III KK 162/13

Sygn. akt III KK 162/13 POSTANOWIENIE Dnia 22 października 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Lech Paprzycki w sprawie D. K. skazanego z art. 280 § 1 kk po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 22 października 2013 r., kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego, od wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 24 stycznia 2013 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 2 października 2012 r., 1. oddala kasację obrońcy skazanego D. K. jako oczywiście bezzasadną; 2. zwalnia D. K. od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w S., wyrokiem z dnia 24 stycznia 2013 r. utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 2 października 2012 r., którym D. K. skazany został za przestępstwo zakwalifikowane z art. 280 § 1 kk i art. 275 § 1 kk oraz art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk na podstawie art. 280 § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk na karę dwóch lat i sześciu miesięcy pozbawienia wolności. Od powyższego wyroku Sądu Okręgowego kasację na korzyść skazanego D. K. wniósł jego obrońca i, zarzucając „rażące naruszenie prawa, które mogło mieć wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 7 kpk, art. 433 § 2 kpk, art. 457 § 3 kpk poprzez dokonanie przez Sąd Okręgowy w S. własnej oceny dowodów, w 2 sposób niejednokrotnie odbiegający od oceny Sądu Rejonowego, bez należytego uzasadnienia swojego stanowiska, co sprawiło, że ustalenia Sądu Okręgowego można uznać za dowolne, ponadto błędne odniesienie się przez Sąd w uzasadnieniu do podnoszonych w apelacji istotnych kwestii w zakresie dotyczącym zarówno winy, jak i kary”, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w S. do ponownego rozpoznania. Prokurator Prokuratury Okręgowej w S., w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja obrońcy skazanego D. K. jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu art. 535 § 3 kpk, i jako taka została oddalona, natomiast D. K. został zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 518 kpk. W żadnym wypadku nie można podzielić stanowiska obrońcy skazanego D. K., że Sąd Okręgowy sporządzając w tej sprawie uzasadnienie dopuścił się naruszenia przepisów art. 433 § 2 kpk oraz art. 457 § 3 kpk i to w jakimkolwiek związku z art. 7 kpk. Rzetelna lektura tego dokumentu sprawozdawczego Sądu odwoławczego przekonuje, że Sąd ten nie dokonał odmiennych niż Sąd Rejonowy ustaleń ani odmiennej niż ten ostatni Sąd oceny dowodów, które decydowały o dokonaniu ustaleń przez Sąd pierwszej instancji, których to ustaleń i oceny dowodów skarżący nie podziela, czemu dał wyraz w takim samym zakresie teraz w kasacji i jej uzasadnieniu a przedtem w apelacji i w jej uzasadnieniu. Ustalając, że uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego spełnia wymogi określone w art. 433 § 2 kpk i w art. 457 § 3 kpk trzeba to czynić w kontekście uzasadnienia orzeczenia Sądu Rejonowego wydanego w tej sprawie i zarzutów apelacji tego samego obrońcy. Wówczas okaże się, że Sąd pierwszej instancji, w uzasadnieniu swego orzeczenia, nie dając wiary wyjaśnieniom D. K., z pełną wnikliwością i przekonująco ocenił zeznania zarówno […] i to pozwoliło ustalić sprawstwo oskarżonego w tej sprawie D. K. Tej oceny dowodów nie podzielił obrońca, czemu dał wyraz we wniesionej w tej sprawie apelacji. Jednakże Sąd odwoławczy w uzasadnieniu swego orzeczenia przekonująco wywiódł, przedstawiając pełną w tym zakresie argumentację, dlaczego należało podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji. 3 Czyniąc to Sąd Okręgowy nie dokonał, co należy jeszcze raz powtórzyć, ani nowych ustaleń, ani odmiennych ocen przeprowadzonych przez Sąd Rejonowy dowodów. W końcu, podzielić należy pogląd sformułowany przez Prokuratora Prokuratury Okręgowej w S., że błędne określenie w uzasadnieniu wyroku Sądu Okręgowego kary pozbawienia wolności wymierzonej przez Sąd Rejonowy nie mogło mieć wpływu na treść orzeczenia Sądu odwoławczego. Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.