III KK 392/21

Sygn. akt III KK 392/21 POSTANOWIENIE Dnia 22 listopada 2021 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Gierszon w sprawie S.S. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 22 listopada 2021 r., wniosku obrońcy skazanego w przedmiocie wstrzymania wykonania wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 19 kwietnia 2021 r., V Ka (…), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia 3 sierpnia 2020 r., II K (…), p o s t a n o w i ł wniosku nie uwzględnić. UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w G. wyrokiem z dnia 3 sierpnia 2020 r., sygn. akt II K (...), skazał S.S. za przestępstwa z art. 190 § 1 k.k., art. 157 § 2 k.k. i art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. Po orzeczeniu jednostkowych kar pozbawienia wolności za te przestępstwa orzekł wobec niego karę łączną roku pozbawienia wolności. Na podstawie art. 46 § 1 k.k. Sąd orzekł wobec niego obowiązek zapłaty na rzecz A.K. zadośćuczynienia za krzywdę w wysokości 1000 zł, na rzecz M. Sp. z o.o. kwoty 36132,87 zł tytułem odszkodowania, a na rzecz B.P. obowiązek zapłaty kwoty 1.200 zł tytułem odszkodowania. Sąd orzekł również o kosztach postępowania. Wyrok został zaskarżony apelacjami wniesionymi przez obrońcę oskarżonego oraz przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej. Wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2021 r. Sąd Okręgowy w G., w sprawie o sygn. akt V Ka (…), utrzymał w mocy zaskarżony wyrok. 2 Kasację od tego wyroku wniósł obrońca skazanego. Zaskarżył go co do pkt I – w zakresie, w jakim nie uwzględniono apelacji obrońcy oskarżonego i utrzymano w mocy wyrok Sądu I instancji oraz co do II w całości. Obrońca sformułował zarzuty: 1. pobieżnego, wręcz ogólnikowego sposobu przeprowadzenia kontroli instancyjnej zarzutu z pkt. 2 a) tiret pierwszy petitum apelacji obrońcy, która to kontrola sprowadza się do zaledwie dwóch ogólnych tez sformułowanych przez Sąd Okręgowy oraz na skutek nie odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do szeregu, szeroko umotywowanych argumentów przedstawionych w uzasadnieniu apelacji na poparcie tego zarzutu apelacyjnego; 2. rozpoznania w sposób nader powierzchowny i nad wyraz lakoniczny zarzutu apelacyjnego z pkt. 2a) tiret drugi i pkt. 2c) w zakresie oddalenia w dniu 17.10.2019 r. wniosku dowodowego przesłuchanie w charakterze świadka lekarza SOR- A.M. oraz na skutek nie odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do szeregu, szeroko umotywowanych argumentów, okoliczności i dowodów przedstawionych przez obrońcę w uzasadnieniu apelacji na poparcie tego zarzutu apelacyjnego; 3. nieprawidłowego i nierzetelnego rozpoznania zarzutu z pkt. 2a) tiret 3 petitum apelacji, która to kontrola sprowadziła się de facto jedynie do sformułowania przez sąd odwoławczy dwóch tez, które przeczą podstawowym zasadom postępowania karnego oraz na skutek nie odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do szeregu, szeroko umotywowanych argumentów, okoliczności i dowodów przedstawionych przez obrońcę w uzasadnieniu apelacji na poparcie tego zarzutu apelacyjnego; 4. nieprawidłowego i nierzetelnego rozpoznania zarzutu z pkt. 2a) tiret 4 i 2c) petitum apelacji poprzez poczynienie przez sąd odwoławczy w tym zakresie własnych ustaleń, nieprzystających do treści zarzutu i materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz na skutek pozostawienia poza uwagą szeregu argumentów przedstawionych przez obrońcę w apelacji na uzasadnienie tych zarzutów; 5. błędnego rozpoznania zarzutu z pkt. 2b) petitum apelacji poprzez błędną 3 ocenę istoty, charakteru i konsekwencji dokumentu z k. 365 oraz na skutek nie odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do szeregu precyzyjnych argumentów, okoliczności i dowodów przedstawionych przez obrońcę w uzasadnieniu apelacji na poparcie tego zarzutu apelacyjnego. W związku z tymi zarzutami obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy S.S. w tejże części do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w G.. Obrońca wniósł również o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku. Wniosek uzasadnił wagą podniesionych zarzutów i oczywistą zasadnością kasacji. W odpowiedzi na kasacje prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek jest bezzasadny. Zgodnie z art. 532 § 1 k.p.k. w razie wniesienia kasacji Sąd Najwyższy może wstrzymać wykonanie zaskarżonego orzeczenia, jak i innego orzeczenia, którego wykonanie zależy od rozstrzygnięcia kasacji. Norma ta nie wskazuje wprawdzie przesłanek, od spełnienia których zależy wstrzymanie wykonalności zaskarżonego orzeczenia, ale niewątpliwie winna ona mieć zastosowanie do sytuacji wyjątkowych, wprowadza bowiem wyjątek od zasady niezwłocznej wykonalności prawomocnych orzeczeń, wynikającej z art. 9 k.k.w., zaś prawomocne wyroki korzystają z domniemania ich prawidłowości (res iudicata pro veritate accipitur). W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalone jest przekonanie, że zastosowanie tej instytucji winno być uzasadnione szczególnymi i jednoznacznymi w swej wymowie okolicznościami prowadzącymi do wniosku, że wykonanie kary przed rozpoznaniem kasacji spowodowałoby dla skazanego zbyt poważne, i w zasadzie nieodwracalne, następstwa (zob. post. SN z dnia 18 listopada 2003 r., IV K.K. 347/03, OSNwSK 2003, poz. 2465; post. SN z dnia 22 lutego 2007 r., WO 4/07, OSNwSK 2007, poz. 493). Tego rodzaju następstwa mogą zaistnieć wówczas, gdy już pobieżna analiza kasacji świadczy o jego zasadności. Taka sytuacja nie zaistniała w niniejszej sprawie. 4 Z uwagi na wyjątkowy charakter instytucji kasacji i związane z tym procesowe skutki zastosowania instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k. wstrzymanie wykonania orzeczenia powinno nastąpić tylko wówczas, gdy zasadność złożonej kasacji jawi się jako nieomal pewna. To dopiero może uzasadniać odstępstwo od nakazu bezzwłocznego wykonania prawomocnych orzeczeń. W sprawie niniejszej – nie przesądzając w tym miejscu końcowej oceny zasadności wniesionej kasacji – aż tego rodzaju zaszłość nie wystąpiła. Prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji nie jest na tyle wysokie, by stanowiło to wystarczającą podstawę do zastosowania przywołanej regulacji. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.