III KR 103/74

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia M. Paluch (sprawozdawca). Sędziowie: A. Żylewicz, J. Gaj.Prokurator Prokuratury Generalnej: Z. Śliwiński.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 17 i 20 września 1974 r. sprawy Bronisława S., oskarżonego z art. 168 § 2 k.k. w związku z art. 25 § 2 k.k., z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Koszalinie z dnia 5 lutego 1974 r.przyjmując, że oskarżony miał w chwili czynu ograniczoną w znacznym stopniu zdolność jego rozpoznania i kierowania swoim postępowaniem w rozumieniu art. 25 § 2 k.k., z tymi zmianami zaskarżony wyrok utrzymał w mocy (...).Uzasadnienie faktyczneRewizja nie jest zasadna.Jakkolwiek uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie czyni w pełni zadość wymaganiom przepisu art. 372 § 1 pkt 1 k.p.k. ze względu na lakoniczność, to jednak fakt ten nie stanowi uchybienia mogącego mieć wpływ na treść wyroku, gdyż w świetle wyników przewodu sądowego nie ma podstaw do zakwestionowania słuszności skazania oskarżonego za przestępstwa określone w art. 168 § 2 i art. 176 k.k.W szczególności brak przesłanek, które mogłyby podważyć wiarygodność zeznań pokrzywdzonej Lidii S., złożonych na rozprawie, na których Sąd Wojewódzki głównie oparł ustalenia faktyczne zawarte w motywach zaskarżonego wyroku.Wprawdzie w rewizji powołano się, zresztą ogólnie, na opinię biegłego psychologa Zofii M., zarzucając przy tym nierozważenie jej przez Sąd Wojewódzki, jednakże argument ten nie przekonuje.Wymieniony bowiem biegły stwierdzając, że zeznania nieletniej Lidii S. "(...) nie mogą stanowić pełnej wartości dowodowej w sprawie niniejszej", przekroczył zakres swoich uprawnień, gdyż ocena określonego dowodu należy wyłącznie do sądu orzekającego, a zadaniem biegłego psychologa, powołanego w tym wypadku na podstawie art. 174 § 3 k.p.k., jest jedynie przedstawienie po przeprowadzeniu stosownych badań opinii co do osobowości świadka, a w szczególności co do jego rozwoju umysłowego, zdolności postrzegania lub odtwarzania postrzeżeń.Niezależnie od tego biegły psycholog nie uzasadnił należycie powyższej swojej "oceny", ograniczył się bowiem do teoretycznych rozważań co do umiejętności dzieci w wieku 7-11-12 lat "trafnego określenia swoich obserwacji", "panowania nad swoją pamięcią", "podporządkowania procesów zapamiętywania i produkowania materiałów", "różnicowania tego, co same przeżyły, z tym, co usłyszą", czy wreszcie "interpretowania, zestawiania i porównywania swoich doświadczeń oraz obserwacji". Jeżeli przy tym zważyć, że wymieniony biegły psycholog stwierdził jednocześnie, że: (...) na uwagę zasługuje wysoki wskaźnik - iloraz inteligencji (...) u pokrzywdzonej, że wykazuje ona dużą sprawność umysłową, że jej funkcje umysłowe są powyżej jej wieku i jest dzieckiem wyrobionym społecznie", a ponadto jeżeli uwzględnić okoliczności wynikające z opinii wystawionej pokrzywdzonej przez Szkołę Podstawową w Z. oraz zeznania jej wychowawczyni świadka Heleny S., z których wynika, iż pokrzywdzona jest uczennicą solidną, pilną i wyróżniającą się na tle klasy, to staje się oczywiste, że opinia biegłego psychologa Zofii M. nie przedstawia waloru pełnowartościowego procesowo dowodu i dlatego nierozważenie jej przez Sąd Wojewódzki nie miało jakiegokolwiek wpływu zarówno na ocenę zeznań pokrzywdzonej Lidii S., obciążających oskarżonego, jak i na treść wyroku (...).