III KK 507/16

Sygn. akt III KK 507/16 POSTANOWIENIE Dnia 13 lutego 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 13 lutego 2017 r., sprawy A. G., skazanego z art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. i in., z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego, od wyroku Sądu Okręgowego w O., z dnia 31 sierpnia 2016 r., sygn. akt II Ka …/16, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w O., z dnia 27 kwietnia 2016 r., sygn. akt II K …/16, p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację, jako oczywiście bezzasadną; 2. kosztami procesu w postępowaniu kasacyjnym obciążyć skazanego. UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Rejonowego w O. z dnia 27 kwietnia 2016 r., sygn. akt II K …/16, A. G. został uznany za winnego popełnienia przestępstw z art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. oraz z art. 178a § 1 k.k., za które wymierzono mu karę łączną 4 (czterech) lat pozbawienia wolności. 2 Sąd Okręgowy w O. wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2016 r., sygn. akt II Ka …/16, po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego A. G., utrzymał w mocy zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w O.. Kasację od tego wyroku wniósł obrońca skazanego A.G., stawiając zarzuty rażącej obrazy prawa procesowego, która mogła mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, tj. art. 433 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k. W konkluzji obrońca skazanego A.G. wniósł o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w O. i poprzedzającego go wyroku Sądu Rejonowego w O. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Prokurator Prokuratury Okręgowej w O. w pisemnej odpowiedzi na kasację obrońcy skazanego wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Do stanowiska prokuratora przyłączył się także pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych. Sąd Najwyższy rozważył, co następuje. Kasacja obrońcy skazanego A.G. jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym, uzasadniającym jej oddalenie w trybie art. 535 § 3 k.p.k. Na wstępie przypomnieć należy, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia skierowanym przeciwko orzeczeniu wydanemu przez sąd odwoławczy na skutek rozpoznania środka odwoławczego. Celem postępowania kasacyjnego jest bowiem wyeliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń dotkniętych poważnymi wadami w postaci bezwzględnych przyczyn odwoławczych lub innych naruszeń prawa, ale o charakterze rażącym, a jednocześnie takich, które mogły mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Możliwość wniesienia skutecznej kasacji jest zatem istotnie ograniczona. Postępowanie kasacyjne nie jest z pewnością postępowaniem, które ponawiać ma kontrolę odwoławczą. W toku tego postępowania z założenia nie dokonuje się zatem kontroli poprawności oceny poszczególnych dowodów, nie weryfikuje zasadności ustaleń faktycznych i nie bada współmierności orzeczonej kary. Powyższe uwagi poczyniono ze względu na treść wniesionego w sprawie nadzwyczajnego środka zaskarżenia, którego forma odpowiada w zasadzie apelacji od wyroku Sądu I instancji niż nadzwyczajnemu środkowi zaskarżenia, jakim jest kasacja. O ile bowiem obrońca próbuje wykazać, że kontestuje jakość przeprowadzonej przez Sąd Okręgowy kontroli odwoławczej orzeczenia Sądu 3 Rejonowego, to jednak koncentruje się przede wszystkim na podjęciu próby skłonienia Sądu Najwyższego do ponownej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, czy też wymiaru orzeczonej kary i środka karnego oraz wysokości zasądzonej nawiązki (pkt 7 i 8 kasacji). W tej sytuacji konieczne staje się przypomnienie skarżącemu, że w apelacji od wyroku Sądu I instancji zakwestionowano jedynie wysokość orzeczonej wobec A.G. kary pozbawienia wolności oraz wysokość orzeczonego środka karnego i do tych zarzutów Sąd odwoławczy w wystarczający sposób odniósł się na kartach pisemnych motywów wyroku, wypełniając tym samym wymogi art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. i na tym swoje rozważania Sąd Najwyższy mógłby zakończyć, skoro we wniesionej kasacji podniesiono zarzuty typowe dla apelacji, a w tej ostatniej kwestionowano jedynie orzeczoną wobec skazanego karę. Niemniej należy jednak wskazać, że i tak zarzuty podniesione w kasacji są nietrafne. W szczególności wskazać należy, że opinia z przeprowadzonych badań osmologicznych, z której wniosków wynika, że nie stwierdzono zgodności zapachowej materiału pobranego z pojazdu z materiałem pobranym od skazanego (k. 272v), jest tylko jednym z wielu dowodów przeprowadzonych w toku postępowania, która absolutnie nie wyklucza tego, że to A. G. kierował pojazdem marki Opel Vectra w dniu 4 października 2015 r. Podobnie, sprawstwa skazanego nie wyklucza opinia z przeprowadzonych badań biologicznych, skoro wynika z niej między innymi, że na powierzchni koła kierownicy pojazdu z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością zidentyfikowano DNA pochodzące od A.G.. Odnośnie zarzutów z pkt 2 i 3 kasacji, w których to obrońca stara się wyeksponować fragmenty opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego wskazujące na zły stan techniczny pojazdu przed zdarzeniem z dnia 4 października 2015 r., to przypomnieć jedynie należy wnioski tej opinii, w których jednoznacznie stwierdzono, że „bezpośrednią przyczyną wypadku były inne okoliczności, niezwiązane ze stanem technicznym samochodu” (k. 225). Poza natomiast nadzwyczajnymi, nagłymi zdarzeniami, poruszanie się samochodem w złym stanie technicznym obciąża przecież kierującego nim, a nie zwalnia od odpowiedzialności za wynikłe z tego ewentualne skutki. 4 Formułując z kolei zarzuty z pkt 4 i 5 kasacji obrońca stara się zdezawuować wartość dowodową zeznań świadków […], co czyni koniecznym odesłanie skarżącego do pisemnych motywów Sądu I instancji, w których precyzyjnie wyjaśniono, jakie okoliczności przemawiały za uznaniem zeznań wyżej wymienionych świadków za wiarygodne. W kwestii nieokazania wizerunku A.G., G. R. i Z. C. świadkom […] zauważyć natomiast należy, że z zeznań wymienionych osób jednoznacznie wynika, iż bezpośrednio po zdarzeniu skazany sam wskazywał na okoliczności potwierdzające kierowanie przez niego pojazdem. Odnosząc się natomiast do podnoszonej w kasacji kwestii nieprzeprowadzenia z urzędu dowodu z przesłuchania P. W. i I. D. to zauważyć przede wszystkim należy, że w toku postępowania zarówno przed Sądem I, jak i II instancji obrońca nie wnosił o uzupełnienie przewodu sądowego i nie zgłaszał wniosków dowodowych o przesłuchanie ww. osób. Trudno tym samym oczekiwać od Sądu, że miał przeprowadzać z urzędu kolejne, bliżej nieokreślone dowody, skoro nie stwierdził, aby materiał dowodowy był niepełny i wzbudzał wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy, a w związku z tym powinien być uzupełniony. Ostatnie zarzuty kasacji zawierają w istocie powielenie zarzutów apelacyjnych, w których zarzucono rażącą niewspółmierność kary i środka karnego. W tym zakresie należy więc odesłać skarżącego do uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego, w którym w dostateczny sposób odniesiono się do wskazywanych kwestii. W tym miejscu zaznaczyć jedynie należy, że wywody obrońcy odnośnie „przyczynienia się pokrzywdzonej do zaistniałego skutku inkryminowanego zdarzenia” należy uznać za wysoce niestosowne, w szczególności w sytuacji, gdy – jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego – pasażerowie prowadzonego przez niego pojazdu zwracali mu uwagę, że jedzie za szybko. Dla odparcia zaś zarzutu dotyczącego zasądzenia na rzecz pokrzywdzonych nawiązki wystarczające jest przywołanie stanowiska wyrażonego w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 7 listopada 2014 r. (IV KK 129/14, OSNKW 2015/3/26), zgodnie z którym „nie jest "innym postępowaniem" w rozumieniu art. 415 § 5 zd. 2 k.p.k. (obecnie art. 415 § 1 zd. 2 k.p.k. – przyp. SN) postępowanie likwidacyjne prowadzone przez zakład ubezpieczeń, natomiast ugoda zawarta przed ubezpieczycielem nie wypełnia kryteriów kolejnej przesłanki zastosowania klauzuli 5 antykumulacyjnej, w postaci "prawomocnego orzeczenia o roszczeniu", a w konsekwencji, jako decyzja organu pozasądowego, nie powoduje "stanu rzeczy osądzonej"”. W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł, jak w części dyspozytywnej postanowienia, przy czym kosztami procesu w postępowaniu kasacyjnym obciążył skazanego. Sąd Najwyższy nie orzekł o kosztach zastępstwa procesowego na rzecz oskarżycieli posiłkowych, gdyż nie wskazano, w jakiej wysokości oskarżyciele posiłkowi koszty te ponieśli. Będzie to możliwe po wykazaniu poniesionych wydatków z tytułu ustanowienia pełnomocnika, gdyż skazanego obciążono kosztami również w tym zakresie. kc