III KK 389/15

Sygn. akt III KK 389/15 POSTANOWIENIE Dnia 25 listopada 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 25 listopada 2015 r., sprawy M. H. , skazanego z art. 197 § 1 k.k. i in., z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego, od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie, z dnia 24 czerwca 2015 r., sygn. akt V Ka 501/15, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie, z dnia 25 marca 2015 r., sygn. akt IV K 323/14,, p o s t a n o w i ł: 1. oddalić kasację, jako oczywiście bezzasadną; 2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. K. – Kancelaria Adwokacka w L. – kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa złote i osiemdziesiąt groszy) – w tym 23 % podatku VAT – tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu w postępowaniu kasacyjnym; 3. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć skazanego. 2 UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie z dnia 25 marca 2015 roku, sygn. akt IV K 323/14, M. H. został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. art. 197 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. oraz z art. art. 197 § 1 k.k. w zw. z art. 197 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., za które wymierzono mu karę łączną 3 (trzech) lat pozbawienia wolności. Wyrokiem z dnia 24 czerwca 2015 roku, sygn. akt V Ka 501/15, Sąd Okręgowy w Lublinie, po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego M. H., utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną. Kasację od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie wniósł obrońca skazanego M. H. zarzucając rażące naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na jego treść, a mianowicie art. 433 § 2 k.p.k. i 457 § 3 k.p.k. i art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. W konkluzji obrońca skazanego M. H. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. Prokurator Prokuratury Okręgowej w Lublinie w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy rozważył, co następuje. Kasacja obrońcy skazanego M. H. jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym, uzasadniającym jej oddalenie w trybie art. 535 § 3 k.p.k. Na wstępie przypomnieć należy, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia skierowanym przeciwko orzeczeniu wydanemu przez sąd odwoławczy na skutek rozpoznania środka odwoławczego. Celem postępowania kasacyjnego jest wyeliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń dotkniętych poważnymi wadami w postaci bezwzględnych przyczyn odwoławczych lub innych naruszeń prawa, ale o charakterze rażącym, a jednocześnie takich, które miały istotny wpływ na treść orzeczenia. Możliwość wniesienia skutecznej kasacji jest zatem istotnie ograniczona. Postępowanie kasacyjne nie jest z pewnością postępowaniem, które ponawiać ma kontrolę odwoławczą. W toku tego postępowania z założenia nie dokonuje się zatem kontroli poprawności oceny poszczególnych dowodów, nie weryfikuje zasadności ustaleń faktycznych i nie bada współmierności orzeczonej kary. 3 Tego rodzaju zarzutów kasacja wywiedziona przez obrońcę skazanego M. H. nie zawiera. Odnosząc się bowiem do zarzutu kasacji wskazać należy, że rozpoznanie zarzutów apelacyjnych przez Sąd odwoławczy było pełne i wyczerpujące, a tym samym odpowiadało wymaganiom sformułowanym w art. 433 § 2 k.p.k., ale także w art. 457 § 3 k.p.k. Poza sferą rozważań Sądu Okręgowego w Lublinie nie pozostały zarzuty wskazywane przez obrońcę oskarżonego w apelacji, z którymi wiązał on konsekwencje znaczące z punktu widzenia końcowego rozstrzygnięcia. Ta zaś okoliczność, że skarżący z takim orzeczeniem Sądu się nie zgadza i prezentuje własną ocenę dowodów oraz wynikające z tego fakty nie oznacza, że Sąd odwoławczy nie rozważył wszystkich wniosków i zarzutów wskazanych w środku odwoławczym. Jedynie zasygnalizować w tym miejscu należy, że w zarzucie kasacji obrońca podnosi, iż Sąd ad quem nienależycie rozważył właściwie wszystkie zarzuty apelacyjne, a jednocześnie uzasadnienie nadzwyczajnego środka odwoławczego ogranicza do dwóch kwestii: oceny opinii biegłej B. L. oraz oceny zeznań pokrzywdzonej R. K.. W tym kontekście, odnosząc się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu kasacji, wskazać należy, że poza zakresem kontroli Sądu odwoławczego nie pozostał żaden z podnoszonych w apelacji zarzutów, w tym także i kwestia wartości dowodowej opinii psychologicznej biegłej B. L.. Na s. 5–7 uzasadnienia wyroku Sąd Okręgowy wyeksponował przede wszystkim, że w realiach przedmiotowej sprawy w ogóle nie zaistniały przesłanki z art. 192 § 2 k.p.k., warunkujące dopuszczenie dowodu z opinii biegłej. Następnie Sąd Okręgowy zwrócił uwagę, że biegła nie uczestniczyła w początkowych przesłuchaniach pokrzywdzonej, a opiniując na rozprawie w dniu 5 listopada 2014 r. sama przyznała, że badanie pokrzywdzonej przeprowadziła niezbyt wnikliwie (k. 1339, t. VII). Te okoliczności – wyczerpująco opisane w pisemnych motywach wyroku Sądu Okręgowego – pozwalają na wyprowadzenie wniosku o prawidłowości kontroli odwoławczej w zakresie oceny opinii biegłej B. L.. W dalszej części uzasadnienia kasacji obrońca zdaje się po raz kolejny podejmować próbę zakwestionowania wartości dowodowej zeznań pokrzywdzonej R. K.. Zabieg ten, o czym była już mowa powyżej, nie może odnieść oczekiwanego skutku. Oceny tego dowodu dokonał Sąd I instancji, a kontroli tej oceny w prawidłowy sposób dokonał Sąd odwoławczy, o czym przekonuje uzasadnienie 4 wyroku tego Sądu, które nie jest także pozbawione wyjaśnienia, że to na podstawie początkowych zeznań pokrzywdzonej – złożonych bezpośrednio po zdarzeniu – dokonano ustalenia, iż M. H. dopuścił się dwóch przestępstw na jej szkodę. Skoro zatem Sąd odwoławczy odniósł się w sposób rzetelny do podniesionych w apelacji obrońcy zarzutów, a jedynie nie podzielił ich zasadności, to sam fakt – o czym była już mowa powyżej – że skarżący z taką oceną się nie zgadza, nie może przesądzać o trafności kasacji. Powyższe upoważnia do konstatacji, że Sąd Okręgowy w sposób właściwy zrealizował obowiązki określone w art. 433 § 2 k.p.k. oraz w art. 457 § 3 k.p.k., co z kolei świadczy o zachowaniu standardu rzetelnego procesu, o którym mowa w art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, a którego naruszenie obrońca skazanego również zarzucał. Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia, przy czym kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążył skazanego. O wynagrodzeniu obrońcy z urzędu Sąd Najwyższy orzekł zgodnie z § 14 ust. 3 pkt 1 oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy sprawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn.: Dz.U. z 2013 r., poz. 461 z późn. zm.).