II KZ 1/18

Sygn. akt II KZ 1/18 POSTANOWIENIE Dnia 15 lutego 2018 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Gierszon w sprawie W. K. skazanego z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 15 lutego 2018 r., zażalenia obrońcy z urzędu skazanego na zarządzenie Przewodniączego X Wydział Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w W. z dnia 21 grudnia 2017 r., sygn. akt X WKK (...), o odmowie przyjęcia kasacji p o s t a n o w i ł: zaskarżone zarządzenie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE Zarządzeniem Przewodniczącego X Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w W. z dnia 21 grudnia 2017 r., sygn. akt X WKK (...), odmówiono przyjęcia kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego W. K. od postanowienia tego Sądu z dnia 31 października 2017 r., sygn. akt X Kz (...), wobec jej niedopuszczalności z mocy prawa. Na zarządzenie obrońca wniósł zażalenie, w którym zarzucił rażącą obrazę prawa procesowego, która mogła mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego zarządzenia, a mianowicie art. 519 k.p.k. poprzez błędne przyjęcie, że obrońca W. K. nie był uprawniony do wniesienia kasacji z mocy prawa, podczas gdy takie uprawnienie na zarządzenie kończące de facto postępowanie w sprawie przysługuje, gdyż zamyka ona drogę kontroli instancyjnej orzeczenia wydanego 2 przez Sąd Rejonowy w W. i wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia i przyjęcie kasacji złożonej przez obrońcę W. K. do rozpoznania przez Sąd Najwyższy. Sąd Najwyższy zważył co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, jako oczywiście chybione. Zarzut w nim sformułowany nie respektuje – i to w stopniu oczywistym – obowiązujących przepisów postępowania karnego, które regulują przedmiot kasacji (art. 519 k.p.k.), jak i określają zasady postępowania z kasacją, która tych ustawowych wymogów nie spełnia (art. 530 § 2 k.p.k.). Dowolność rozważań zawartych w uzasadnieniu zażalenia jest tym większa , iż ich Autor nie tylko w nich abstrahuje od przywołanych przepisów prawa procesowego (skądinąd jednoznacznych w swojej treści), ale także przywołuje różne tezy, które żadną miarą nie mogą mieć zastosowania in concreto i już przez to samo nie mogą dowodzić błędności zaskarżonego przez niego zarządzenia. Tymczasem stan prawny i faktyczny rozpoznawanej sprawy jest niewątpliwy. Obrońca skazanego będąc poprawnie wezwany do usunięcia braków formalnych wniesionego przez niego wniosku o sporządzenie na piśmie uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego w W. z dnia 29 maja 2017 r., sygn. akt V K (…), pod rygorem uznania tego wniosku za bezskuteczny tegoż braku nie usunął, co spowodowało, iż zarządzeniem Przewodniczącego V Wydziału Karnego tego Sądu – wydanym w trybie art. 422 § 3 k.p.k. – odmówiono przyjęcia tego wniosku. Na to zarządzenie zażalenie wniósł obrońca skazanego, ale postanowieniem z dnia 31 października 2017 r., sygn. akt X Kz (...) Sąd Okręgowy w W. to zarządzenie utrzymał w mocy. W dniu 6 grudnia 2017 r. do tegoż Sądu Okręgowego w W. wpłynęła kasacja od tego postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 31 października 2017 r. sporządzona przez obrońcę skazanego (znamienne jest to, że w uzasadnieniu tej skargi obrońca w ogóle nie dostrzegł uwarunkowań procesowych związanych z treścią art. 519 k.p.k.). Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 21 grudnia 2017 r. Przewodniczącego X Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w W. odmówiono przyjęcia tej kasacji jako niedopuszczalnej z mocy ustawy. To zarządzenie jest bezspornie 3 zasadne, skoro jest następstwem koniecznego zastosowania in concreto obowiązujących przepisów prawa procesowego. Zarówno art. 519 k.p.k., który z pewnością nie uprawnia strony do wnoszenia kasacji od postanowienia sądu odwoławczego utrzymującego w mocy zarządzenie o odmowie przyjęcia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku na piśmie, jak też i art. 530 § 2 k.p.k., który zobowiązuje Prezesa sądu do odmowy przyjęcia kasacji niedopuszczalnej z mocy prawa. Jeszcze raz należy zauważyć, iż rozważania zawarte w zażaleniu nie tylko tych elementarnych uwarunkowań prawnych nie uwzględniają, ale nadto nie dotyczą (nawet tylko formalnie) zdarzeń procesowych rzeczywiście w sprawie zaistniałych, całkowicie dowolnie przy tym zaistniałą sytuację interpretując (chociażby próba przekonania, iż postanowienie sądu odwoławczego zapadłe w incydentalnym postępowaniu zażaleniowym jest wyrokiem tego sądu kończącym postępowanie – w rozumieniu art. 519 k.p.k.). W tej stwierdzonej sytuacji nie znajdując podstaw do uznania trafności zażalenia obrońcy skazanego orzeczono jak wyżej. r.g.