III KO 72/23

III KO 72/23 POSTANOWIENIE Dnia 1 września 2023 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Siwek w sprawie D. K. skazanego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 1 września 2023 r., wniosku skazanego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 22 kwietnia 2021 r., sygn. akt II AKa 54/21 utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Gorzowie Wlkp. z dnia 24 listopada 2020 r., sygn. akt II K 22/20 na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. postanowił odmówić przyjęcia wniosku D. K. wobec jego oczywistej bezzasadności. UZASADNIENIE D. K. złożył do Sądu Najwyższego wniosek o wznowienie w jego sprawie postępowania zakończonego wskazanymi wyżej prawomocnymi wyrokami, którymi uznano go winnym popełnienia czynu wyczerpującego dyspozycję art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. w zb. z art. 156 § pkt 2 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., za który została mu wymierzona kara 10 lat pozbawienia wolności. Skazany w złożonym wniosku zakwestionował swoją winę i sprawstwo, podnosząc iż był przez prokuratora zastraszany na etapie postępowania przygotowawczego, dlatego też przyznał się do popełniania zarzucanego mu czynu. III KO 72/23 2 Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wniosek D. K. jest oczywiście bezzasadny, co obligowało do odmowy jego przyjęcia. Zgodnie z art. 545 § 3 k.p.k., sąd odmawia przyjęcia wniosku niepochodzącego od osoby wymienionej w § 2 (adwokata, radcę prawnego, radcę Prokuratorii Generalnej RP) bez wzywania do usunięcia jego braków formalnych, jeżeli z treści wniosku, w szczególności odwołującego się do okoliczności, które były już rozpoznawane w postępowaniu o wznowienie postępowania, wynika jego oczywista bezzasadność. Z treści tego przepisu wynika obowiązek sądu rozstrzygającego w przedmiocie wznowienia co do przeprowadzenia wstępnej kontroli wniosku pod kątem jego ewentualnej bezzasadności o charakterze oczywistym, która wynikać może również z tego, że okoliczności i argumenty na które wnioskodawca wskazuje, ze swej natury nie mogą uruchomić procedury wznowieniowej, gdyż nie należą do żadnej z kodeksowych podstaw wznowienia. Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, gdyż D. K. w złożonym wniosku o wznowienie postępowania przytoczył argumenty, które w istocie nie mieszczą się w katalogu przesłanek określonych w art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k., art. 540b k.p.k. Skazany nadto oparł wniosek na podstawach właściwych dla postępowania przygotowawczego (art. 327 § 1 i 3 k.p.k.), które nie mają nic wspólnego ze wznowieniem prawomocnie zakończonego postępowania sądowego. D. K. w uzasadnieniu zakwestionował także dowodowe postawy swojego skazania i wskazał na rzekomy spisek organów sprawiedliwości, którego głównym celem miało być bezpodstawne przypisanie mu winy, za czyn którego nie popełnił, a konsekwencją tego także pozbawienie go wolności. Skazany zarzucił przy tym prokurator prowadzącej śledztwo, że wymusiła na nim groźbą przyznanie się do usiłowania zabójstwa. Z powyższego jednoznacznie wynika, że D. K. poza niedopuszczalną na tym etapie postępowania próbą wywołania kontroli wydanych wobec niego wyroków, w obszarach oceny dowodów i przyjętych ustaleń faktycznych, nie przedstawił żadnych argumentów ani dowodów mogących rzutować na trafność wydanych wobec niego orzeczeń. Samo czysto subiektywne przekonanie skazanego, że nie III KO 72/23 3 dopuścił się przypisanego mu czynu, nie jest wystarczające do wznowienia postępowania, które nastąpić może jedynie w sytuacji wykazania konkretnymi okolicznościami, że po wydaniu orzeczenia ujawniły się nowe fakty i dowody wskazujące, że skazany nie popełnił czynu lub czyn jego nie stanowił przestępstwa lub skazany nie podlegał karze (art. 540 § 1 pkt 2a k.p.k.). Wystąpienia takich okoliczności skazany jednak nie podnosił, nawiązując głównie do zagadnień niepodlegających weryfikacji w postępowaniu wznowieniowym. Kontrola trafności oceny dowodów i ustaleń faktycznych jest domeną postępowania apelacyjnego, które w tej sprawie nie wykazało żadnych uchybień z tym związanych. Zauważyć również należało, że D. K. w toku postępowania przygotowawczego odmówił ustosunkowania się do przedstawionego mu zarzutu, skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień. Dopiero przed Sądem przyznał się do winy lecz odmówił składania wyjaśnień. Jak argumentował Sąd I instancji, oświadczenie oskarżonego uznał za wiarygodne, dlatego że korespondowało z innymi dowodami, w tym zeznaniami kluczowego świadka R. K. i obrażeniami stwierdzonymi u E. G. To zaś, że oskarżony samodzielnie zrezygnował z podania jakichkolwiek szczegółów dotyczących przebiegu inkryminowanego zdarzenia wynika z realizacji przysługujących mu podstawowych praw w postępowaniu karnym (s. 11 i 12 uzasadnienia), co nie miało przecież żadnego, zwłaszcza negatywnego, wpływu na kwestie jego odpowiedzialności. Powyższe przekonuje zatem o oczywistej bezpodstawności i instrumentalności twierdzeń skazanego, które wyraźnie sformułował na potrzeby niniejszego postępowania. D. K., nie przedstawił zatem w złożonym wniosku, jakichkolwiek realnie istniejących źródeł dowodowych, mogących – poprzez pryzmat podstaw wznowienia postępowania – podważać wydane wobec niego prawomocne rozstrzygnięcia. Tymczasem wniosek o wznowienie postępowania jest szczególnym, nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, który może być skuteczny jedynie w razie zaistnienia którejkolwiek z enumeratywnie wymienionych w Rozdziale 56 Kodeksu postępowania karnego podstaw (art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k., art. 540b k.p.k.), zaś jeśli wskazane we wniosku argumenty do tych przesłanek w rzeczywistości nie nawiązują, zachodzi konieczność odmowy III KO 72/23 4 przyjęcia takiego wniosku właśnie w oparciu o treść art. 545 § 3 k.p.k., wobec jego oczywistej bezzasadności. Kończąc wskazać należy, że w niniejszej sprawie skazany również nie uprawdopodobnił wystąpienia uchybienia stanowiącego bezwzględną przyczynę odwoławczą, w tym z art. 439 §1 pkt 2 k.p.k. (nienależytej obsady sądu), które wprawdzie wskazał, jednak którego istnienia istnienia nawet nie starał się wyjaśnić. Sąd Najwyższy z urzędu natomiast okoliczności takiej kategorii nie dostrzega. Mając powyższe na uwadze należało orzec jak w sentencji. (EF) [ł.n]