II KZ 25/15

Sygn. akt II KZ 25/15 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba w sprawie J. S., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 25 czerwca 2015 r., zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 6 maja 2015 r. (II AKo 92/15) o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie VI K 1821/12 Sądu Rejonowego dla Lodzi Śródmieścia w Łodzi zakończonego wyrokiem tego Sądu z dnia 10 lipca 2013 r., utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 21 listopada 2013 r. w sprawie V Ka 1386/13, p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie UZASADNIENIE Zażalenie wnioskodawcy jest bezzasadne. W pełni zgodzić należy się ze stanowiskiem zaprezentowanym w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia. Pismo skazanego nie spełnia jakichkolwiek wymogów wniosku o wznowienie postepowania. Wskazuje co prawda przepis procedury karnej odnoszący się do wznowienia postepowania, lecz dotyczy on stwierdzenia przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności z Konstytucją RP przepisu prawnego, na podstawie którego wydano orzeczenie rozstrzygające sprawę. Oczywistym jest, że przed Trybunałem Konstytucyjnym nie zapadło takie rozstrzygnięcie, które podważałoby podstawy skazania J. S. 2 Równie prawidłowo wskazano w skarżonym zarządzeniu, że w sprawie, o wznowienie której wnosił skazany, nie stosowano w ogóle art. 75§1 k.k. Do zupełnie innych okoliczności skazany odwołał się w zażaleniu na przedmiotowe zarządzenie. I tutaj jednak, powołuje się on, na popełnione w jego ocenie podczas rozpoznawania sprawy, błędy postepowania dowodowego, nie zaś na przesłanki mogące powodować wznowienie postępowania. Słusznie zatem oceniono, że nie ma potrzeby wzywania skazanego do uzupełniania braków formalnych wniosku o wznowienie postępowania, skoro jego pismo w najmniejszym stopniu wnioskiem takim nie jest. Co więcej, w tej sytuacji wystarczające było poinformowanie o tym skazanego pismem. O ile zaś skazany chciałby domagać się w przyszłości wznowienia postępowania w sprawie VI K 1821/12 winien uczynić to w sposób odpowiadający właściwym przepisom procedury karnej. W szczególności powinien to uczynić w jego imieniu adwokat – art. 545§2 k.p.k. W tym celu winien albo ustanowić pełnomocnika z wyboru albo zwrócić się o przyznanie mu takiego z urzędu. Powyższe powoduje, że zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Kierując się przedstawionymi względami, Sad Najwyższy orzekł, jak na wstępie.