III KK 60/14

Sygn. akt III KK 60/14 POSTANOWIENIE Dnia 13 czerwca 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Lech Paprzycki na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 13 czerwca 2014 r., sprawy D. S. skazanego z art. 162 § 1 kk z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 24 października 2013 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia 10 kwietnia 2013 r. p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; 2. zwolnić skazanego D. S. od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w B., wyrokiem z dnia 24 października 2013 r. w sprawie …581/13, utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia 10 kwietnia 2013 r. wydany w sprawie … 1148/12, którym D. S. za czyn zakwalifikowany z art. 162 § 1 kk skazany został na karę jednego roku pozbawienia wolności. Od powyższego wyroku Sądu Okręgowego, kasację na korzyść skazanego D. S. wniósł jego obrońca i, zarzucając „rażące naruszenie prawa mogące mieć 2 istotny wpływ na jego treść: 1) prawa materialnego, wyrażające się w wadliwej wykładni znamion „„nie udziela pomocy”” art. 162 § 1 kk i polegające na przyjęciu, iż tę dyspozycję tego przepisu wyczerpał czyn oskarżonego mimo, że nie zawierał on znamion przestępstwa, 2) przepisów postępowania: - art. 193 § 1 k.p.k., a wynikające z uznania bez zasięgnięcia opinii biegłego, iż pokrzywdzony znajdował się w położeniu grożącym bezpośrednim niebezpieczeństwem utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, aczkolwiek cytowany przepis w realiach sprawy wymagał zasięgnięcia opinii biegłego, - art. 457 k.p.k. i 424 k.p.k. polegające na oczywiście błędnym ustaleniu, że wnioskowany w apelacji obrońcy wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu medycyny był niedopuszczalny, bo zmierzał do interpretacji przez biegłego przepisów prawa; ogólnikowe, nie zawierające uzasadnienia faktycznego ustalenie, że pokrzywdzony znajdował się w położeniu grożącym bezpośrednim niebezpieczeństwem utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, dokonane przez Sądy obu instancji”, wniósł o uchylenie wyroków Sądów obu instancji i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Prokurator Prokuratury Okręgowej, w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja obrońcy D. S. jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k., i jako taka została oddalona, natomiast D. S., wobec jego aktualnej sytuacji majątkowej i braku możliwości zarobkowania, został zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k. Kasacja obrońcy, w znacznej części, wprost powtarza zarzuty apelacji, w tym zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, co w kasacji w ogóle jest niedopuszczalne, a więc nie zostanie rozpatrzone przez Sąd Najwyższy. Z kolei, zarzut naruszenia przez Sąd odwoławczy art. 424 k.p.k. jest oczywiście bezzasadny, w sytuacji gdy Sąd ten nie dokonał odmiennych niż Sąd pierwszej instancji ustaleń i odmiennej oceny przeprowadzonych w tej sprawie dowodów. Rozważając natomiast zarzut naruszenia, i to przez Sądy obu instancji, przepisu art. 193 § 1 k.p.k., zwrócić należy uwagę na to, że w toku całego postępowania w tej sprawie wniosek taki 3 wprost również przez obrońcę nie został złożony, choć konieczność opiniowania przez biegłego z zakresu medycyny obrońca podnosił w kolejnych pismach procesowych. Decydujące jest jednak to, że należało podzielić stanowisko Sądów obu instancji, że przeprowadzenie takiego dowodu co do znajdowania się pokrzywdzonego w tej sprawie „w położeniu grożącym bezpośrednim niebezpieczeństwem utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu” nie było potrzebne, co przekonująco zostało wywiedzione także w uzasadnieniu zaskarżonego w tej sprawie wyroku Sądu Okręgowego, które to uzasadnienie również w tym zakresie spełnia wymogi określone w art. 457 § 3 k.p.k., czyniąc kasację także w punkcie 2) oczywiście bezzasadną. Właśnie tę ostatnią kwestię Sąd odwoławczy bardzo szczegółowo i przekonująco rozważył, poświęcając temu zagadnieniu większą część uzasadnienia swego wyroku (s. 7-17). Dokonując ustaleń w tym zakresie Sąd pierwszej instancji uczynił to na podstawie tych wyjaśnień ówczesnego podejrzanego, które trafnie uznał za wiarygodne, a co Sąd odwoławczy zasadnie zaaprobował. W ten sposób ustalone zostało w jakim stanie fizycznym znajdował się pokrzywdzony i w jakich warunkach został on pozostawiony przez oskarżonego. Sąd, bez udziału biegłego z zakresu medycyny, miał możliwość ustalenia, czy pokrzywdzony wówczas znajdował się w położeniu grożącym bezpośrednim niebezpieczeństwem dla jego życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, i to w tej sprawie prawidłowo zostało dokonane, co pozwoliło, z kolei, ustalić, że oskarżony D. S. przypisanym mu zachowaniem wypełnił ustawowe znamiona występku określonego w art. 162 § 1 kk. Zatem, brak jest podstaw do przyjęcia, by Sąd Okręgowy w B., w tej sprawie, rozpoznając apelację obrońcy oskarżonego D. S., dopuścił się naruszenia przepisów postępowania – art. 193 § 1 k.p.k., art. 457 k.p.k. i art. 424 k.p.k., a także naruszenia przepisów prawa materialnego – art. 162 § 1 kk. Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.