III KK 160/17

Sygn. akt III KK 160/17 POSTANOWIENIE Dnia 23 maja 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Mirek na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 23 maja 2017 r., sprawy T. G. skazanego z art. 291 § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 22 listopada 2016 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w R. z dnia 4 lipca 2016 r., sygn. akt II K …/16, p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Sąd Rejonowy , wyrokiem z dnia 4 lipca 2016 r., II K …/16, uznał T. G. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 291 § 1 k.k., polegającego na tym, że daty dziennej nie ustalonej w okresie między 7 stycznia 2014 r. a 19 lutego 2015 r., w nieustalonym miejscu na terenie Polski, przyjął samochód Ford Mondeo o wartości 35.000 zł, uzyskany za pomocą czynu zabronionego w postaci kradzieży z 2 włamaniem popełnionej na szkodę C. Ł. i za to na podstawie art. 291 § 1 k.k. wymierzył mu karę 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności. Orzekł o zwrocie zabezpieczonego samochodu oraz o kosztach sądowych. Powyższy wyrok został zaskarżony w całości apelacją obrońcy oskarżonego. Sąd Okręgowy w L., wyrokiem z dnia 22 listopada 2016 r., XI Ka …/16 zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że wymierzoną oskarżonemu karę pozbawienia wolności złagodził do roku, a w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżony wyrok w mocy. Od powyższego wyroku kasację wywiódł obrońca skazanego zarzucając mu rażącą obrazę prawa procesowego, która miała istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku poprzez naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., polegające na nienależytym rozważeniu zarzutów apelacji dotyczących: 1. obrazy art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k., 2. błędów w ustaleniach faktycznych. Stawiając powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Rejonowej w L. wniósł o jej oddalenie, jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym, co uzasadniało jej oddalenie w trybie art. 535 § 3 k.p.k. Ze względu na treść podniesionych w kasacji zarzutów, przypomnieć należy, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia skierowanym przeciwko orzeczeniu wydanemu przez sąd odwoławczy na skutek rozpoznania środka odwoławczego, a zakres kontroli kasacyjnej jest zdecydowanie węższy niż w postępowaniu apelacyjnym, opiera się też na innych przesłankach. Kasacja może opierać się na zarzutach dotyczących uchybień w postaci bezwzględnych przyczyn odwoławczych albo innych naruszeń prawa, ale o charakterze rażącym, a jednocześnie takich, które miały istotny wpływ na treść orzeczenia. Z treści nadzwyczajnego środka zaskarżenia wynika, że choć obrońca, poprzez odwołanie się do obrazy przepisów art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. stara się nadać podnoszonym zarzutom charakter kasacyjny, to w istocie rzeczy próbuje 3 doprowadzić do przeprowadzenia przez Sąd Najwyższy pełnej kontroli odwoławczej, do czego sąd kasacyjny nie jest powołany. Należy podkreślić, że problematyka poruszana w zarzutach kasacji była wcześniej prezentowana w apelacji i była już przedmiotem rozważań Sądu Okręgowego. Podkreślić trzeba, że obraza art. 457 § 3 k.p.k. ma miejsce wówczas, gdy sąd odwoławczy uchyli się od wskazania, czym kierował się, uznając zarzuty odwoławcze za nietrafne albo dlaczego je podzielił, bądź wtedy, gdy co prawda przedstawi argumentację w tym względzie, lecz będzie ona zawierała braki nie pozwalające na wypowiedzenie się kwestii poprawności przeprowadzonej kontroli instancyjnej. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodzi. Sąd odwoławczy rozważył wszystkie zarzuty zawarte w apelacji i w odniesieniu do nich prawidłowo uargumentował swoje stanowisko. Należy podkreślić, że wskutek prawidłowego rozpoznania środka odwoławczego dokonał on także zmiany orzeczenia Sądu I instancji. Skarżący, poza podniesieniem w kasacji zarzutów nienależytego rozważenia przez Sąd Okręgowy zarzutów apelacyjnych, nie wskazał żadnej rzeczowej argumentacji przekonującej o słuszności jego twierdzeń. W realiach niniejszej sprawy zupełnie chybionym jest doszukiwanie się w redakcji opisu czynu przypisanego skazanemu naruszenia przepisu art. art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. Realizacja wymogu dokładnego określenia przypisanego oskarżonemu przestępstwa nie wymaga wskazywania w jego opisie, że dopuścił się go co najmniej z zamiarem ewentualnym. W przypadku przestępstwa z art. 291 § 1 k.k. już samo przypisane sprawcy realizacji ustawowych znamion tego czynu wyraża umyślność jego działania. Zauważyć zresztą trzeba, że podnoszone przez skarżącego zastrzeżenia nie znajdują jakiegokolwiek odzwierciedlenia w utrwalonej i powszechnie przyjmowanej praktyce orzeczniczej sądów. Publikowane orzecznictwo (por. tylko przykładowo: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 listopada 2016 r., II KK 246/16, LEX nr 2152390, wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 27 października 2016 r., II AKa 127/16, LEX nr 2229168) nie potwierdza, aby wskazywanie w opisie czynu, że sprawca przestępstwa z art 291 § 1 k.k. działał umyślnie i określanie postaci umyślności warunkowało realizację wymogów określonych w art. 413 k.p.k. Już tylko na marginesie można dodać, że 4 przeprowadzona przez Sąd Rejonowy analiza dowodów, która została następnie zaakceptowana przez Sąd Okręgowy wskazuje na to, że skazany dopuścił się przypisanego mu przestępstwa z winy umyślnej i w zamiarze bezpośrednim. Podobne stanowisko należało zając w odniesieniu do zarzutu błędów w dokonanych w sprawie ustaleniach faktycznych. Postępowanie w niniejszej sprawie miało charakter poszlakowy, jednakże ujawnione poszlaki tworzyły spójny łańcuch i logicznie wskazywały na sprawstwo T. G. Sąd Okręgowy odniósł się to kwestionowanych ustaleń w sposób logiczny i wyczerpujący, a dokonana przezeń kontrola odwoławcza spełniała standardy art. 457 § 3 k.p.k. Prawidłowości przeprowadzonej kontroli odwoławczej nie może przekreślać samo odwołanie się do wyrwanego z kontekstu stwierdzenia Sądu odwoławczego, że nie wykazano, aby oskarżony dokonał kradzieży samochodu, stanowiącego przedmiot przypisanego mu przestępstwa albo go zakupił. Z uwagi na kierunek zaskarżenia wyroku, chybionym jest też wskazywanie na potrzebą dowiedzenia przez oskarżyciela, że to nie oskarżony jest sprawcą kradzieży. Nie negując prawa strony do własnych ocen i poglądów na temat ustaleń faktycznych, odmiennych o tych zajętych przez orzekające w sprawie sądy, podkreślić trzeba, że dopóki skarżący nie wykaże iż poprawność ich dokonania została zweryfikowana przez Sąd odwoławczy w sposób sprzeczny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, jego zapatrywania nie mogą stanowić skutecznych zarzutów kasacyjnych. Lektura części motywacyjnej kasacji, która w znacznej mierze opiera się na szeroko cytowanym orzecznictwie, nie przynosi argumentów przekonujących o zasadności stawianego zarzutu. Mając na uwadze powyższe należało rozstrzygnąć, jak w części dyspozytywnej postanowienia. kc