III KK 406/14

Sygn. akt III KK 406/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 marca 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska (przewodniczący) SSN Jerzy Grubba SSN Rafał Malarski (sprawozdawca) Protokolant Jolanta Włostowska przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Zdzisława Brodzisza w sprawie A. P. skazanego z art. 286 § 1 kk po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 4 marca 2015 r., kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 26 listopada 2013 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 28 lutego 2013 r., I. uchyla zaskarżony wyrok w pkt I oraz w części utrzymującej w mocy orzeczenie zawarte w pkt 2 pierwszoinstancyjnego wyroku i przekazuje sprawę w tym zakresie Sądowi Okręgowemu w S. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. E.N. - Kancelaria Adwokacka w S. - kwotę 442,80 zł, w tym 23% VAT, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji. 2 UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w S., wyrokiem z 28 lutego 2013 r., skazał A. P. na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności za oszustwo z art. 286 § 1 k.k. popełnione w dniu 4 kwietnia 2012 r. oraz – na podstawie art. 415 k.c. – zasądził od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego „C.” kwotę 11 304 zł z ustawowymi odsetkami tytułem odszkodowania. Sąd Okręgowy, po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2013 r. osobistej apelacji oskarżonego, zmienił pierwszoinstancyjny wyrok tylko w ten sposób, że podstawą zasądzenia odszkodowania ustanowił art. 415 § 1 k.p.k., a w pozostałej części utrzymał go w mocy. Kasację od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego w zakresie dotyczącym powództwa cywilnego złożył obrońca z urzędu. Zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa, to jest art. 7, 410 i 433 § 1 k.p.k. przez pominięcie dowodu świadczącego o zmniejszeniu wysokości szkody oraz art. 170 § 1 pkt 4 k.p.k. w zw. z art. 452 § 1 k.p.k. przez zrezygnowanie z dowodu z opinii biegłego z zakresu wyceny ruchomości, wniósł o uchylenie w zaskarżonej części wyroku odwoławczego i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. Prokurator Okręgowy w pisemnej odpowiedzi na kasację zażądał jej uwzględnienia, co zyskało wsparcie obecnego na rozprawie kasacyjnej prokuratora Prokuratury Generalnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Kasacja okazała się zasadna. Wolno przyjąć, że wskazana przez skarżącego obraza prawa, polegająca na zignorowaniu na etapie postępowania apelacyjnego informacji o istotnej zmianie wysokości szkody wyrządzonej przestępstwem, była najpewniej skutkiem zapomnienia. Trudno o inne wyjaśnienie, skoro to na żądanie Sądu ad quem pokrzywdzony w piśmie z 8 października 2013 r. podał, że odzyskał od właściwej jednostki Policji wyłudzone mienie, ale jego wartość ze względu na uszkodzenia uległa obniżeniu do sumy 2 200 zł. Nie ulegało wątpliwości, że opisane zaniedbanie Sądu drugiej instancji stanowiło rażące naruszenie przepisów proceduralnych wymienionych w pierwszym zarzucie kasacyjnym i mogło mieć znaczący wpływ na treść orzeczenia (art. 523 § 1 k.p.k.). 3 Z tych względów Sąd Najwyższy wydał w zaskarżonym zakresie rozstrzygnięcie o charakterze kasatoryjnym (art. 537 § 2 k.p.k.). W ramach wskazówek, o których mowa w art. 442 § 3 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k., trzeba podkreślić niezbędność przeprowadzenia przez Sąd odwoławczy uzupełniającego postępowania dowodowego w celu ustalenia rozmiaru szkody (art. 452 § 2 k.p.k.). Aktualnie wydaje się, że wystarczające będzie tu przesłuchanie na rozprawie apelacyjnej T. H., natomiast sięganie w tym wypadku po dowód z opinii biegłego, co postuluje obrona, byłoby – o ile nie wystąpią szczególne okoliczności – zbyteczne, prowadzące do niepotrzebnego wzrostu kosztów procesu i do nadmiernego przedłużenia postępowania. O wysokości wynagrodzenia na rzecz obrońcy z urzędu za sporządzenie i wniesienie kasacji orzeczono zgodnie z § 14 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).