III KO 25/16

Sygn. akt III KO 25/16 POSTANOWIENIE Dnia 14 lipca 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Dołhy w sprawie R. S. w przedmiocie wznowienia postępowania po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, bez udziału stron, w dniu 14 lipca 2016 r., wniosku - skazanego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 18 marca 1993r., sygn. akt AKr 47/93, utrzymującym w mocy wyrok Sądu Wojewódzkiego w Koszalinie z dnia 13 października 1992r., sygn. akt II K 50/92, na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. postanowił: odmówić przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności. UZASADNIENIE W treści wniosku z dnia 8 lutego 2016 r. wynika, że skazany R. S. domaga się wznowienia postępowania w sprawie Sądu Wojewódzkiego w Koszalinie o sygn. akt II K 50/92, zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 18 marca 1993 r., sygn. akt AKr 47/93. Pismo nie zawiera wskazania, na jakich podstawach skazany domaga się wznowienia postępowania w powyższej sprawie. Przewodniczący Wydziału III Izby Karnej Sądu Najwyższego, pismem z dnia 4 kwietnia 2016 r., poinformował skazanego o ustawowych podstawach wniosku o 2 wznowienie postępowania, wzywając równocześnie o wskazanie, terminie 7 dni od daty otrzymania pisma, w oparciu o jakie okoliczności bądź fakty skazany wnosi o wznowienie postępowania, pod rygorem odmowy przyjęcia wniosku jako oczywiście bezzasadnego (art. 545 § 3 k.p.k.). We wskazanym terminie skazany nie zastosował się do tego wezwania, ograniczając się do wysłania w dniu 13 kwietnia 2016 r. pisma nie mającego żadnego merytorycznego znaczenia w sprawie. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Przepis art. 545 § 3 k.p.k. (obowiązujący od dnia 1 lipca 2015 r., a dodany na podstawie art. 1 pkt 189 ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw – Dz. U. z 2013 r., poz. 1247) przewiduje możliwość odmowy przyjęcia wniosku niepochodzącego od osoby wymienionej w § 2 art. 545 k.p.k. (obrońca lube pełnomocnik) bez wzywania do usunięcia jego braków formalnych, jeżeli z treści wniosku, w szczególności odwołującego się do okoliczności, które były już rozpoznawane w postępowaniu o wznowienie postępowania, wynika jego oczywista bezradność. W realiach niniejszej sprawy wydania takiego rozstrzygnięcia wymaga wniosek złożony przez skazanego R. S.. Skazany, pomimo poinformowania go o ustawowych przesłankach wniosku o wznowienie postępowania, nie wskazał żadnej podstawy określonej w art. 545 § 3 k.p.k., odmówić przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności.