III KZ 42/71

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia K. Grzebuła. Sędziowie: I. Kazimierczak, A. Żylewicz (sprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: J. Zięba.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Konstantego D. i Jerzego N., oskarżonych z art. 200 § 1, 201 k.k. w związku z art. 2 § 1 k.k. i art. 199 § 1 k.k., po rozpoznaniu zażalenia prokuratora na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Koszalinie z dnia 17 lutego 1971 r. co do przekazania akt do uzupełnienia śledztwa w trybie art. 299 § 1 pkt 2 k.p.k., po wysłuchaniu wniosku prokuratora Prokuratury Generalnejpostanowił utrzyma w mocy zaskarżone postanowienie.Uzasadnienie faktyczneWbrew twierdzeniu zażalenia wskazania zawarte w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 19 sierpnia 1969 r., jak również w uzasadnieniu postanowienia Sądu Wojewódzkiego w Koszalinie z dnia 11 sierpnia 1970 r., a zmierzające do wyjaśnienia całokształtu sprawy, istotnie nie zostały w pełni uwzględnione i zebrane przez prokuraturę w toku uzupełniającego postępowania przygotowawczego.Brak prawidłowej wyceny montażu ławek i elementów ścian oraz wartości zużytego na nie własnego drzewa do budowy przystanków - przy uwzględnieniu innych uchybień śledztwa wymienionych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia - nie pozwala ustalić rzeczywistej wysokości przywłaszczonej przez oskarżonych kwoty.Biorąc pod uwagę charakter sprawy, uzupełnienie tych braków przekracza w sposób oczywisty ramy przewodu sądowego i może ono być dokonane tylko w toku uzupełniającego śledztwa, toteż zwrot akt w tym celu prokuraturze należało uznać za niezbędny.W sytuacji gdy prowadzący śledztwo ograniczył się w zasadzie do jednostronnego zebrania dowodów i nie wyczerpał materiału dowodowego w sposób oczywisty, sąd uprawniony jest na podstawie art. 299 § 1 pkt 2 k.p.k. do zwrotu akt w celu uzupełnienia śledztwa. Intencją bowiem przepisu art. 299 § 1 pkt 2 k.p.k. jest to, by żadna sprawa z uchwytnymi już w toku przygotowań do rozprawy głównej brakami pod względem dowodowym, których usunięcie przez sąd powodowałoby znaczne trudności i prowadziłoby z konieczności do wielokrotnego odraczania i przerywania rozprawy, nie została skierowana do merytorycznego jej rozstrzygnięcia.Podzielając wywody zawarte w zaskarżonym postanowieniu i biorąc pod uwagę przytoczone wyżej argumenty, Sąd Najwyższy orzekł jak wyżej.