części dotyczącej między innymi oskarżonego Adama K. i obrońca oskarżonego.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:(...) Rewizja nie jest zasadna.Wbrew wywodom rewizji sąd pierwszej instancji stwierdził, że chociaż oskarżony ten nie brał udziału bezpośrednio w zagarnięciu wyrobów hutniczych, to jednak działanie jego, polegające na wystawieniu fikcyjnych faktur, miało charakter pomocy do zagarnięcia, gdyż umożliwiało zrealizowanie zamierzonego przez sprawców zagarnięcia celu, jakim było zbycie zagarniętych materiałów.Różnica pomiędzy udzieleniem pomocy do zbycia przedmiotów uzyskanych w drodze zagarnięcia (art. 215 § 1 k.k.) a udzieleniem pomocy do zagarnięcia (art. 199-203 k.k.) wynika z odmiennej chwili udzielenia pomocy. W pierwszym wypadku chodzi o pomoc już po dokonanym zagarnięciu, a w drugim wypadku przed lub w czasie jego dokonania.Z prawidłowych ustaleń zaskarżonego wyroku wynika, że działanie przestępne oskarżonego nastąpiło w czasie, gdy sprawcy zagarnięcia realizowali jeszcze swój zamiar zagarnięcia wyrobów hutniczych.Nie jest również zasadny zarzut rewizji kwestionujący wymiar kary, gdy się zważy, że oskarżony dopuścił się aż 15-krotnego wystawienia fikcyjnej faktury, a ze względu na łagodzące okoliczności skorzystał już z przepis zezwalającego na nadzwyczajne złagodzenie kary.