III KK 463/21

Sygn. akt III KK 463/21 POSTANOWIENIE Dnia 12 stycznia 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 12 stycznia 2021 r., na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. sprawy P. S., uniewinnionego od zarzutu popełnienia czynu zabronionego z art. 217 § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżycielki prywatnej od wyroku Sądu Okręgowego w R. z dnia 21 maja 2021 r., sygn. akt V Ka […], zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w L. z dnia 19 stycznia 2021 r, sygn. akt II K […], p o s t a n a w i a: 1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; 2) obciążyć oskarżycielkę prywatną kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego; 3) zasądzić od oskarżycielki prywatnej Z. B. na rzecz P. S. kwotę 300 zł, tytułem zwrotu kosztów sporzadzenia odpowiedzi na kasację w postępowaniu przed Sądem Najwyższym. UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Rejonowego w L. z dnia 19 stycznia 2021 r. (sygn. akt II K (…)) P. S. został uznany winnym czynu z art. 217 § 1 k.k., lecz Sąd odstąpił od wymierzenia mu kary. Od powyższego wyroku apelację wniósł zarówno oskarżony, 2 jak i oskarżycielka prywatna. Wyrokiem Sądu Okręgowego w R. z dnia 21 maja 2021 r. (sygn. akt V Ka (…)) zmieniono wyrok Sądu I instancji i uniewinniono oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu. Od powyższego prawomocnego orzeczenia kasację wniósł pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej, zarzucając przedmiotowemu wyrokowi: „1. obrazę art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. nakazujących Sądowi dokonanie oceny materiału dowodowego przy uwzględnieniu zasad prawidłowego rozumowania, wiedzy i doświadczenia życiowego poprzez niezasadne uznanie, że fakt, iż P. S. uderzył Z. B. barkiem, w wyniku czego upadła i doznała urazu nogi nie było działaniem zamierzonym ze strony oskarżonego, lecz przypadkowym kontaktem, w sytuacji, gdy z uwagi na głęboki konflikt między stronami, a także możliwość ominięcia oskarżycielki prywatnej, która znajdowała się na podwórku, w czasie, gdy P. S. wyszedł z domu, czego jednak oskarżony nie uczynił i w celowo doprowadził do kontaktu jego ciała z ciałem Z. B., wskazują na umyślność działania z jego strony i zamiar wyrządzenia oskarżycielce prywatnej szkody, które to okoliczności zostały w sposób dowolny ocenione przez Sąd odwoławczy, a dowody potwierdzające umyślność działania oskarżonego niesłusznie odrzucone, co stanowi rażące naruszenie prawa i dyskredytuje słuszność wydanego w sprawie rozstrzygnięcia; 2. obrazę art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 i art. 410 k.p.k. wyrażającą się w nienależytym rozważeniu zarzutu apelacji oskarżycielki prywatnej zawartego w punkcie I tj. dotyczącego naruszenia art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. poprzez brak odniesienia się przez sąd odwoławczy do oceny zeznań oskarżycielki prywatnej Z. B., świadków E. K. i A. K. wywiedzionych w apelacji i ograniczenie się przez Sąd Okręgowy do przyjęcia wersji zdarzenia prezentowanej przez obrońcę oskarżonego bez należytej oceny dowodów przeprowadzonych w sprawie, zwłaszcza potwierdzających fakt, że Z. B. przewróciła się i doznała urazu, po tym jak doszło do kontaktu jej ciała z ciałem oskarżonego P.S., który przechodząc obok niej, umyślnie doprowadził do styku ciał i upadku oskarżycielki prywatnej, w wyniku czego doznała uszczerbku na zdrowiu, który to materiał dowodowy został oceniony przez Sąd odwoławczy w sposób dowolny i sprzeczny z 3 zasadą prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, 3. obrazę art. 424 § 1 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k. wyrażającą się w całkowitym nie odniesieniu się przez Sąd odwoławczy do zarzutów zawartych w apelacji pełnomocnika oskarżycielki prywatnej określonych punkcie I. apelacji tj. a mianowicie naruszenia przepisów postępowania, mających istotny wpływ na treść zapadłego w sprawie wyroku tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zakresie oceny materiału dowodowego przez Sąd I instancji w tym zeznań oskarżycielki prywatnej i zeznań świadków zdarzenia E. K. oraz A. K., a także wyjaśnień oskarżonego P.S., w sytuacji, gdy wywiedzione w zarzutach okoliczności podważały prawidłowość przeprowadzonego przez Sąd I instancji postępowania i poczynionych na tej podstawie ustaleń w zakresie przyjęcia prowokacyjnego zachowania ze strony Z.B., które nie miało miejsca.” Skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w R. w całości i przekazanie temu Sądowi sprawy do ponownego rozpoznania. Obrońca P.S. w odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym. Z uwagi na zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego, Sąd odwoławczy nie był zobowiązany do pogłębionej analizy zarzutów apelacji oskarżycieli prywatnej, w której przedstawiała argumenty za surowszym ukaraniem oskarżonego oraz kwestionowała rozstrzygnięcie prowadzące do odstąpienia od wymierzenia kary związane z ustaleniem prowokacyjnego zachowania pokrzywdzonego (art. 217 § 2 k.k.). Skoro Sąd decyduje się uniewinnić oskarżonego, to oznacza, że wszelkie argumenty na jego niekorzyść związane z nieprawomocnym skazaniem, nie są przezeń podzielane. W związku z tym zarzuty naruszenia standardu kontroli odwoławczej są w tym zakresie chybione. Z kolei w zakresie zarzutów skierowanych już bezpośrednio do orzeczenia reformatoryjnego Sądu odwoławczego, nie można ich podzielić. Skarżąca 4 kwestionuje poczynione przez Sąd odwoławczy ustalenia strony podmiotowej po stronie P. S. Sąd ten obszernie zrekapitulował materiał dowodowy zgromadzony w aktach i uznał, że w istocie doszło do zetknięcia się obu osób barkami, lecz brak dowodów, by było to intencją P. S. Wyraźnie wskazał, że relacje zarówno stron, jak i świadków nie przesądzają o umyślności po stronie ówczesnego oskarżonego. Skarżąca nie przedstawia jednak żadnych argumentów mogący ukazać tok rozumowania Sądu jako rażąco sprzeczny ze standardem wyrażonym w art. 7 k.p.k., zwłaszcza nie prezentuje go jako niedającego się utrzymać z punktu widzenia oczywistych metodologicznych mankamentów, dostrzegalnych od razu, bez konieczności czynienia złożonych zabiegów interpretacyjnych. Wręcz przeciwnie – powtarza jedynie stanowisko świadków oraz samej oskarżycielki cytując stosowne ich depozycje. Sąd II instancji analizował te zeznania i wyraźnie na ich podstawie uznał, że są one jedynie subiektywnymi odczuciami tych osób, ale nie pozwalają na żadne dalej idące konkluzje w zakresie ewentualnej umyślności. Zatem kasacja nie zawiera wymaganych art. 523 § 1 k.p.k. zarzutów. Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji.