III KK 418/18

Sygn. akt III KK 418/18 POSTANOWIENIE Dnia 20 lipca 2018 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk w sprawie A. P. skazanego z art. 107 § 1 k.k.s. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 20 lipca 2018 r., kasacji obrońcy skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt II Ka […] utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia 8 sierpnia 2017 r., sygn. akt II K […], p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; 2. obciążyć skazanego A.P. kosztami postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w W. wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2017 r., sygn. II K […], uznał oskarżonego A. P. za winnego tego, że „w okresie nie wcześniej niż od jesieni 2015 r. - daty bliżej nieustalonej do dnia 08 marca 2016 r. jako właściciel firmy S. w lokalu przy ul. M. w S., urządzał i prowadził gry na siedmiu automatach: B. bez numeru, B. nr […], H. nr […], K. bez numeru, H. bez numeru, C. bez numeru, S. bez numeru, o wygrane pieniężne i rzeczowe, działając w celach komercyjnych, na których prowadzone gry miały charakter losowy oraz zawierały element losowości, udostępnionych do publicznego korzystania, wbrew przepisom 2 art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (t.j.: Dz. U. 2016, poz. 471), tj. czynu z art. 107 § 1 k.k.s. i za to na podstawie art. 107 § 1 k.k.s. skazał go na karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 80 zł. Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego zaskarżając orzeczenie sądu meriti w całości. W środku odwoławczym podniesiono szereg zarzutów dotyczących obrazy przepisów: prawa materialnego, tj. art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 4 § 1 i § 2 k.k.s., art. 10 § 4 k.k.s., prawa procesowego, tj. art. 196 § 3 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s., art. 170 § 2 k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 i § 2 k.p.k. w zw. z art. 5 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s., art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s., art. 410 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s., art. 414 § 1 zd. 2 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 10 § 4 k.k.s. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s., art. 424 § 1 i § 2 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.p.k. oraz błędu w ustaleniach faktycznych. W oparciu o te zarzuty obrońca wniósł o uniewinnienie oskarżonego od zarzuconego mu czynu, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w W.. Sąd Okręgowy w S. wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2018 r., sygn. II Ka […], zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. Od tego orzeczenia kasację wywiódł obrońca skazanego, który zarzucił Sądowi odwoławczemu „rażące naruszenie przepisów postępowania, które powinno być brane przez Sąd pod uwagę z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów oraz wpływu uchybienia na treść orzeczenia tj. art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s., polegające na utrzymaniu w mocy wyroku Sądu Rejonowego w W. z dnia 8 sierpnia 2017 r., sygnatura akt II K […], mimo, iż w danej sprawie występowała negatywna przesłanka procesowa określona w art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 113 § k.k.s. albowiem akt oskarżenia nie został zatwierdzony przez prokuratora, mimo, iż dochodzenie było prowadzone pod nadzorem prokuratora, co sprawia, że w niniejszej sprawie brak było skargi uprawnionego oskarżyciela”. 3 Wobec tak sformułowanego zarzutu, obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w S. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. W odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Rejonowej w W. wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniesiona kasacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym co uprawniało Sąd Najwyższy do jej oddalenia na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. Z uwagi na treść zapadłych w niniejszej sprawie wyroków i wymierzenie skazanemu A. P. za czyn z art. 107 § 1 k.k.s. wyłącznie kary grzywny wniesienie kasacji było możliwe wyłącznie z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. (art. 523 § 2 k.p.k. w zw. z art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.). Taki zarzut został przez obrońcę skazanego sformułowany, rzecz jednak w tym, że oparty on został na całkowicie błędnym założeniu, iż w niniejszej sprawie brak było skargi uprawnionego oskarżyciela ponieważ, w związku z nadzorowaniem dochodzenia prowadzonego przez finansowy organ postępowania przygotowawczego przez prokuratora (art. 155 § 1 k.k.s.), to wyłącznie prokurator był uprawniony do zatwierdzenia i wniesienia do sądu aktu oskarżenia (art. 155 § 2 k.k.s.), a tymczasem w tej sprawie prokurator wniósł wprawdzie akt oskarżenia, lecz go wcześniej – zdaniem autorki kasacji – nie zatwierdził. Tymczasem, na co trafnie w odpowiedzi na kasacje zwrócił uwagę oskarżyciel publiczny, skarżący zupełnie przeoczył, że sporządzony w dniu 28 grudnia 2016 r. przez Urząd Celny w S. akt oskarżenia (k. 140-142), został zatwierdzony przez prokuratora Prokuratury Rejonowej w W. w dniu 29 grudnia 2016 r. (k. 142 verte), a następnie w dniu 30 grudnia 2016 r. przesłany przez ten ostatni organ do Sądu Rejonowego w W. Twierdzenie więc obrońcy o niedopełnieniu warunków skuteczności wniesienia aktu oskarżenia określonych w art. 155 § 2 k.k.s., a tym samym wystąpienia ujemnej przesłanki procesowej z art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k., jest zupełnie oderwane od realów procesowych jakie miały miejsce w toku przedmiotowego postępowania. Akt oskarżenia został bowiem, zgodnie z treścią powołanego już wyżej art. 155 § 2 k.k.s., zatwierdzony i wniesiony do sądu przez uprawniony, określony w tym przepisie podmiot. 4 Uwzględniając powyższe, przy braku stwierdzenia innych okoliczności, które obligowałyby Sąd Najwyższy do orzekania w szerszym zakresie (art. 536 k.p.k.), orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia, obciążając skazanego – art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. – kosztami postepowania kasacyjnego.