III KK 426/22

Sygn. akt III KK 426/22 POSTANOWIENIE Dnia 13 września 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Siwek w sprawie P. S. skazanego z art 197 § 1 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 13 września 2022 r. wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Rejonowego w Goleniowie z dnia 10 czerwca 2021 r., sygn. akt II K 255/19 zmienionego wyrokiem Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 7 grudnia 2021 r., sygn. akt IV Ka 1371/21 na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł wniosku nie uwzględnić. UZASADNIENIE Obrońca skazanego wniósł do Sądu Najwyższego kasację od powołanego wyżej wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie, wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia do czasu rozpoznania kasacji. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wniosek nie jest zasadny. W myśl art. 532 § 1 k.p.k., w razie wniesienia kasacji Sąd Najwyższy może wstrzymać wykonanie zaskarżonego orzeczenia, jak i innego orzeczenia, którego wykonanie zależy od rozstrzygnięcia kasacji. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem 2 Sądu Najwyższego podstawą uprawniającą do odstąpienia od zasady wykonalności orzeczenia z chwilą jego uprawomocnienia (art. 9 § 1 i 2 k.k.w.) – i tym samym zastosowania instytucji z art. 532 § 1 k.p.k. – są nieodwracalnie niekorzystne dla skazanego skutki, które mogą wystąpić w sytuacji, gdy orzeczenie jest lub ma być wykonane. Przy rozpoznawaniu wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia należy również uwzględnić rangę zarzutów podniesionych w kasacji oraz ich widoczną na pierwszy rzut oka zasadność, a w związku z tym wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 sierpnia 2014 r., sygn. akt V KK 145/14). Wobec tego, że obrońca zrezygnował z uzasadnienia złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia, stwierdzić jedynie w tym miejscu należy, że rodzaj i waga stawianych w kasacji zarzutów nie prowadzi do jednoznacznego wniosku o wręcz automatycznej skuteczności tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia, a co za tym idzie brak jest uzasadnionej obawy o spowodowanie dla skazanego niekorzystnych i nieodwracalnych skutków z racji dalszego wykonania wyroku. Uwzględniając powyższe Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. [as]