III KK 158/26

III KK 158/26 POSTANOWIENIE Dnia 19 maja 2026 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Matras w sprawie skazanego W.T. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron w dniu 19 maja 2026 r. wniosku obrońców skazanego o wstrzymanie wykonania prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 1 października 2025 r., sygn. akt IV Ka 1119/25, zmieniającego w części wyrok Sądu Rejonowego w Goleniowie z dnia 8 lutego 2024 r., sygn. akt II K 422/22, na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. a contrario p o s t a n o w i ł: wniosku nie uwzględnić. UZASADNIENIE Wniosek o wstrzymanie wykonania prawomocnego wyroku zaskarżonego kasacją obrońców skazanego, nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 532 § 1 k.p.k. w razie wniesienia kasacji Sąd Najwyższy może wstrzymać wykonanie zaskarżonego orzeczenia, jak i innego orzeczenia, którego wykonanie zależy od rozstrzygnięcia kasacji. Przepis art. 532 k.p.k. nie III KK 158/26 2 wskazuje wprawdzie przesłanek, których zaistnienie skutkowałoby wstrzymaniem wykonalności zaskarżonego orzeczenia, to jednak trzeba wskazać, że stanowi on odstępstwo od reguły wyrażonej w art. 9 § 2 k.k.w., według której orzeczenie staje się wykonalne z chwilą uprawomocnienia. Decyzja o skorzystaniu z instytucji wstrzymania wykonania prawomocnego orzeczenia musi być więc poparta wyjątkowymi okolicznościami, które jednoznacznie wskazują, że wykonanie wyroku przed rozpoznaniem kasacji mogłoby spowodować dla skazanego poważne i nieodwracalne skutki, w szczególności, gdy istnieje realne ryzyko poniesienia przez skazanego dolegliwości wynikającej z wykonania prawomocnego wyroku, której nie powinien doznać wobec zasadności wniesionej kasacji (por. np. postanowienia SN: z dnia 22 listopada 2021 r., I KK 156/21; z dnia 19 października 2021 r., III KK 375/21). W realiach tej sprawy nie sposób obecnie stwierdzić, że zachodzą podstawy do zastosowania instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k. Sąd Najwyższy, po zapoznaniu się z zarzutami podniesionymi w kasacji, w tym także kwalifikowanym przez obrońców jako uchybienie, o którym mowa 439 § 1 pkt 2 k.p.k. (zarzut, że sąd w niniejszej sprawie był nienależycie obsadzony z uwagi na to, że orzekający w składzie sędzia został powołany na stanowisko Sędziego Sądu Okręgowego w Szczecinie w wyniku rekomendacji – Krajowej Rady Sądownictwa- ukonstytuowanej po nowelizacji ustawy o KRS z 2017 r.), stwierdzić wypada, że zgodnie z treścią uchwały składu połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2020 r., BSA I - 4110-1/20 oraz uchwały Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022 r. I KZP 2/22, możliwość skutecznego zakwestionowania należytej obsady sądu - w przypadku sądu powszechnego - uwarunkowana jest wykazaniem, że w konkretnej sprawie wadliwość procesu powołania sędziego prowadziła do pozbawienia sędziego przymiotu niezawisłości i bezstronności w ujęciu obiektywnym, a w konsekwencji sądu orzekającego - do utraty przymiotu sądu jako sądu niezależnego i bezstronnego. Brak jest zatem podstawy do przyjęcia w sposób generalny, że każdy sędzia sądu powszechnego, który uzyskał nominację w następstwie brania udziału w konkursie przed Krajową Radą Sądownictwa po 17 stycznia 2018 r., nie spełnia minimalnego standardu bezstronności i każdorazowo sąd z jego udziałem III KK 158/26 3 jest nienależycie obsadzony w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. (choć oczywiście powołania te są wadliwe konstytucyjnie, z uwagi na brak wniosku konstytucyjnego organu;[dotychczasowa tzw. KRS nie jest organem wskazanym w art. 186 Konstytucji RP, a zatem także z art. 179 Konstytucji)]. Oznacza to, że udowodnienie zaistnienia nienależytej obsady sądu wymaga wykazania in concreto, że sędzia powołany w takich okolicznościach nie gwarantuje minimalnego standardu bezstronności i niezawisłości. Rzecz w tym, że w tej sprawie twierdzenie skarżącego ma charakter ogólnikowy, nie zostało bowiem poparte żadnymi konkretnymi okolicznościami, które dowodziłyby braku bezstronności i niezależności sędziego orzekającego w postępowaniu odwoławczym. Co więcej, z dotychczas przeprowadzonych przed Sądem Najwyższym postępowań, żadne z wydanych rozstrzygnięć nie wskazuje na istnienie okoliczności potwierdzających brak spełnienia przez tego sędziego standardu bezstronności i niezawisłości (por. postanowienia SN z dni: 20 listopada 2025 r, III KK 580/25; 5 listopada 2025 r., III KK 202/25; 3 lipca 2025 r., III KK 286/25; 31 lipca 2024 r., III KK 308/24). Trzeba mieć na uwadze i to, że żaden z reprezentujących oskarżonego obrońców w toku postępowania odwoławczego nie składał wniosku o wyłączenie sędziego, który w ich ocenie nie spełnia standardów bezstronności i niezawisłości, choć skład sądu był już wówczas im znany. Sąd Najwyższy, po zapoznaniu się również z pozostałymi zarzutami podniesionymi w kasacji, kwalifikowanymi przez obrońcę jako rażące naruszenie prawa procesowego, w tym zarzutem obrazy art. 41 § 1 k.p.k. (pkt 3 kasacji), stwierdza, że brak jest podstaw, aby już na tym etapie twierdzić, iż są one oczywiście zasadne. Przeprowadzona na tym etapie analiza zarzutu obrazy art. 41 § 1 k.p.k., stawianego w oparciu o fragment uzasadnienia sądu odwoławczego, nie przekonuje obecnie, tj. na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania wyroku, co do sugerowanego przez autora kasacji braku obiektywizmu w ocenie dowodów, zwłaszcza, gdy zapoznać się z treścią całego uzasadnienia. Powyższe prowadzi do konkluzji, że prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji nie jest na tyle wysokie, aby wstrzymać wykonanie zaskarżonego orzeczenia, a wskazywana przez obrońcę możliwość zaistnienia rażących naruszeń prawa, o których wcześniej była mowa, wymaga pogłębionej analizy na rozprawie kasacyjnej. III KK 158/26 4 Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy orzekł jak wyżej. [WB] [a.ł]