III KK 220/23

III KK 220/23 POSTANOWIENIE Dnia 13 lipca 2023 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Ryszard Witkowski w sprawie D. W. skazanego z art. 62 ust. 2 ustawy z dn. 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2023 r., w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron w trybie art. 532 § 3 k.p.k. wniosku obrońcy skazanego D. W. w przedmiocie wstrzymania wykonania wyroku Sądu Okręgowego w Koszalinie z 21 grudnia 2022 r. sygn. V Ka 621/22, zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Białogardzie VII Zamiejscowy Wydział Karny w Świdwinie z 22 września 2022 r. sygn. VII K 461/2, p o s t a n o w i ł: nie uwzględnić wniosku i odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego kasacją wyroku. UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Białogardzie VII Zamiejscowy Wydział Karny w Świdwinie wyrokiem z 22 września 2022 r. sygn. VII K 461/21, uznał D.W. za winnego tego, że: w okresie od stycznia 2018 r. do 30 kwietnia 2020 r. (dokładnej daty nie ustalono) w Ś., posiadał środki odurzające w postaci nie mniej niż 225 gramów marihuany oraz 9 gramów kokainy wbrew przepisom ustawy, tj. popełnienia przestępstwa z art. 62 III KK 220/23 2 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i za to wymierzono karę roku pozbawienia wolności (pkt I wyroku). Ponadto na podstawie art. 70 ust 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii sąd I instancji zasądził od oskarżonego na rzecz Stowarzyszenie MONAR Ośrodek Leczenia, Terapii i Rehabilitacji w M. kwotę 1000,00 zł (tysiąca złotych) - tytułem nawiązki (pkt II wyroku) oraz orzekł w przedmiocie kosztów postępowania. Po rozpoznaniu apelacji wniesionych przez: obrońcę na korzyść oraz przez prokuratora w całości na niekorzyść oskarżonego, Sąd Okręgowy w Koszalinie wyrokiem z 21 grudnia 2022 r. sygn. V Ka 16/21, zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że w opisie przypisanego oskarżonemu czynu ustalił, że posiadał on znaczną ilość środków odurzających i czyn ten zakwalifikował z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i ten przepis przyjął za podstawę wymiaru kary (pkt 1 wyroku), w pozostałej części natomiast zaskarżony wyrok utrzymał w mocy (pkt 2 wyroku), zwalniając oskarżonego od obowiązku zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze (pkt 3 wyroku). Od tego rozstrzygnięcia kasację wywiódł obrońca skazanego zarzucając rażące naruszenie prawa procesowego, a mianowicie art. 433 § 2 k.p.k. w z. z art. 457 § 3 k.p.k. i art. 440 k.p.k. oraz prawa materialnego - art. 62 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii. W kasacji, obrońca skazanego zawarł m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. W odpowiedzi na kasację, prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek obrońcy okazał się bezzasadny. Na wstępie zauważyć należy, iż na mocy art. 532 § 1 k.p.k., w przypadku wniesienia kasacji, Sąd Najwyższy w istocie dysponuje możliwością wstrzymania wykonania zaskarżonego tym środkiem orzeczenia, jak i innego orzeczenia, którego wykonanie zależy od ewentualnego rozstrzygnięcia kasacji. Przywołana powyżej regulacja procesowa nie formułuje przesłanek, od których uzależnione jest III KK 220/23 3 wstrzymanie wykonalności zaskarżonego kasacją orzeczenia przez Sąd Najwyższy. Mając jednocześnie na uwadze, wynikającą z art. 9 k.k.w., zasadę niezwłocznej wykonalności prawomocnych orzeczeń, stwierdzić należy, iż możliwość, o której mowa w art. 532 § 1 k.p.k., odnosi się do okoliczności o charakterze absolutnie wyjątkowym. Sąd Najwyższy w niniejszym składzie podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie, w zakresie możliwości wstrzymania wykonalności prawomocnego orzeczenia, w którego świetle: „wstrzymanie wykonalności prawomocnego orzeczenia ze względu na swoją wyjątkowość powinno być uzasadnione szczególnymi i jednoznacznymi w swej wymowie okolicznościami prowadzącymi do wniosku, że wykonanie kary przed rozpoznaniem kasacji spowodowałoby dla skazanego zbyt poważne i w zasadzie nieodwracalne następstwa” [postanowienie Sądu Najwyższego (dalej SN) z 23 maja 2022 r. sygn. V KK 130/22; podobnie postanowienia SN z: 22 stycznia 2020 r. sygn. III KK 5/20 i z 18 listopada 2003 r. sygn. IV KK 347/03). Tego rodzaju następstwo może zaistnieć wówczas, gdy już pobieżna analiza kasacji, nakazuje przewidywać ewentualność jej przyszłego uwzględnienia. Sąd Najwyższy nadto zauważa, iż nadzwyczajny charakter kasacji i związane z nim skutki procesowe zastosowania instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k. prowadzą do wniosku, że wstrzymanie wykonania orzeczenia może nastąpić wówczas, kiedy ewentualność uwzględnienia kasacji jawi się jako wysoce prawdopodobna. Natomiast analiza materiałów postępowania oraz uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia zawartego w kasacji obrońcy skazanego D.W. – nie przesądzając w tym miejscu w żadnej mierze końcowej oceny zasadności wniesionej kasacji – w ocenie Sądu Najwyższego w niniejszym składzie, nie prowadzi do stwierdzenia okoliczności, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia zwłaszcza, iż skarżący nie podnosi uchybienia z art. 439 § 1 k.p.k., a zarzuty nierzetelnej kontroli odwoławczej nie są na tyle oczywiste, aby już na tym etapie przesądzać o ich zasadności czy niezasadności. Nie oznacza to jednak, iżby procesowo niedopuszczalne było w przyszłości uznanie zarzutów postawionych w kasacji za oczywiście zasadne. Takie rozstrzygnięcie nie stanowi bowiem swoistego prejudykatu w postępowaniu III KK 220/23 4 kasacyjnym i w żaden sposób nie rzutuje na kierunek rozstrzygnięcia odnośnie kasacji (postanowienie SN z 11 marca 2022 r. sygn. III KO 12/22). Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji. (B.B.) [as]