III KK 301/21

Sygn. akt III KK 301/21 POSTANOWIENIE Dnia 6 października 2021 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.), po rozpoznaniu w dniu 6 października 2021 r., sprawy W. K. skazanego z art. 200 a § 2 k.k. i in. z powodu kasacji obrońcy od wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 20 kwietnia 2021 r., sygn. akt IV Ka (…), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia 18 lutego 2020 r., sygn. akt IV K (…), p o s t a n o w i ł: 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; 2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne. UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w B., wyrokiem z 18 lutego 2020 r., skazał W. K. za cztery przestępstwa przeciwko wolności seksualnej i obyczajności (art. 200a § 2 k.k., art. 200 § 3 k.k., art. 200 § 1 k.k. i art. 202 § 4a k.k.), wymierzył mu karę łączną 6 miesięcy pozbawienia wolności i karę łączną roku i 8 miesięcy ograniczenia wolności oraz orzekł wobec niego dwa odpowiednie środki karne. Sąd Okręgowy w B. – po rozpoznaniu apelacji obrońcy i prokuratora - w dniu 20 kwietnia 2021 r. utrzymał w mocy pierwszoinstancyjny wyrok. 2 Kasację od wyroku Sądu odwoławczego złożył obrońca, podnosząc dwa zarzuty rażącego i mającego istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenia prawa procesowego, to jest art. 452 § 2 k.p.k. w zw. z art. 201 k.p.k. i art. 193 § 1 k.p.k. przez nieprzeprowadzenie nowej opinii biegłych z zakresu psychologii i psychiatrii oraz art. 457 § 3 k.p.k. i art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. przez nierzetelne rozpoznanie zarzutu apelacyjnego. W konsekwencji zażądał wydania orzeczenia kasatoryjnego. Prokurator Rejonowy w B. wniósł w pisemnej odpowiedzi na kasację o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym. Sporządzony przez obrońcę nadzwyczajny środek zaskarżenia nie do końca odpowiadał standardom wynikającym z przepisów statuujących fundamentalne zasady wnoszenia kasacji (art. 519 k.p.k. i art. 523 § 1 k.p.k.), albowiem skarżący pod pozorem zgłaszania uchybień niedostatecznej kontroli instancyjnej w gruncie rzeczy podniósł w nim niedozwolony na tym etapie postępowania zarzut, o którym mowa w art. 438 pkt 3 k.p.k. Świadectwem tego było przeniesienie na grunt kasacji własnego poglądu odnośnie oceny materiału dowodowego, wyartykułowanego wcześniej w sposób tożsamy w apelacji, a – co trzeba z całą mocą podkreślić - Sąd odwoławczy, który zaaprobował w całości ustalenia Sądu meriti, odniósł się do wszystkich zarzutów zwykłego środka odwoławczego i uczynił to w sposób wszechstronny oraz wyczerpujący. Sama zbieżność wskazanych uchybień nie stanowiłaby rzecz jasna wystarczającej podstawy dyskwalifikującej kasację, gdyby tylko skarżący potrafił wykazać, że Sąd odwoławczy zaniechał rozważenia zarzutów podniesionych w apelacji. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca: Sąd Okręgowy w B. wywiązał się wręcz w sposób wzorcowy z ciążących na nim powinności, o których mowa w art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. Żadna z tez sformułowanych w środku odwoławczym nie uszła jego uwagi, każda doczekała się krytycznego i przekonywającego komentarza. W szczególnie wnikliwy sposób Sąd ad quem odniósł się do twierdzeń obrońcy o niemożności oparcia ustaleń faktycznych o przeprowadzone opinie biegłych. Sąd ten wykazał, że forsowana przez obronę wersja, że wizerunek osoby na nagraniu nie należy do 3 pokrzywdzonej, zasługiwała na zdecydowaną krytykę. Dość przypomnieć, że opinia biegłego antropologa nie wykluczyła, iż na nagraniu widnieje A. T., a ostatecznie fakt ten potwierdziła sama pokrzywdzona. Skarżący nie zdołał również podważyć przyjętych przez Sądy ocen odnośnie zdrowia psychicznego sprawcy. W ramach kontroli apelacyjnej przeprowadzono uzupełniające postępowanie dowodowe, w wyniku którego kategorycznie wykluczono, aby przegroda przezroczysta mogła powodować chorobę psychiczną bądź upośledzenie umysłowe. Ustalenie w tym zakresie potwierdziło, że wobec W. K. nie mogły mieć zastosowania okoliczności wyłączające winę w postaci niepoczytalności lub ograniczonej poczytalności, o których mowa w art. 31 § 1 i 2 k.k. W tym stanie rzeczy Sądowi Najwyższemu nie pozostawało nic innego, jak tylko oddalić kasację w trybie określonym w art. 535 § 3 k.p.k. O kosztach sądowych za postępowanie kasacyjne orzeczono po myśli art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k.