II KZ 11/14

Sygn. akt II KZ 11/14 POSTANOWIENIE Dnia 17 kwietnia 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel na posiedzeniu w Izbie Karnej w dniu 17 kwietnia 2014 r., w sprawie A. K. zażalenia obrońcy skazanego na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału IV Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w P. z dnia 8 stycznia 2014 r., sygn. akt … 22/13, o odmowie przyjęcia kasacji od wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 11 października 2013 r., p o s t a n o w i ł utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIE Zarządzeniem z dnia 8 stycznia 2014 r. Przewodniczący Wydziału IV Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w P. odmówił przyjęcia kasacji skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 11 października 2013 r., … 432/13 zmieniającego częściowo wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia 21 maja 2013 r., sygn. akt … 689/12. W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, że kasację na korzyść można wnieść wyłącznie od wyroku, którym wymierzono karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Przewodniczący Wydziału IV Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w P. wskazał, że wobec skazanego nie została wymierzona taka kara, zaś w kasacji nie podniesiono zarzutów odwołujących się do uchybień wymienionych w art. 439 § 1 k.p.k. W zażaleniu na zarządzenie o odmowie przyjęcia kasacji obrońca skazanego podniósł, że wbrew stanowisku Przewodniczącego Wydziału IV 2 Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w P., kasacja opierała się m.in. na zarzucie z art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k., bez bliższego jednak określenia, na czym miałaby polegać zaistniała w sprawie bezwzględna przyczyna odwoławcza. Zażalenie nie jest zasadne. Lektura kasacji nie pozostawia wątpliwości, że ani w jej petitum, ani w uzasadnieniu nie pojawia się żaden zarzut, który można by łączyć z treścią art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k. W petitum kasacji jej autor wskazał na naruszenie prawa materialnego tj. art. 191 k.k. i art. 157 § 1 k.k. oraz na naruszenie prawa procesowego, tj. art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 2 i § 3 k.p.k. oraz art. 41 § 1 k.p.k. Można się jedynie domyślać, że obrońca skazanego w sposób oczywiście wadliwy utożsamił zarzut naruszenia art. 41 k.p.k. z bezwzględną przyczyną odwoławczą, o której mowa w art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k. Wyraźne brzmienie tego ostatniego przepisu przesądza jednak, że chodzi o sytuację udziału w wydaniu orzeczenia osoby podlegającej wyłączeniu na podstawie art. 40 k.p.k. a nie 41 k.p.k. Od profesjonalnego obrońcy należałoby oczekiwać znajomości regulacji prawnych określających podstawy kasacji, bo taki też jest powód wprowadzenia wymogu sporządzenia kasacji przez adwokata lub radcę prawnego. Nie może przy tym ujść uwadze Sądu Najwyższego wyjątkowa niestaranność w przygotowaniu kasacji, skoro w petitum pisma sporządzonego przez adwokat G. S. wskazano, że podstawą wniesienia kasacji jest art. 398 Kodeksu postępowania cywilnego w zw. z art. 3984 § 1 tegoż kodeksu. Nie wydaje się przy tym, by była to oczywista omyłka adwokata sporządzającego kasację, skoro w dalszej części tejże kasacji, zawierającej wnioski obrońcy skazanego, zawarto stwierdzenie: „w świetle art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. w zw. z art. 3989 § 1 k.p.c. wnoszę o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jako skargi oczywiście uzasadnionej i zgodnie z art. 3984 § 1 pkt 4 wnoszę o uniewinnienie (…)”. W tym stanie rzeczy należało orzec jak w sentencji.