III KO 35/17

Sygn. akt III KO 35/17 POSTANOWIENIE Dnia 23 maja 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk w sprawie A. P. skazanego z art. 148 § 1 k.k. i in., po rozpoznaniu na posiedzeniu w Izbie Karnej w dniu 23 maja 2017 r. wniosku skazanego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 10 września 2014 r., sygn. akt II AKa (…), utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w T. z dnia 28 maja 2014 r., sygn. akt II K (…), na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. p o s t a n o w i ł: odmówić przyjęcia wniosku A.P. o wznowienie postępowania wobec jego oczywistej bezzasadności. UZASADNIENIE W dniu 13 kwietnia 2017 r. Sąd Apelacyjny w (...) przekazał do Sądu Najwyższego wniosek A. P. o wyznaczenie mu obrońcy z urzędu w celu sporządzenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie Sądu Okręgowego w T. o sygn. II K (...), zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 10 września 2014 r., sygn. akt II AKa (…). Wniosek ten, poza wyrażonym w nim postulatem, nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek skazanego o wznowienie postępowania, gdyż tak w oparciu o dyspozycję art. 118 § 1 k.p.k. potraktować należało pismo skazanego A. P. nadane 2 w Zakładzie Karnym w P. w dniu 17 marca 2017 r., jest oczywiście bezzasadny w związku z czym należało odmówić jego przyjęcia bez podejmowania dodatkowych czynności w postaci wcześniejszego rozpoznania wniosku o wyznaczenie obrońcy z urzędu. Podstawy stwierdzenia oczywistej bezzasadności wniosku o wznowienie postępowania w rozumieniu art. 545 § 3 k.p.k. zostały A. P. wyjaśnione w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 25 października 2016 r., III KO 78/16, doręczonym skazanemu w dniu 4 listopada 2016 r. (k. 27 akt III KO 78/16), które wydane zostało w związku z jego wcześniejszym żądaniem przeprowadzenia postępowania w oparciu o przepisy Rozdziału 56 Kodeksu postępowania karnego, a tym samym nie zachodzi konieczność powtarzania zawartej tam argumentacji. Również obecny wniosek nie pozostawia wątpliwości co do konieczności ponowienia tego rodzaju decyzji procesowej. Jak to zauważono wyżej, we wniosku skazanego – będącego przedmiotem obecnego rozpoznania – nie zostały wskazane żadne okoliczności, które w świetle regulacji art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k. oraz art. 540b k.p.k., uzasadniałyby przeprowadzenie postępowania wznowieniowego. Wniosek ten nie zawiera także sygnalizacji obligującej Sąd Najwyższy do rozważenia możliwości wznowienia postępowania z urzędu w oparciu o przepis art. 542 § 3 k.p.k. Uwzględniając powyższe, a więc oczywistą w tym układzie bezzasadność wniosku, należało orzec jak na wstępie. Na postanowienie niniejsze przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.