III KKN 465/98

Sygn. akt III KKN 465/98 P O S T A N O W I E N I E Dnia 11 stycznia 2001 r. Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia SN Tomasz Grzegorczyk po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2001 r. sprawy M. L. T. skazanego z art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 2 grudnia 1993 r. o oznaczaniu wyrobów znakami skarbowymi akcyzy (Dz. U. Nr 127, poz. 584 ze zm.) z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Wojewódzkiego w L. z dnia 22 kwietnia 1998 r., sygn. V Ka […] zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w L. z dnia 23 stycznia 1998 r., sygn. IV K […] oddala kasację jako oczywiście bezzasadną i obciąża skazanego M. L. T. kosztami sadowymi postępowania kasacyjnego. 2 U Z A S A D N I E N I E W kasacji zarzucono obrazę art. 22 ustawy z 1993 r. wywodząc, że penalizuje on samo posiadanie alkoholu bez oznaczenia znakami akcyzy w ilościach wskazujących na przeznaczenie do działalności handlowej ale nie precyzuje ilości tego alkoholu, który choć w znacznej ilości może być przeznaczony na potrzeby własne. Analizując ten zarzut Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Skazanemu przypisano posiadanie 200 butelek spirytusu i 390 paczek papierosów bez akcyzy. Zarzut wysunięty w kasacji analizował uprzednio sąd odwoławczy trafnie wskazując, że gdyby rzeczywiście towar ten przeznaczony na wesele i własne potrzeby oskarżonego oraz jego najbliższej rodziny to byłby nabyty zgodnie z potrzebami, a te wedle ustaleń, nie kwestionowanych przez strony wyglądałby inaczej. W doktrynie zaś podnoszono, iż przekonanie sądu o przeznaczeniu towaru, o jakim mowa w art. 22 ust. 1 ustawy z 1993 r., do działalności handlowej może opierać właśnie m.in. na rodzaju towaru, normalnych potrzebach sprawcy w tym zakresie i potrzebach w sferze niezbędnego zaopatrzenia się w dany towar (zob. W.Radecki, M.Bojarski. Przewodnik po pozakodeksowym prawie karnym, Wrocław 1998 , s. 440) w istocie zatem uchybienie, o jakim mówi skarżący, nie miało tu w ogóle miejsca, a kasacje tym samym uznać należy za oczywiście bezzasadną. Dlatego też orzeczono jak na wstępie. aw f/jw