III KK 353/13

WyrokIzba Karna2014-02-11

Skład orzekający: Zbigniew Puszkarski, Rafał Malarski, Dariusz Świecki

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy zarzut rażącego naruszenia przepisów dotyczących wymiaru kary łącznej, który sprowadza się do oceny jej surowości, może stanowić podstawę do rozpoznania kasacji?
Ratio decidendi
Kasacja wniesiona w celu poddania kontroli kasacyjnej wyłącznie kwestii wymiaru kary, w szczególności oceny jej surowości, jest niedopuszczalna i podlega pozostawieniu bez rozpoznania. Sąd Najwyższy nie jest organem właściwym do ponownego badania ocen dotyczących wymiaru kary, które mieszczą się w zakresie swobody sędziowskiej.
Stan faktyczny
Obrońca skazanego A. K. wniósł kasację, zarzucając rażące naruszenie przepisów dotyczących kary łącznej. Skarżący oceniał orzeczone kary jako zbyt surowe, co stanowiło główny powód wniesienia środka zaskarżenia. Sąd Najwyższy rozpoznał kwestię dopuszczalności kasacji.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy postanowił pozostawić kasację wniesioną przez obrońcę skazanego A. K. bez rozpoznania oraz zwolnić skazanego w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie kasacyjne.

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt III KK 353/13 WYCIĄG Z PROTOKOŁU Dnia 11 lutego 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Puszkarski (przewodniczący) SSN Rafał Malarski (sprawozdawca) SSN Dariusz Świecki Protokolant Jolanta Włostowska przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Jerzego Engelkinga w sprawie A. K. Sąd Najwyższy p o s t a n o w i ł: 1. na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. i w zw. z art. 523 § 1 in fine k.p.k. pozostawić kasację wniesioną przez obrońcę skazanego A. K. bez rozpoznania; 2. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnić skazanego w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie kasacyjne. UZASADNIENIE Korzystając z reguły interpretacyjnej wyrażonej w art. 118 § 1 k.p.k., należy stwierdzić, że sformułowany w kasacji zarzut rażącego naruszenia art. 85 i 86 k.k. w zw. z art. 433 § 1 i artykułem 457 § 3 k.p.k., nieodnoszący się ani do przesłanek wymierzenia kary łącznej (realny zbieg przestępstw), ani do granic kary łącznej, stanowił próbę poddania kontroli kasacyjnej wyłącznie kwestii wymiaru kary, wbrew wyraźnemu ograniczeniu wynikającemu z art. 523 § 1 in fine k.p.k. Jakkolwiek skarżący nie napisał wprost o niewspółmierności prawomocnie orzeczonych kar łącznych, niemniej z treści kasacji jasno wynika, że kary te ocenia jako zbyt surowe. Zmierza w ten sposób do skłonienia Sądu Najwyższego do dokonania ocen wkraczających ewidentnie w zakres swobody sędziowskiej, o której 2 mowa w przepisach regulujących dyrektywy wymiaru kary. W niniejszej sprawie nie sposób mieć wątpliwości, że jedynym powodem wniesienia kasacji jest wyrażone przez skarżącego przekonanie orzeczenia względem skazanego obu kar łącznych w rozmiarach niewspółmiernie surowych, co wcześniej podnosił w apelacji. Dlatego kasację należało uznać za niedopuszczalną i pozostawić ją bez rozpoznania. Pobyt skazanego w zakładzie penitencjarnym legł u podstaw decyzji o zwolnieniu go od kosztów sądowych za postępowanie kasacyjne. aw

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 531 § 1 KPKart. 530 § 2 KPKart. 523 § 1art. 624 § 1 KPKart. 118 § 1 KPKart. 85art. 433 § 1§ 1§ 2§ 3

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 29.07.2026. · PDF źródłowy