III KRN 212/58

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Stefana M. oskarżonego z art. 270 § 1 k.k., po rozpoznaniu założonej przez Prokuratora Generalnego PRL rewizji nadzwyczajnej z dnia 6 lutego 1958 r. na niekorzyść oskarżonego od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Koszalinie z dnia 20 września 1957 r. na podstawie art. 394-396, 400, 383 pkt 2, 388 § 1 k.p.k. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Wojewódzkiemu w Koszalinie do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneSąd Powiatowy w Sławnie, wyrokiem z dnia 29 lipca 1957 r. uznał oskarżonego Stefana M. winnym tego, że jako kłusownik wszedł w posiadanie zwierzyny przy pomocy wnyków na terenie dzierżawionym przez Koło Łowieckie nr 2 w Sławnie, za czyn ten skazał go na mocy art. 270 k.k. na 5 miesięcy aresztu.Od wyroku tego założył rewizję obrońca, wnosząc o uniewinnienie oskarżonego ze względu na błędną ocenę okoliczności faktycznych przyjętych przez Sąd.Sąd Wojewódzki w Koszalinie, jako rewizyjny, wyrokiem z dnia 20 września 1957 r. uchylił zaskarżony wyrok Sądu Powiatowego w całości i umorzył postępowanie w sprawie, powołując się w uzasadnieniu wyroku na to, że art. 270 k.k. utracił moc obowiązującą wobec treści przepisu art. 33 pkt 5 i art. 42 dekretu z dnia 29 października 1952 r. o prawie łowieckim (Dz. U. z 1952 r. Nr 44, poz. 300).Od wyroku Sądu Wojewódzkiego Prokurator Generalny PRL założył rewizję nadzwyczajną zarzucając obrazę przepisów prawa materialnego polegającą na tym, że Sąd błędnie przyjął, iż moc obowiązująca art. 270 k.k. została uchylona przez przepisy dekretu z dnia 29 października 1952 r. o prawie łowieckim (Dz. U. z 1952 r. Nr 44, poz. 300), i że wobec tego czyn zarzucany oskarżonemu a polegający na umyślnym naruszeniu cudzego prawa polowania, powinien być zakwalifikowany jako wykroczenie z art. 33 pkt 5 tegoż dekretu, ścigany w trybie postępowania karnoadministracyjnego, w następstwie czego Sąd bezpodstawnie postępowanie w sprawie umorzył, zamiast orzec co do istoty sprawy.W konkluzji rewizji zawarty jest wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Wojewódzkiemu do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny.Zarzuty rewizji są zasadne.Wyżej przedstawiony pogląd prawny Sądu Wojewódzkiego w Koszalinie jest nietrafny.Art. 5 § 2 pkt 4 przepisów wprowadzających kodeks karny z 1932 r. opiewał, że obowiązujące wówczas - jako lex prior - rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 3 grudnia 1927 r. o prawie łowieckim (Dz. U. z 1927 r. Nr 110, poz. 934) utrzymane zostało w mocy co do wszystkich wypadków, w których nie ma zastosowali art. 270 k.k.Przepisem art. 42 § 1 pkt 1 dekretu z dnia 29 października 1952 r. o prawie łowieckim (Dz. U. z 1952 r. Nr 44, poz. 300) uchylona została moc obowiązująca wyżej wymienionego rozporządzenia, lecz nowe przepisy o prawie łowieckim ani nie uchyliły przepisu art. 270 k.k., ani nie zawiesiły jego działania, wobec czego przyjąć należy, że również przepisy nowego prawa łowieckiej mają zastosowanie jedynie do stanów faktycznych, nie objętych dyspozycją art. 270 k.k. (vide uchwała Całej Izby Karnej Sądu Najwyższego z dnia 30 grudnia 1957 r. I KO 46/56 - OSNPG 1958/3 str. 7, OSNPG 1958/4 str. 11).Należy nadto podkreślić, że dyspozycja art. 270 k.k. przewiduje ochronę cudzego prawa polowania, która nie jest przewidziana przez przepisy karne dekretu o prawie łowieckim (art. 31-35). Wobec tego działanie oskarżonego, polegające na łowieniu (wejściu w posiadanie) zwierzyny (nadto w sposób niedopuszczalny w myśl przepisów łowieckich) na terenie dzierżawionym przez Koło Łowieckie, którego nie był członkiem - zawierające wszelkie znamiona umyślnego naruszenia cudzego prawa polowania w rozumieniu art. 270 k.k. - powinno być zakwalifikowane jako czyn przestępny z tego właśnie przepisu karnego.W tym stanie rzeczy Sąd Wojewódzki uznając czyn oskarżonego za wykroczenie z art. 35 pkt 5 cytowanego dekretu ścigane w trybie postępowania karno-administracyjnego i umarzając z tego powodu postępowanie w sprawie, dopuścił się obrazy przepisu art. 270 k.k.