III KK 99/16

Sygn. akt III KK 99/16 POSTANOWIENIE Dnia 30 czerwca 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Grzegorczyk w sprawie M. G. skazanego z art. 286 § 1 i in. k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. w dniu 30 czerwca 2016 r., kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego, od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II AKa 163/15, zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 28 stycznia 2015 r., sygn. akt XIV K 40/14 p o s t a n o w i ł oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, obciążając skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Zapadłym w tej sprawie wyrokiem Sądu pierwszej instancji oskarżony, stojący pod zarzutem 15 przestępstw kwalifikowanych z art. 270 § 2 k.k., art. 284 § 2 k.k., art. 286 § 1 k.k. oraz z art. 310 § 1 w zw. z art. 270 § 1 k.k. i art. 310 § 2 k.k., został uznany winnym wszystkich tych czynów, z tym tylko, że niektóre z nich, kwalifikowane z art. 284 i 286 k.k., zostały uznane za trzy ciągi przestępstw, czyny z art. 310 § 1 i 2 k.k. jako jeden czyn ciągły i to samo w odniesieniu do dwóch zachowań z art. 286 k.k., a nadto jeden z czynów z art. 270 § 2 k.k. za odrębne przestępstwo. Po wymierzeniu za nie kar jednostkowych, M. G. został tym wyrokiem skazany na karę łączną 4 lat pozbawienia wolności i 200 stawek 2 dziennych grzywny po 10 zł każda, ze zobowiązaniem go także do naprawienia szkody wyrządzonej tymi czynami wobec 6 pokrzywdzonych. Od wyroku tego apelował obrońca oskarżonego, zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych a) przez bezkrytyczne przyjęcie za wiarygodne zeznań i wyjaśnień współsprawcy do niektórych z tych zachowań z obrazą art. 4 i 7 k.p.k., a nadto takiż błąd b) przez uznanie faktu nierzetelnego wykonania napraw i nieuiszczenie całości należności za zakupione towary za świadczące samo w sobie o istnieniu zamiaru kierunkowego przy przypisywanego przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. oraz c) przy obciążaniu oskarżonego obowiązkiem naprawienia szkody w stosunku do jednej z pokrzywdzonych osób w całości, mimo że za przestępstwa wobec tejże osoby skazany został również wspomniany wcześniej współsprawca, a więc Sąd winien obowiązek ten nałożyć pro rata parte. Po rozpoznaniu tej apelacji, Sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok, ale w ten tylko sposób, że podstawę wymiaru grzywny w jednym z ciągów przestępstw z art. 286 § 1 k.k. oraz przy orzekaniu łącznej kary grzywny, uzupełnił o art. 4 § 1 k.k., a poza tym zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. Od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego kasację wywiódł obrońca skazanego, podnosząc obrazę art. 433 § 2 i art. 457 § 3 k.p.k. przez nierozważenie przez Sąd drugiej instancji zarzutu obrazy przez Sąd meriti art. 4 i 7 k.p.k. i zaakceptowanie dowolnej i sprzecznej z zasadami doświadczenia życiowego oceny dowodów z wyjaśnień i zeznań wspominanego już współsprawcy oraz przy ocenie kwestii zamiaru kierunkowego przy dokonywaniu przestępstw z art. 286 § 1 k.k., a także przy obciążaniu skazanego obowiązkiem naprawienia szkody wobec jednej z pokrzywdzonych, jak i przez bezkrytyczne przyjęcie, że stopień społecznej szkodliwości czynu skazanego oraz jego właściwości i warunki osobiste, jak i cele prewencji szczególnej uzasadniają orzeczenie kary 4 lat pozbawienia wolności, podczas gdy prawidłowa ocena wskazywałaby, że wystarczająca jest kara wolnościowa. Wywodząc w ten sposób skarżący wniósł o uchylenie obu wydanych w tej sprawie wyroków i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania w pierwszej instancji. W odpowiedzi na tę skargę, prokurator Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku wniosła o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. 3 Rozpoznając tę kasację, Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja ta jest rzeczywiście niezasadna w stopniu oczywistym, stąd jej rozpoznanie na posiedzeniu, o jakim mowa w art. 535 § 3 k.p.k. Skarga ta jest typowym przejawem niezrozumienia przez jej autora istoty kasacji i to mimo upływu 20 lat od jej powrotu do polskiego systemu prawnego. Próbuje on bowiem przez wskazanie na rzekome naruszenia prawa nadal podważać poczynione w tej sprawie ustalenia faktyczne i ocenę dowodów, która legła u ich podstaw. Mamy tu bowiem de facto do czynienia ze wskazaniem jedynie na wstępie tej skargi, ze nie rozpoznano lub niewłaściwie rozpoznano zarzuty apelacyjne, choć jak dowodzi treść uzasadnienia Sądu odwoławczego (str. 10-21), każdy z nich został dokładnie omówiony z wykazaniem, dlaczego skarżący nie ma racji. Sąd Apelacyjny odwoływał się przy tym zarówno do dowodów wskazujących na prawidłowość poczynionych ustaleń faktycznych, jak i do argumentacji prawnych, wskazujących na prawidłowe kwalifikowanie przypisywanych ówczesnemu oskarżonemu przestępstw oraz stosowanych wobec niego środków reakcji, w tym kompensacyjnych. Treść uzasadnienia kasacji wskazuje zaś jedynie, że jej autor jest niezadowolony z nieuwzględnienia jego zarzutów apelacyjnych, ale nieuwzględnienie takie nie oznacza, aby Sąd nie odniósł się lub odniósł się w sposób naruszający wymogi art. 457 § 3 k.p.k. do rzekomych naruszeń, o jakich mowa była w zwykłym środku odwoławczym. Zupełnie niezrozumiałe jest odwoływanie się w związku z powyższym do obrazy jakoby art. 4 i 7 k.p.k., gdyż Sąd odwoławczy szczegółowo i w tej materii analizował prawidłowość oceny dowodów dokonanej przez Sąd meriti, poczynając od str. 11 swego uzasadnienia aż do momentu, kiedy zakończył analizę poszczególnych dowodów i kwalifikacji prawnej przypisanych oskarżonemu czynów na str. 17. Zatem miał on cały czas na uwadze podnoszoną w apelacji obrazę tych przepisów. Zupełnym zaś nieporozumieniem jest powoływanie się na obrazę art. 4 i 7 k.p.k. w ostatnim z zarzutów kasacyjnych, związanym z kwestią wymiaru oskarżonemu kary. Niewspółmierność kary nie była bowiem w ogóle podnoszona w apelacji, tak w części wstępnej, jak i w jej uzasadnieniu, nie mogła być zatem w ogóle przedmiotem analizy Sądu odwoławczego. Twierdzenie zatem, że kwestia ta z naruszeniem art. 4 i 7 k.p.k. nie została przez Sąd rozpoznana, nijak się ma do 4 zarzutów, którymi zajmował się ten Sąd. Zarzutu zaś samej niewspółmierności kary nie wolno zaś w ogóle podnosić w skardze kasacyjnej. Powyższe wskazuje, że kasacja ta jest całkowicie bezzasadna, a w zakresie ostatniego z zarzutów - wręcz niedopuszczalna. Dlatego też została ona oddalona. Oddalając ją zaś jako oczywiście bezzasadną, Sąd Najwyższy obciążył skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego, stosownie do art. 637a w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. Mając zaś na uwadze sposób formułowania zarzutów tej skargi, zdecydowano o sporządzeniu z urzędu uzasadnienia niniejszego postanowienia. Z tych wszystkich względów orzeczono, jak na wstępie.