III KO 184/26

III KO 184/26 POSTANOWIENIE Dnia 21 września 2026 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Matras w sprawie M.W. oskarżonej o czyn z art. 107 § 1 ustawy o ochronie danych osobowych po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 21 września 2026 r. wniosku Sądu Rejonowego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 12 sierpnia 2026 r., o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł sprawę o sygn. akt II K 891/26 przekazać do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Sulęcinie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2026 r. Sąd Rejonowy w Gorzowie Wielkopolskim zwrócił się do Sądu Najwyższego o rozważenie przekazania w trybie art. 37 k.p.k. innemu sądowi równorzędnemu sprawy zainicjowanej wnioskiem prokuratora o warunkowe umorzenie postępowania wobec M.W. o czyn z art. 107 § 1 ustawy o ochronie danych osobowych. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że pokrzywdzoną w tej sprawie jest sędzia orzekająca w sądzie właściwym i uprzednio pełniąca przez kilka lat funkcję III KO 184/26 2 wiceprezesa tego sądu. W ocenie sądu występującego z wnioskiem, bezpośrednia znajomość wszystkich sędziów sądu właściwego z pokrzywdzoną, skutkować może powstaniem wątpliwości i zastrzeżeń co do bezstronności sądu i obiektywizmu orzekających w sprawie sędziów, co uzasadnia przekazanie tej sprawy innemu sądowi równorzędnemu. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek jest zasadny. „Dobro wymiaru sprawiedliwości" w rozumieniu art. 37 k.p.k., przemawia za przekazaniem sprawy innemu niż miejscowo właściwy sąd, gdy dochodzi do sytuacji, które w odbiorze obiektywnego obserwatora mogą stwarzać przekonanie o braku warunków do rozpoznania sprawy w sposób obiektywny i bezstronny. Podkreślić trzeba, że nie chodzi o każdy rodzaj takich zastrzeżeń, ale tylko takie, które mogłyby powstać u postronnego, niezainteresowanego osobiście sposobem rozstrzygnięcia danej sprawy, obserwatora takiego procesu, który przy tym posiada podstawową wiedzę o zasadach procesu i roli organów procesowych, a zatem rozumie kontekst procesu i zna podstawowe zasady procesowe. Bezspornie warunek ten został spełniony w niniejszej sprawie. Sytuacja, gdy pokrzywdzoną przestępstwem jest sędzia orzekająca w sądzie właściwym do rozpoznania sprawy rodzić może podejrzenia u postronnego obserwatora, iż sędziowie rozpoznający tę sprawę mogą nie być obiektywni. Niezależnie bowiem od podejścia sędziów właściwego sądu do rozpoznania tej sprawy (bezspornie w ocenie SN - rzetelnego, obiektywnego) w odbiorze społecznym wynik rozpoznania tej sprawy może być postrzegany nie przez pryzmat dowodów, ale przez obraz zbudowany na rozpoznaniu sprawy przez ten sam sąd, w którym pokrzywdzona przestępstwem pełni służbą i była wiceprezesem sądu. Rozpoznanie sprawy przez ten sąd, w takim układzie personalnym, mogłoby w odbiorze społecznym być odebrane jako postępowanie nierzetelne oraz stronnicze, i to niezależnie od jego wyniku. Z tych względów uznając, że dobro wymiaru sprawiedliwości przemawia za przekazaniem sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, Sąd Najwyższy przekazał ją do Sądu Rejonowego w Sulęcinie. [WB] III KO 184/26 3 [a.ł]