III KK 75/23

III KK 75/23 POSTANOWIENIE Dnia 29 marca 2023 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2023 r. sprawy D. K., skazanego za popełnienie przestępstw z art. 59 ust. 1 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i innych, z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego, od wyroku Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie, z dnia 24 marca 2022 r., sygn. akt II AKa 39/21 utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu, z dnia 19 stycznia 2021 r., sygn. akt II K 30/20 postanowił 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; 2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. S. z Kancelarii Adwokackiej w T. kwotę 738 zł (siedemset trzydzieści osiem), w tym 23 % podatku VAT, z tytułu wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji; 3. zwolnić D. K. od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu wyrokiem z dnia 19 stycznia 2021 r., sygn. akt II K 30/20, uznał oskarżonego D. K. za winnego popełnienia dziewięciu III KK 75/23 2 przestępstw, wszystkich kwalifikowanych z ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (dalej: u.p.n.), które zostały szczegółowo opisane w wyroku. Wymierzone za poszczególne przestępstwa kary pozbawienia wolności Sąd I instancji połączył i na podstawie art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego D. K. karę łączną 8 lat pozbawienia wolności. Apelację od wyroku Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu wniósł obrońca oskarżonego D. K., zaskarżając go w całości, zarzucając obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., oraz błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku. Stawiając powyższe zarzuty, które szczegółowo zostały opisane w apelacji, skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie D. K. od popełnienia zarzucanych mu czynów, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 24 marca 2022 r., sygn. akt II AKa 39/21, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok Sądu I instancji. Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanego Damiana Korycińskiego, zaskarżając go w całości, zarzucając: „rażące naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, w szczególności art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., polegające na braku wyczerpującego rozważenia w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia wszystkich zarzutów zawartych w apelacji obrońcy, co powoduje, że kontrola instancyjna została dokonana w sposób powierzchowny i odbiegający od wymogów rzetelnej oceny, akceptującej bezkrytycznie wyrok Sądu I instancji, w szczególności brak wyczerpującego uzasadnienia w zakresie nieuwzględnienia zarzutów dotyczących oceny dowodów dokonanej przez Sąd I instancji sprzecznej z wyjaśnieniami oskarżonego, zeznaniami świadków oraz innym pozaosobowym materiałem dowodowym wskazującym m.in., że: - skazany D. K. nie dopuścił się zarzucanego mu czynu z pkt I wyroku, bowiem nie był w posiadaniu substancji psychotropowych, a zatem nie mógł ich udzielić innym nieustalonym osobom, a dodatkowo wskazana korzyść III KK 75/23 3 majątkowa pochodząca z popełnienia przestępstwa została wyliczona na podstawie zsumowania przelewów dokonanych przez K. T. (który miał dokonać zarzucanych czynów wspólnie ze skazanym D. K.) na rzecz D. K. , podczas gdy kwoty te stanowiły zwrot pożyczek oraz zwrot kosztów wynajmowania mieszkania i nie stanowiły one korzyści majątkowej uzyskanej z przestępstwa, - ilość substancji psychotropowych w postaci 3-chlorometkatynon (3-CMC) – zgodnie z pkt I wyroku – 320 g została ustalona całkowicie dowolnie, jedynie na podstawie zeznań K. T. (dowód z pomówienia), który dodatkowo zeznawał o innych ilościach substancji psychotropowych udzielonych rzekomo wspólnie i w porozumieniu z D. K., - K. T. (którego materiały zostały wyłączone do odrębnego postępowania) posiadał, a następnie udzielał innym osobom substancji psychotropowych, zaś przerzucanie współodpowiedzialności za popełnione czyny na D. K. stanowiło jedynie przyjętą przez niego taktykę procesową, która konsekwentnie zmierzała do umniejszenia swojej roli i przypisania całej odpowiedzialności za zarzucane czyny D. K. , czemu Sądy I i II instancji całkowicie dały wiarę, pomimo że w zeznaniach K. T. pojawiało się wiele nieścisłości i niejasności, a z uwagi na fakt, że jego zeznania są dowodami z pomówienia i nie stanowią pełnowartościowego dowodu, ocena ich wiarygodności, co wymagało szczególnej ostrożności, w analizowanej sprawie winna skutkować uniewinnieniem D. K. od stawianych mu zarzutów, - fakt znalezienia w zajmowanym przez D. K. mieszkaniu w M. substancji psychotropowych o wadze 13 632,2 gramów oraz w mieszkaniu w W. (które wynajmował od niego K. T.) substancji psychotropowych o wadze 3 252 gramów nie dowodzi w sposób niebudzący wątpliwości, że substancje te były w posiadaniu D. K., bowiem w inkryminowanym czasie K. T. przebywał w mieszkaniu skazanego w M. i to on posiadał substancje psychotropowe, a dodatkowo dom w W., był zajmowany jedynie przez K. T., przez co nieuprawniona była ocena, że znajdowały się one w posiadaniu D. K. , - fakt, że skazany D. K. jednokrotnie przebywał w Holandii nie dowodzi tego, że dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia znacznych ilości substancji III KK 75/23 4 psychotropowych, bowiem okoliczność ta została ustalona jedynie na podstawie zeznań K. T. , który informację o rzekomym nabywaniu przez skazanego substancji psychotropowych z Holandii posiadał jedynie «ze słyszenia», a zatem informacje te nie były w żaden sposób zweryfikowane przez organy ścigania, a dodatkowo świadek P. K. (która była ze skazanym w Holandii) zaprzeczyła, aby w trakcie tego wyjazdu DD. K. i nabywał, a następnie przywoził jakiekolwiek narkotyki, - świadek M. K. w trakcie przesłuchania na rozprawie zeznał, że kupił od oskarżonego narkotyki dwa razy, a dodatkowo nie potrafił wskazać, kiedy i jakie środki dokładnie zakupił. Z relacji tego świadka wynikało także, że kupował narkotyki od oskarżonego, jak i K. T., a zatem brak było podstaw do uznania D. K. za winnego czynów opisanych w pkt V-VII wyroku, bowiem nie ustalono w sposób niebudzący wątpliwości, że to właśnie D. K. udzielił M. K. narkotyków bądź innych nielegalnych środków, - skazanemu przypisano odpowiedzialność za czyn opisany w pkt VIII wyroku jedynie na podstawie zeznań świadka P. K., z których wynikało, że substancje psychotropowe miały być zostawione przez D. K. w ustalonym miejscu, podczas gdy świadek ten nie widział, kto zostawił te środki oraz kto zabrał środki pieniężne za nabycie tych substancji. Dodatkowo w inkryminowanym czasie skazany D. K. przebywał w Z. i fizycznie nie miał możliwości ani przekazania substancji psychotropowych w miejsce wskazane przez świadka P. K. (który zresztą zmieniał swoją relację co do miejsca pozostawienia tych środków), ani odebrania środków pieniężnych za substancje psychotropowe, - skazanemu przypisano odpowiedzialność za czyn opisany w pkt IX wyroku jedynie na podstawie zeznań świadka M. G., podczas gdy zeznania tego świadka nie zostały poparte żadnym dowodami świadczącymi o winie skazanego”. Podnosząc powyższy zarzut, skarżący wniósł o uchylenie w całości wyroku Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 24 marca 2022 r., sygn. akt II AKa 39/21, oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi odwoławczemu. III KK 75/23 5 W odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej w Tarnobrzegu wniósł o oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja podlegała oddaleniu na posiedzeniu w trybie opisanym w art. 535 § 3 k.p.k. jako bezzasadna w stopniu oczywistym. Obrońca skazanego D. K. zarzucił Sądowi odwoławczemu naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k., które miało w jego przekonaniu wynikać z niedostatecznej analizy zarzutów podniesionych w apelacji oraz braku rzetelnego przeprowadzenia kontroli instancyjnej. W tym kontekście istotne jest wskazanie, że zgodnie z ugruntowanym, wieloletnim orzecznictwem Sądu Najwyższego o naruszeniu art. 433 § 2 k.p.k. można mówić wtedy, gdy sąd nie rozważy wniosków i zarzutów wskazanych w środku odwoławczym (w ogóle się do nich nie odniesie), zaś o naruszeniu art. 457 § 3 k.p.k. - gdy w uzasadnieniu wyroku nie zostanie zawarta argumentacja odnosząca się do określonego zarzutu lub wniosku apelacji, albo też argumentacja ta wprawdzie jest ale jest ogólnikowa, schematyczna i nie ustosunkowująca się in concreto do istoty zarzutów (zob. np. postanowienie SN z dnia 5 października 2022 r., sygn. akt IV KK 341/22). Należy stwierdzić, że Sąd odwoławczy uczynił zadość określonemu w art. 433 § 2 k.p.k. obowiązkowi rozważenia wszystkich zarzutów apelacyjnych (pkt 3.1 uzasadnienia). Prawidłowo Sąd II instancji dostrzegł, że zarzuty obrazy prawa procesowego oraz błędu w ustaleniach faktycznych dotyczą de facto oceny dowodów przeprowadzanych w sprawie, w szczególności zeznań świadków: K. T., P. P., P. K. oraz P. K.. Oceniając zarzuty Sąd odwoławczy bardzo szczegółowo odniósł się do wszystkich argumentów podniesionych w apelacji skarżącego. Należy ponadto stwierdzić, że uzasadnienie wyroku Sądu odwoławczego – wbrew twierdzeniom obrońcy – spełniało wymogi określone w art. 457 § 3 k.p.k. Sąd II instancji samodzielnie przeprowadził wnikliwą analizę zeznań świadków, pomimo że ze względu na utrzymanie w mocy wyroku Sądu I instancji oraz treść zarzutów apelacyjnych nie był do tego zobowiązany (por. np. wyrok SN z dnia 29 czerwca 2021 r., sygn. akt IV KK 60/20). Sąd odwoławczy przyjął w sposób uprawniony, że zeznania świadka K. T. należy uznać za wiarygodne w ramach swobodnej oceny dowodów. Sąd miał III KK 75/23 6 podstawy, by twierdzić, że korespondują one z zeznaniami M. K., P. P. oraz P. K.. Konieczne jest przy tym wskazanie, że wyrokiem z dnia 14 lipca 2020 r., sygn. akt II K 15/20, Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu uznał K. T. za winnego popełnienia przestępstw z art. 59 ust. 1 u.p.n. w zw. z art. 12 § 1 k.k., art. 62 ust. 2 u.p.n. oraz art. 62b ust. 1 u.p.n. Z kolei wyrokiem z dnia 16 marca 2020 r., sygn. akt II K 8/20 Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu uznał M. K. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 62b ust. 1 u.p.n., a P. P. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 62 ust. 1 i 3 u.p.n. Sąd odwoławczy oceniając wyjaśnienia oraz zeznania dokonane w przedmiotowym postępowaniu, a także zestawiając je z wyjaśnieniami oskarżonych we wskazanych wyżej postępowaniach zasadnie uznał, że obciążają one skazanego D. K.. Ustalenia dokonane nie tylko w niniejszej sprawie, ale także w sprawie przeciwko K. T. pozwoliły przyjąć, że przestępstwa z art. 59 ust. 1 u.p.n. w zw. z art. 12 § 1 k.k. oraz art. 62 ust. 2 u.p.n. popełnił skazany D. K. oraz K. T. „wspólnie i w porozumieniu”. Ponadto Sąd odwoławczy zasadnie przyjął, że wyjaśnienia oraz zeznania K. T. potwierdzają również wyjaśnienia i zeznania M. K. oraz P. P.. Wszystkie zgromadzone dowody pozwalają przyjąć, że skazany D. K. dopuścił się przypisanych mu czynów. Niezależnie od powyższego należy podkreślić, że skarżący w kasacji nie starał się wykazać braku prawidłowej kontroli instancyjnej dokonanej przez Sąd odwoławczy, ale przedstawiał wielokrotnie argumenty zmierzające do podważenia ustaleń faktycznych w sprawie. Obrońca usiłował wykazać m.in. odmienny cel przekazywania przez skazanego D. K. środków finansowych, inną ilość substancji psychotropowych udzielanych przez skazanego (s. 7 kasacji), własność plecaka (s. 8 kasacji), własność środków psychotropowych oraz ich ukrycie (s. 9 kasacji). Skarżący wprost zakwestionował zatem materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Tego zaś nie mógł uczynić, bowiem Sąd Najwyższy nie jest w postępowaniu kasacyjnym sądem trzeciej instancji, a jego rolą jest ocena, czy w orzeczeniu Sądu odwoławczego wystąpiło jedno z uchybień wymienionych w art. 439 § 1 k.p.k. lub inne rażące naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia (art. 523 § 1 k.p.k.). Istotą skutecznej kasacji jest wykazanie i uargumentowanie zaistnienia w sprawie rażącego naruszenia prawa (procesowego lub materialnego), które III KK 75/23 7 dodatkowo miało istotny wpływ na treść końcowego rozstrzygnięcia. Nie stanowi wykazania uchybień Sądu odwoławczego oparcie się przez autora kasacji na prezentacji własnych ocen materiału dowodowego i własnych wniosków z tych ocen płynących, bez wykazania uchybień - i to rażących - w procedowaniu bądź rozumowaniu sądu odwoławczego (zob. postanowienia SN: z dnia 6 października 2022 r., sygn. akt V KK 355/22; z dnia 5 października 2022 r., sygn. akt IV KK 366/22). W świetle powyższego zarzuty kasacyjne obrońcy skazanego D. K. nie zasługiwały na uwzględnienie. O kosztach orzeczono na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji postanowienia.