III KK 559/23
WyrokIzba Karna2024-01-24
Skład orzekający: Marek Siwek
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy zły stan zdrowia skazanego, potwierdzony dokumentacją medyczną, stanowi wystarczającą podstawę do wstrzymania wykonania prawomocnego wyroku skazującego do czasu rozpoznania kasacji?Ratio decidendi
Sąd Najwyższy uznał, że zły stan zdrowia skazanego, nawet potwierdzony dokumentacją medyczną i długotrwałą hospitalizacją, nie stanowi wystarczającej przesłanki do wstrzymania wykonania prawomocnego orzeczenia skazującego na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. do czasu rozpoznania kasacji. Wskazano, że skazany w warunkach zakładu karnego ma zapewnioną opiekę medyczną, a problemy zdrowotne mogą stanowić podstawę do ubiegania się o odroczenie wykonania kary lub przerwę w karze, o ile osiągną poziom przewidziany w przepisach Kodeksu karnego wykonawczego.Stan faktyczny
Obrońcy skazanego D.S. wnieśli kasacje od wyroku sądu odwoławczego i jednocześnie wnioski o wstrzymanie wykonania tego wyroku do czasu rozpoznania kasacji. Jako podstawę wniosków wskazali zły stan zdrowia skazanego i jego długotrwałą hospitalizację, dołączając dokumentację medyczną. Sąd Najwyższy rozpoznał te wnioski na posiedzeniu.Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy nie uwzględnił wniosków obrońców skazanego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia.Pełny tekst orzeczenia
III KK 559/23 POSTANOWIENIE Dnia 24 stycznia 2024 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Siwek w sprawie D. S. skazanego z art. 300 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 24 stycznia 2024 r. wniosków obrońców skazanego o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 13 kwietnia 2023 r., sygn. akt IV Ka 380/22 zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego Szczecin Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie z dnia 30 lipca 2019 r., sygn. akt IV K 131/16 na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł wniosku nie uwzględnić. UZASADNIENIE Obrońcy skazanego D.S. wnieśli do Sądu Najwyższego kasacje od powołanego wyżej wyroku Sądu odwoławczego, formułujące jednocześnie wnioski o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia wobec tego skazanego do czasu rozpoznania kasacji z uwagi na jego zły stan zdrowia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wnioski obrońców skazanego nie są zasadne. W myśl art. 532 § 1 k.p.k., w razie wniesienia kasacji Sąd Najwyższy może wstrzymać wykonanie zaskarżonego orzeczenia, jak i innego orzeczenia, którego wykonanie zależy od rozstrzygnięcia kasacji. Zgodnie jednak z utrwalonym
III KK 559/23 2 orzecznictwem Sądu Najwyższego podstawą uprawniającą do odstąpienia od zasady wykonalności orzeczenia z chwilą jego uprawomocnienia (art. 9 k.k.w.) – i tym samym zastosowania instytucji z art. 532 § 1 k.p.k. – są nieodwracalnie niekorzystne dla skazanego skutki, które mogą wystąpić w sytuacji, gdy orzeczenie jest, lub ma być wykonane. Przy rozpoznawaniu wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia należy mieć na względzie rangę sformułowanych zarzutów podniesionych w kasacji oraz ich widoczną zasadność, a w związku z tym wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji (zob. tak np. w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 13 sierpnia 2014 r., sygn. akt V KK 145/14). Ciężar wykazania tych wyjątkowych okoliczności spoczywa na wnioskujących, którzy powinni w takiej sytuacji wykazać, w relacji do podniesionych w kasacji zarzutów, jaki konkretnie negatywny wpływ na sytuację skazanego miałoby wywrzeć wykonanie orzeczenia przed rozpoznaniem kasacji. Obaj obrońcy wskazali natomiast na zły stan zdrowia skazanego i jego długotrwałą hospitalizację, na dowód czego załączyli do akt stosowną dokumentację medyczną. Te jednak okoliczności, dotyczące stanu zdrowia D. S., nie stanowią przesłanek warunkujących wstrzymanie wobec niego prawomocnego orzeczenia. Wskazać bowiem należy, że skazany w warunkach zakładu karnego może korzystać z opieki medycznej, ale także z powodu swoich problemów zdrowotnych, ewentualnie ubiegać się o odroczenie wykonania kary lub przerwę w karze. o ile problemy te osiągną poziom przewidziany w art. 153 § 1 k.k.w. w zw. z art. 150 § 1 k.k.w. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. [J.J.] [as]
III KK 559/23 3
Powiązane orzeczenia
- V KK 178/21 2022-01-12Czy zbycie składników majątkowych przez dłużnika, które nie miało realnego wpływu na zaspokojenie wierzyciela, może stanowić podstawę odpowiedzialności karnej z art. 300 § 2 k.k.?
- III KK 201/23 2023-10-03Czy zbycie nieruchomości przez dłużnika, które nie doprowadziło do faktycznego udaremnienia lub uszczuplenia zaspokojenia wierzycieli, może być uznane za usiłowanie przestępstwa z art. 300 § 1 i 2 k.k.?
- III KK 193/23 2024-01-09Czy usunięcie mienia zagrożonego zajęciem, które nie doprowadziło do faktycznego uszczuplenia zaspokojenia wierzyciela, może stanowić podstawę przypisania sprawstwa przestępstwa z art. 300 § 2 k.k.?
- II KK 429/22 2023-07-26Czy w sytuacji, gdy wierzyciel uzyskał częściowe zaspokojenie swojej wierzytelności, można przypisać dłużnikowi odpowiedzialność karną z art. 300 § 2 k.k. za udaremnienie zaspokojenia?
- II KK 145/24 2024-08-08Czy dla przypisania przestępstwa z art. 300 § 2 k.k. wystarczające jest, aby składniki majątku były zagrożone zajęciem, nawet jeśli formalnie nie istnieje jeszcze orzeczenie organu państwowego nakazujące zajęcie?
Powołane przepisy
art. 300 § 2 KKart. 64 § 1 KKart. 12 KKart. 532 § 1 KPKart. 9 KKart. 153 § 1 KKart. 150 § 1 KK§ 2§ 1
Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 22.07.2026. · PDF źródłowy