III KK 56/16

Sygn. akt III KK 56/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 marca 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Cesarz (przewodniczący) SSN Andrzej Stępka SSN Dorota Rysińska (sprawozdawca) Protokolant Anna Korzeniecka-Plewka w sprawie M. K. skazanego z art. 272 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, odbytym w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w dniu 16 marca 2016 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego od wyroku Sądu Rejonowego w T. z dnia 8 września 2014 r. 1. uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 17 § 1 pkt. 6 k.p.k. w zw. z art. 101 § 1 pkt. 4 k.k. umarza wobec M. K. postępowanie karne o czyn z art. 272 k.k.; 2. kosztami procesu w sprawie obciąża Skarb Państwa. UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Rejonowego w T. z dnia 8 września 2014 r. M. K. został uznany za winnego popełnienia, w dniu 22 grudnia 2008 r., czynu określonego w art. 272 k.k. i skazany na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na dwuletni okres próby. Wyrok ten uprawomocnił się wobec jego niezaskarżenia przez żadną ze stron. 2 Obecnie, od powyższego wyroku kasację, na podstawie art. 521 k.p.k., wniósł Prokurator Generalny, zarzucając temu orzeczeniu „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa procesowego - art. 343 § 7 k.p.k. w zw. z art. 335 § 1 k.p.k. w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania, polegające na uwzględnieniu wadliwego wniosku prokuratora i skazaniu M.K. na uzgodnioną z nim karę pozbawienia wolności za czyn z art. 272 k.k. pomimo zaistnienia negatywnej przesłanki procesowej, określonej w art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k., w postaci przedawnienia karalności czynu, co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k”. Podnosząc powyższe, Prokurator Generalny wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz umorzenie postępowania przeciwko M. K. o czyn z art. 272 k.k., na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja jest zasadna w stopniu pozwalającym na jej rozpoznania w trybie art. 545 § 5 k.p.k. Analiza akt sprawy z uwzględnieniem chronologii poszczególnych zdarzeń procesowych i skorelowanych z nimi decyzji procesowych prowadzi Sąd Najwyższy do takich wniosków, jakie zawarł w swej kasacji Prokurator Generalny. Czyn przypisany M. K. został przez niego popełniony w dniu 22 grudnia 2008 r., natomiast dochodzenie w tej sprawie wszczęto dopiero w dniu 14 lutego 2014 r. (k. 18). Zagrożenie ustawowe czynu z art. 272 k.k. powoduje, że okres przedawnienia karalności określonego w nim przestępstwa wynosi 5 lat. Okres ten podlega wydłużeniu o kolejne 5 lat, płynących od zakończenia tego pierwszego okresu, jednak tylko wtedy, gdy w trakcie biegu tego okresu zostanie wszczęte postępowanie przeciwko osobie (art. 101 § 1 pkt 4 k.k. w zw. z art. 102 k.k.). Mając powyższe na uwadze stwierdzić należało, iż karalność przestępstwa zarzuconego M. K. ustała z dniem 22 grudnia 2013 r., czyli nie dość, że przed wszczęciem przeciwko niemu postępowania in personam, ale nawet wręcz jeszcze przed wszczęciem postępowania w sprawie. Okoliczności tej nie dostrzegł ani prokurator, który wystąpił z opartym na podstawie art. 335 § 1 k.p.k., w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015r., wnioskiem o wydanie wyroku skazującego bez przeprowadzenia rozprawy i 3 wymierzenie M. K. uzgodnionej z nim kary, ale również Sąd Rejonowy, który wydał wyrok zgodnie z tym wnioskiem, bez jego należytej kontroli. W wyniku powyższego doszło do rażącego i mającego oczywisty wpływ na treść zaskarżonego wyroku, naruszenia przepisów prawa wskazanych w zarzucie skargi Prokuratora Generalnego, co skutkować musiało wydaniem niniejszego wyroku kasującego i umorzeniem wobec M. K. postępowania karnego na podstawie wskazanych w orzeczeniu przepisów. kc