III KK 439/23

III KK 439/23 POSTANOWIENIE Dnia 8 listopada 2023 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Motuk w sprawie X. Y. skazanego z art. 148 § 2 pkt 1 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 8 listopada 2023 r. na posiedzeniu bez udziału stron wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 26 stycznia 2023 r., sygn. akt II AKa 252/19 częściowo zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 22 marca 2019 r., sygn. akt VI K 101/17 na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. a contrario p o s t a n o w i ł nie uwzględnić wniosku. UZASADNIENIE Obrońca X. Y. – adw. J. W., w kasacji od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 26 stycznia 2023 r., sygn. akt II AKa 252/19, częściowo zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 22 marca 2019 r., sygn. akt VI K 101/17 – wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia w zakresie wymierzonej kary 25 lat pozbawienia wolności – do czasu rozpoznania kasacji – ze względu na sytuacją życiową i zdrowotną skazanego. W części motywacyjnej rzeczonego wniosku obrońca zreferował stan zdrowia psychicznego X. Y., konkludując, że dalsze przebywanie skazanego III KK 439/23 2 w zakładzie karnym może doprowadzić do powstania szczególnie ciężkich i nieodwracalnych skutków dla jego zdrowia psychicznego. Sąd Najwyższy rozważył, co następuje. Wniosek obrońcy nie zasługuje na uwzględnienie. Artykuł 532 § 1 k.p.k., stanowiący podstawę prawną wstrzymania wykonania orzeczenia, nie formułuje przesłanek warunkujących zastosowanie tej instytucji. Ugruntowane orzecznictwo Sądu Najwyższego wskazuje, że podstawy wstrzymania wykonania orzeczenia należy wiązać ze szczególnymi i jednoznacznymi w swej wymowie okolicznościami, które prowadzą do wniosku, że wykonanie kary przed rozpoznaniem kasacji spowodowałoby dla skazanego zbyt poważne, tj. wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne, następstwa (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 2003 r., sygn. akt IV KK 347/03). Wystąpienie tych szczególnych okoliczności należy powiązać z rangą zarzutów podniesionych w kasacji oraz ich widoczną zasadnością, przekładającą się na ocenę wysokiego prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 sierpnia 2014 r., sygn. akt V KK 145/14). Transponując powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy – nie przesądzając rzecz jasna ostatecznego stanowiska Sądu Najwyższego – należy stwierdzić, że wstępna analiza podniesionych w spawie zarzutów kasacyjnych nie daje podstaw do jednoznacznego uznania ich oczywistej zasadności, a tym samym przyjęcia wysokiego prawdopodobieństwa uchylenia zaskarżonego wyroku. Wieloaspektowego stanowiska obrony nie podzielił również prokurator, na którym ciąży prawny obowiązek podejmowania czynności procesowych w każdym przypadku rażącego i oczywistego naruszenia prawa. Podkreślić jednak trzeba, że powyższa konstatacja nie przesądza o kierunku ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd Najwyższy, które to rozstrzygnięcie musi być poprzedzone pogłębioną analizą i oceną podniesionych zarzutów kasacyjnych. Natomiast przedstawiony przez obronę stan zdrowia psychicznego X. Y. nie może sam w sobie stanowić podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia, albowiem tego rodzaju okoliczności nie są przydatne do oceny III KK 439/23 3 zasadności podniesionych zarzutów kasacyjnych. Względy zdrowotne mogą za to przekonywać o potrzebie zastosowania odpowiednich instytucji, które ustawodawca przewidział w Kodeksie karnym wykonawczym. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu. [PŁ] [ms]