III KK 353/24

III KK 353/24 POSTANOWIENIE Dnia 26 września 2024 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski w sprawie L. P. uniewinnionego od zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.), w dniu 26 września 2024 r., kasacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego od wyroku Sądu Okręgowego w Nowym Sączu z dnia 13 marca 2024 r., II Ka 402/23 zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Nowym Targu z dnia 20 kwietnia 2023 r., sygn. akt II K 977/20 postanowił: 1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; 2) obciążyć Skarb Państwa kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne. [J.J.] UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Nowym Targu, wyrokiem z 20 kwietnia 2023 r., uznał Ł. P. za winnego popełnienia czynu zabronionego z art. 286 § 1 k.k. i za to wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawiesił na okres 2 lat próby oraz grzywnę i orzekł obowiązek z art. 46 § 1 k.k. Sąd Okręgowy III KK 353/24 2 w Nowym Sączu – po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2024 r. apelacji obrońcy – zmienił pierwszoinstancyjny wyrok i uniewinnił Ł. P. . Kasację od tego orzeczenia złożył oskarżyciel posiłkowy N. s.a. podnosząc w niej rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie art. 7 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. polegające na dowolnej ocenie zeznań świadków oraz opinii biegłych R.G. i E.R.W., co doprowadziło do uniewinnienia Ł. P. ; art. 5 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k., albowiem Sąd drugiej instancji nie podjął żadnych działań zmierzających do usunięcia powziętych wątpliwości co do winy oskarżonego, podczas gdy powinien był zarządzić konfrontację biegłych lub wezwać ponownie tych samych biegłych lub powołać innych, tak aby zostały zrealizowane cele postępowania karnego. Przy tak sformułowanych zarzutach obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. Prokurator Prokuratury Rejonowej w Nowym Targu w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja okazała się bezzasadna – i to w stopniu oczywistym. Należało zacząć od tego, że w prokuratorskiej odpowiedzi na kasację, sporządzonej w sposób rzetelny, wyłożone zostały w sposób wyczerpujący wszystkie argumenty przemawiające za nieuwzględnieniem kasacji. Ich dokładne powtarzanie byłoby postąpieniem zbytecznym, a więc w gruncie rzeczy nieracjonalnym. Sąd Najwyższy za celowe uznał jedynie zaakcentowanie tych okoliczności, które dla rozstrzygnięcia sprawy na etapie kasacyjnym miały kluczowe znaczenie. Przede wszystkim z treści art. 523 § 1 k.p.k. jasno wynika, że błędne ustalenia faktyczne nie stanowią podstawy kasacji. Próba obejścia tego zakazu przez twierdzenie, że w sprawie doszło do łącznej obrazy art. 5 § 2 k.p.k. i art. 7 k.p.k. nie mogła się powieść. Tak ukształtowana teza skarżącego nie mogła bowiem ani zobowiązywać, ani uprawniać instancji kasacyjnej do badania – pod pozorem rozpoznawania zarzutów naruszenia prawa – zasadności ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku uniewinniającego. III KK 353/24 3 Przechodząc na grunt omawianej kasacji trzeba zacząć od tego, że Sąd Okręgowy dostrzegł niedopatrzenie Sądu meriti, który przeszedł do porządku dziennego nad tym, że pozyskane w trakcie postępowania pierwszoinstacyjnego opinie biegłych R.G. i E.R.W. nie były wystarczające do rozstrzygnięcia o winie Ł. P. W ramach kontroli instancyjnej uzupełniono procedowanie na etapie odwoławczym dopuszczając dowód z uzupełniającej opinii biegłych Katedry i Zakładu Medycyny Sądowej Collegium Medicum UJ. Ekspertyza ta wykazała kategorycznie, że wersji Ł. P. przedstawionej we wniosku o odszkodowanie nie można wykluczyć. Treść tego dokumentu zaważyła więc na tym, że margines niepewności odnośnie dokonania przestępstwa oszustwa wyłaniający się z dwóch opinii sporządzonych przez: Katedrę i Zakład Medycyny Sądowej Collegium Medicum UJ z 31 marca 2023 r. oraz R.G. z 27 stycznia 2020 r., został skutecznie pogłębiony. W pierwotnych opiniach biegli Katedry i Zakładu Medycyny Sądowej Collegium Medicum UJ oraz lekarz R.G. nie odnieśli się do całości materiału dowodowego (w tym zeznań S. M. zasadniczych dla kwestii odpowiedzialności oskarżonego) oraz nie przedstawili żadnego kategorycznego wniosku końcowego, a lekarz R.G. pominął istotne okoliczności zdarzenia wskazane przez oskarżonego. Dodatkowo Sąd Rejonowy nie zważając na zasadę obiektywizmu przeoczył dwie kwestie: dysponując dwiema rozbieżnymi opiniami R.D. przy orzekaniu o odpowiedzialności karnej Ł. P. oparł się wyłącznie na wersji niekorzystnej dla oskarżonego oraz niezasadnie zdyskwalifikował całkowicie zeznania S. M. i prywatny dokument M. Ś. , którzy przedstawili wersję przebiegu wypadku tożsamą z zaprezentowaną przez Ł. P. . Drobiazgowa analiza akt przeprowadzona w korelacji z procedowaniem Sądów obu instancji potwierdziła, że wątpliwości wykryte przez Sąd ad quem miały charakter nieusuwalnych. Jednocześnie Sąd Okręgowy w Nowym Sączu w wyniku zaistniałych zastrzeżeń co do sprawstwa poczynił nowe ustalenia faktyczne, które są wynikiem swobodnej oceny dowodów, a ich wnioski zostały przedstawione w pisemnych motywach orzeczenia stosownie do treści art. 424 § 1 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. Krótko mówiąc w sprawie Ł. P. po przeprowadzonym prawidłowo postępowaniu dowodowym i odpowiadającej standardom wynikającym z art. 7 k.p.k. ocenie materiału dowodowego nadal III KK 353/24 4 istnieją niedające się usunąć wątpliwości, które sąd rozstrzygnął zgodnie z kierunkiem określonym w przepisie art. 5 § 2 k.p.k. Wątpliwości co do jakości procedowania Sądu odwoławczego przedstawione przez oskarżyciela posiłkowego stanowią wyraz odosobnionej oceny dowodów opartej na wyrwanych z kontekstu fragmentach materiału dowodowego przez niezadowoloną z orzeczenia uniewinniającego stronę. Dlatego Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu kasacji w granicach zaskarżenia i podniesionych zarzutów (art. 536 k.p.k.), oddalił kasację na posiedzeniu bez udziału stron w trybie przewidzianym w art. 535 § 3 k.p.k. [J.J.] [ał]