III KK 308/25

III KK 308/25 POSTANOWIENIE Dnia 13 sierpnia 2025 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Wiliński na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 13 sierpnia 2025 r. sprawy M.Ż. skazanego za czyny z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i inne z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego, od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 31 października 2024 r., sygn. akt IV Ka 1127/24, zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego dla Krakowa-Nowej Huty w Krakowie z dnia 4 kwietnia 2024 r., sygn. akt II K 663/23/N, p o s t a n o w i ł: 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; 2. zwolnić skazanego M.Ż. z kosztów sądowych postępowania kasacyjnego, obciążając nimi Skarb Państwa; 3. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. A.B., Kancelaria Adwokacka w K., kwotę zł 885,60 (osiemset osiemdziesiąt pięć złotych 60/100), w tym 23% VAT, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu skazanemu w postaci sporządzenia i wniesienia kasacji. [WB] III KK 308/25 2 UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa-Nowej Huty w Krakowie z dnia 4 kwietnia 2024 r., sygn. akt II K 663/23, uznano M. Ż. za winnego: czynu z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 226 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., za który skazano go na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności; czynu z art. 226 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., za który skazano go na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz czynu z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., za który skazano go na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności. Kary jednostkowe pozbawienia wolności objęto węzłem kary łącznej w wymiarze 6 miesięcy pozbawienia wolności. Po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego i prokuratora, wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 31 października 2024 r., sygn. akt IV Ka 1127/24, zmieniono zaskarżony wyrok w ten sposób, że podwyższono dwie kary jednostkowe, a w konsekwencji również karę łączną – do roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczono środek karny w postaci zakazu kontaktowania się z pokrzywdzoną A. P. w sposób bezpośredni i pośredni na okres 2 lat, a w pozostałym zakresie utrzymano wyrok w mocy. Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniosła obrońca skazanego, zaskarżając go w części (w punkcie II i III) na korzyść skazanego i zarzucając: ”1) rażące naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść wyroku tj. art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. i art. 438 pkt 4 k.p.k. poprzez brak właściwego i rzetelnego odniesienia się do zarzutów obrońcy oskarżonego podniesionych w apelacji, a to: naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów i ich wadliwej oceny odnośnie kwestii okazania przez oskarżonego noża pokrzywdzonym D. P. i M. Ż. , oraz oceny zeznań pokrzywdzonych D. P. i M. Ż. w sytuacji gdy Sąd II instancji miał bezwzględny obowiązek rozpoznać indywidualnie wszystkie zarzuty zawarte w apelacji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem w przypadku prawidłowego rozpoznania tych zarzutów III KK 308/25 3 Sąd II instancji powinien był wydać odmienny wyrok i zmienić zaskarżony wyrok poprzez uniewinnienie oskarżonego od czynu opisanego w punkcie 3. Wyroku sądu rejonowego; 2) rażące naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść wyroku tj. art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. w zw. art. 438 pkt 4 k.p.k. poprzez brak właściwego i rzetelnego odniesienia się do zarzutów obrońcy oskarżonego podniesionych w apelacji w zakresie rozstrzygnięcia o karze (zarzut III apelacji) w sytuacji gdy Sąd II instancji miał bezwzględny obowiązek rozpoznać indywidualnie wszystkie zarzuty zawarte w apelacji; powyższe uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem w przypadku rozpoznania tych zarzutów Sąd II instancji powinien był wydać odmienny wyrok i zmienić zaskarżony wyrok poprzez znaczące złagodzenie kar jednostkowych oraz kary łącznej; 3) rażące naruszenie prawa materialnego art. 438 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 190 §1 k.k. w z art. 458 k.p.k. mające istotny wpływ na treść wyroku poprzez błędną interpretację znamienia „wzbudzenie uzasadnionej obawy spełnienia groźby" i niezasadne przyjęcie, że zachowanie oskarżonego mogło być odczytane w sposób obiektywny jako wzbudzające u pokrzywdzonych A. P., D. P. i M. Ż. odczucia zagrożenia podczas gdy dla bytu w/w przestępstwa potrzebne jest ustalenie także a wręcz przede wszystkim: subiektywnych poczuć adresata groźby, co w omawianym wypadku nie zaistniało, a czego nie uzasadnił należycie sąd odwoławczy”. W oparciu o powyższe zarzuty, skarżąca wniosła - w razie uznania oczywistej niesłuszności skazania – o uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego czynu w punkcie 3 wyroku Sądu Rejonowego, względnie uchylenie wyroku w tej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi odwoławczemu tj. Sądowi Okręgowemu w Krakowie; uchylenie powołanego wyroku w pozostałej zaskarżonej kasacją części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Krakowie, obciążenie Skarbu Państwa kosztami postępowania wywołanymi wniesieniem kasacji i nieobciążanie nimi oskarżonego, a także przyznanie obrońcy z urzędu od Skarbu Państwa wynagrodzenia za pomoc III KK 308/25 4 prawną udzieloną oskarżonemu z urzędu oświadczając, że nie zostało ono opłacone w żadnej części. W odpowiedzi na kasację Prokurator Rejonowy Kraków-Nowa Huta w Krakowie wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna. Zgodnie z art. 523 § 1 k.p.k. kasacja może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 § 1 k.p.k. lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego oczywista bezzasadność kasacji zachodzi w sytuacji, gdy już w wyniku pobieżnej analizy zarzutów w niej zawartych nasuwa się spostrzeżenie, iż nie są one trafne, a przedstawione w niej wnioski nie odpowiadają zaistniałym w sprawie realiom procesowym. Taka sytuacja występuje w niniejszej sprawie. Odnosząc się do pierwszego zarzutu kasacji, zredagowanego jako naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. i art. 438 pkt 4 k.p.k., podkreślenia wymaga, że Sąd odwoławczy w sposób właściwy i rzetelny odniósł się do zarzutów obrońcy oskarżonego podniesionych w apelacji, a dotyczących oceny zeznań pokrzywdzonych D. P. i M. Ż. oraz ustaleń faktycznych w zakresie okazania im przez oskarżonego noża, w tym w kontekście wyjaśnień oskarżonego i jego przekonania o tym, że przy wejściu do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej są bramki wykrywające metal (s. 5-6 uzasadnienia). Również kolejny zarzut kasacji, sformułowany jako naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. w zw. art. 438 pkt 4 k.p.k., okazał się oczywiście bezzasadny. Sąd odwoławczy odniósł się bowiem rzetelnie do zarzutu apelacyjnego dotyczącego wymiaru kary z apelacji obrońcy (na s. 9 uzasadnienia), trafnie wskazując, że skoro uwzględnia stanowisko prokuratora co do zasadności zaostrzenia kary (o czym z kolei wypowiedział się na s. 12-13 uzasadnienia), to za bezprzedmiotową uznać należy szczegółową analizę argumentów obrońcy przemawiających za złagodzeniem kary. III KK 308/25 5 Na aprobatę nie mógł zasługiwać także trzeci, ostatni zarzut kasacji, mający polegać na naruszeniu prawa materialnego tj. art. 438 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 190 §1 k.k. w z art. 458 k.p.k. Stanowi on powielenie treści apelacji, gdzie został sformułowany jako zarzut naruszenia przepisów postępowania (w istocie błąd w ustaleniach faktycznych) oraz jako wynikowy zarzut naruszenia prawa materialnego, do których to zarzutów odniósł się Sąd Okręgowy na s. 6 i 7-8 uzasadnienia. Sąd ten ustosunkował się do wzbudzenia u pokrzywdzonych obawy spełnienia groźby zarówno w aspekcie subiektywnym, jak i obiektywnym. Wskazał jednoznacznie, że pokrzywdzone obawiały się gróźb oskarżonego, odczytały zachowania oskarżonego jako groźby, a obawy te miały charakter uzasadniony okolicznościami zdarzeń (s. 6 uzasadnienia). Z powyższych względów, nie dopatrując się w przedmiotowej sprawie rażących naruszeń przepisów prawa, ani też żadnej z bezwzględnych przyczyn odwoławczych wymienionych w treści art. 439 § 1 k.p.k., Sąd Najwyższy, na podstawie art. 535 § 3 k.p.k., zdecydował o oddaleniu kasacji obrońcy skazanego, jako oczywiście bezzasadnej. Rozstrzygając o kosztach sądowych postępowania kasacyjnego, Sąd Najwyższy postanowił zwolnić z nich skazanego, który korzystał z pomocy obrońcy z urzędu i został zwolniony z kosztów sądowych w obu instancjach. Na wniosek zawarty w kasacji przyznano wynagrodzenie dla wyznaczonego obrońcy z urzędu, biorąc za podstawę § 17 ust. 3 pkt 1 oraz § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2024.763). Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu. [J.J.] [r.g.] III KK 308/25 6