II KZ 9/66

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia H. Kempisty (sprawozdawca). Sędziowie: W. Dąbrowski, Z. Nyczaj.Prokurator Generalnej Prokuratury: W. Gawlikowski.SentencjaSąd Najwyższy, po rozpoznaniu zażalenia wnioskodawcy Eugeniusza B. na postanowienie Sądu Wojewódzkiego we Wrocławiu z dnia 27 grudnia 1965 r. o odmowie przyjęcia zażalenia i po wysłuchaniu wniosku prokuratorapostanowił zażalenia nie uwzględnić.Uzasadnienie faktycznePrzepisy postępowania szczególnego o odszkodowaniu za niesłuszne skazanie lub oskarżenie (art. 510-518 k.p.k.) przewidują, że po rozpoznaniu wniosku o odszkodowanie sąd wojewódzki, choć przeprowadza rozprawę, wydaje postanowienie (a nie wyrok) i że tego rodzaju postanowienie może być zaskarżone jedynie w drodze zażalenia, a nie rewizji (art. 515, art. 516 k.p.k.). W tych warunkach do trybu zaskarżenia postanowień wydawanych na podstawie art. 515 k.p.k. stosuje się ogólne zasady dotyczące trybu zaskarżenia postanowień (art. 353 i nast. k.p.k., art. 208-209 k.p.k.). Rozstrzygające są tu w szczególności przepisy art. 209 k.p.k. i art. 45 k.p.k., z których wynika, że termin do wniesienia zażalenia także na postanowienia wydawane na podstawie art. 515 k.p.k. liczy się od daty ogłoszenia tego rodzaju postanowień, skoro ustawa nie przewiduje obowiązku doręczenia odpisu postanowienia. Nie ma więc podstawy prawnej do stosowania do zaskarżenia postanowień wydawanych na podstawie art. 515 k.p.k. trybu przewidzianego dla postępowania między-instancyjnego, przewidzianego w szczególności w art. 337 i art. 211 k.p.k., a dotyczącego wyłącznie trybu zaskarżania wyroków.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji swego postanowienia.