III KK 389/11

Sygn. akt III KK 389/11 P O S T A N O W I E N I E Dnia 27 czerwca 2012 r. Sąd Najwyższy – Izba Karna w składzie: Przewodniczący SSN Lech Paprzycki na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 27 czerwca 2012 r., sprawy D. S. skazanego z art. 278 § 1 i inne k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 14 czerwca 2011 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego z dnia 22 lutego 2011 r., p o s t a n o w i ł 1. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. zwalnia skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego, 3. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokata T. Ś.Kancelaria Adwokacka 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa złote osiemdziesiąt groszy) w tym 23% podatku VAT wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji. 2 U Z A S A D N I E N I E Sąd Okręgowy, wyrokiem z dnia 14 czerwca 2011 r., utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego z dnia 22 lutego 2011 r., którym D. S. został skazany za przestępstwo zakwalifikowane z art. 278 § 1 k.k. w zb. z art. 278 § 5 k.k. w zw. z art. 278 § 1 k.k. w zb. z art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Od powyższego wyroku Sądu Okręgowego, kasację na korzyść skazanego wniósł jego obrońca i zarzucając „rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie: art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., wynikające z podzielenia przez Sąd Okręgowy całkowicie dowolnych ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji w kwestii uczestnictwa skazanego D. S. w popełnieniu przypisanego mu w pkt II wyroku Sądu I instancji czynu”, a także „art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 424 § 2 k.p.k., wobec jedynie ogólnikowego odniesienia się co do zarzutu dotyczącego błędu w ustaleniach faktycznych”, wniósł o uchylenie wyroków Sądów obu instancji i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. Prokurator Prokuratury Okręgowej, w odpowiedzi na kasację, wniósł o uznanie jej za oczywiście bezzasadną. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k., i jako taka została oddalona, natomiast skazany został zwolnionych od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k., art. 636 § 1 k.p.k. i art. 518 k.p.k. Wniesiona w tej sprawie apelacja, w istocie, stanowi powtórzenie zarzutów apelacji i nie wykazując błędności stanowiska Sądu Okręgowego zaprezentowanego w uzasadnieniu jego orzeczenia, przedstawia własną ocenę dowodów przeprowadzonych w tej sprawie przez Sąd Rejonowy. Natomiast 3 zarzut obrazy przez Sąd odwoławczy przepisów art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. jest oczywiście chybiony. Sąd ten syntetycznie, ale w wystarczającym zakresie, ustosunkował się do wszystkich zarzutów apelacji, wskazując dlaczego akceptuje ocenę dowodów i ustalenia dokonane przez Sąd pierwszej instancji. Ponownie dokonał oceny wyjaśnień współoskarżonej, zeznań pokrzywdzonego i zeznań świadka M. S., przekonująco wywodząc, dlaczego zaaprobował stanowisko co do tych dowodów Sądu Rejonowego. Sporządzenie i wniesienie w tej sprawie kasacji przez obrońcę z urzędu, uzasadniało zasądzenie od Skarbu Państwa na jego rzecz należnego wynagrodzenia. Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.