III KK 169/25

III KK 169/25 POSTANOWIENIE Dnia 24 kwietnia 2025 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Błaszczyk w sprawie A. W. podejrzanej z art. 190a § 1 k.k. w zw. z art. 31 § 1 k.k. w dniu 24 kwietnia 2025 r. po rozpoznaniu, na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., kasacji, wniesionej przez obrońcę podejrzanej od postanowienia Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 14 sierpnia 2024 r., sygn. akt IV Kz 910/24 utrzymującego w mocy postanowienie Sądu Rejonowego w Wieliczce z dnia 24 czerwca 2024 r., sygn. akt II K 913/23, p o s t a n o w i ł: 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; 2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy z urzędu adw. M. P. Kancelaria Adwokacka w Ś. kwotę 885,60 zł (osiemset osiemdziesiąt pięć złotych 60/100), w tym 23 % VAT, za sporządzenie i wniesienie kasacji; 3. zwolnić A. W. z kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. [J.J.] UZASADNIENIE III KK 169/25 2 Postanowieniem z dnia 24 czerwca 2024 r., sygn. akt II K 913/23 Sąd Rejonowy w Wieliczce na zasadzie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 31 § 1 k.k. umorzył postępowanie karne wobec podejrzanej A. W. o czyny opisane we wniosku prokuratora, tj. o przestępstwo z art. 190a § 1 k.k. w zw. z art. 31 § 1 k.k., a na podstawie art. 93a § 1 pkt 4 k.k., art. 93b § 1 k.k. i art. 93c pkt 1 k.k. zastosował wobec podejrzanej środek zabezpieczający w postaci pobytu w zakładzie psychiatrycznym. Po rozpoznaniu zażalenia obrońcy podejrzanej Sąd Okręgowy w Krakowie postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2014 r., sygn. akt IV Kz 910/24, utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Kasację od tego orzeczenia wniósł obrońca podejrzanej zarzucając rażące naruszenie prawa, tj. art. 93a § 1 pkt 4 k.k., art. 93b § 1 i 3 k.k., art. 93c pkt 1 k.k. oraz art. 93g § 1 k.k., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i orzeczenie środka zabezpieczającego w postaci pobytu w zakładzie psychiatrycznym - w sytuacji, w której nie zachodziło ryzyko ponownego popełnienia przez podejrzaną czynu zabronionego o znacznej szkodliwości społecznej oraz w sposób nieodpowiedni do stopnia społecznej szkodliwości czynu zabronionego, który podejrzana może popełnić. W oparciu o tak sformułowany zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Krakowie. W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Rejonowej w Wieliczce wniósł o jej nieuwzględnienie. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Kasacja okazała się bezzasadna i to w stopniu oczywistym, o jakim mowa w art. 535 § 3 k.p.k. Analiza zarzutów kasacyjnych nie wykazała, by w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 523 § 1 k.p.k. Sąd I instancji przeprowadził prawidłową ocenę przesłanek wymienionych w art. 93b k.k. i art. 93g k.k., dokonując oceny stopnia prawdopodobieństwa popełnienia przez A. W. ponownie czynu zabronionego o znacznym stopniu społecznej szkodliwości - poza oceną specjalistycznej opinii biegłych lekarzy psychiatrów wypowiadających się w tej kwestii, dokonał także analizy tego III KK 169/25 3 prawdopodobieństwa z uwzględnieniem dotychczasowego zachowania podejrzanej, jej uprzedniej karalności oraz obecnej sytuacji życiowej, połączonej z prognozowaniem możliwości zaistnienia okoliczności i warunków sprzyjających zaprzestaniu leczenia i ewentualnością popełnienia przestępstwa. Nie doszło do zawężenia tej oceny wyłącznie do analizy dokonanej przez lekarzy psychiatrów. Dlatego nie miało miejsca naruszenie wskazanych w zarzutach kasacyjnych przepisów przez Sąd odwoławczy, który z taką oceną Sądu Rejonowego w pełni się zgodził. Sąd ad quem starannie i szczegółowo odniósł się do potrzeby zastosowania środka zabezpieczającego w tej sprawie i wskazał, na jakiej podstawie należało wyprowadzić wniosek, że Sąd a quo uznał, iż czyn podejrzanej cechował się znacznym stopniem społecznej szkodliwości. Tym samym, środek zabezpieczający orzeczony wobec podejrzanej nie może zostać uznany za nieproporcjonalny, a także spełnione zostały wszystkie ustawowe przesłanki orzeczenia wobec podejrzanej właśnie tego - izolacyjnego środka zabezpieczającego. Reasumując, nie można było uznać, że w kasacji trafnie wskazano na jakiekolwiek uchybienie, które mogłoby stanowić "rażące naruszenie prawa", o którym mowa w art. 523 § 1 k.p.k. Takie uchybienie musiałoby bowiem spełniać dwie przesłanki: być rażącym, a także mieć wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia. "Rażące" naruszenie to takie, które ma charakter wyraźny, niewątpliwy, dający się łatwo stwierdzić, jak również, gdy jego ciężar gatunkowy ma charakter poważny. O "istotnym" zaś wpływie uchybienia na treść zaskarżonego orzeczenia można mówić jedynie wtedy, gdy możliwe jest wykazanie, że kwestionowane rozstrzygnięcie byłoby w istotny sposób odmienne od tego, które w sprawie zapadło. Z tego rodzaju sytuacją możemy mieć do czynienia wówczas, gdy zarzuty sformułowane w środku odwoławczym zostaną w ogóle pominięte przez sąd drugiej instancji (art. 433 § 2 k.p.k.), bądź w sytuacji, w której wprawdzie staną się przedmiotem rozważań sądu odwoławczego, lecz w sposób odbiegający od wymogu rzetelnej ich oceny (art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. - tak np. Sąd Najwyższy w postanowieniach: z dnia 24 stycznia 2024 r., V KK 485/23 oraz z dnia 11 grudnia 2023 r., IV KK 455/23). III KK 169/25 4 Tymczasem z opisanych powyżej okoliczności jasno wynika, że w niniejszej sprawie tego rodzaju uchybienia nie miały miejsca. Podsumowując te rozważania należało uznać kasację za oczywiście bezzasadną i oddalić na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. Oczywista bezzasadność kasacji zachodzi wtedy, gdy już na pierwszy rzut oka, z oceny podniesionych w niej zarzutów, w jasny sposób wynika, że są one jednoznacznie nietrafne i nie mogą doprowadzić do oczekiwanego przez skarżącego rezultatu w postaci wzruszenia zaskarżonego orzeczenia. Taka właśnie oczywista bezzasadność wniesionej skargi zaistniała i w tej sprawie. Wobec uznania kasacji za bezzasadną w formule kwalifikowanej, bezprzedmiotowe okazało się rozpoznanie wniosku obrońcy w trybie art. 532 § 1 k.p.k. o wstrzymanie wykonania orzeczenia. O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k., zwalniając od nich podejrzaną i obciążając tymi kosztami Skarb Państwa. Koszty te obejmują w szczególności wynagrodzenie dla obrońcy z urzędu. [JJ.] [r.g.]