III KZ 45/16

Sygn. akt III KZ 45/16 POSTANOWIENIE Dnia 25 sierpnia 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Siuchniński w sprawie A. B. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 25 sierpnia 2016 r., jego zażalenia na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 6 czerwca 2016 r., sygn. akt II AKo 27/16 o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 27 lutego 2015 r., sygn. akt XIII Ka 324/14 , p o s t a n o w i ł utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIE W dniu 20 grudnia 2015 r. A. B. złożył wniosek o wznowienie postępowania, zakończonego wyrokiem Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 27 lutego 2015 r., sygn. akt XIII Ka 324/14 wraz z wnioskiem o wyznaczenie obrońcy z urzędu. Przewodniczący Wydziału II Karnego Sądu Apelacyjnego w Gdańsku, zarządzeniem z dnia 1 lutego 2016 r., wyznaczył dla niego obrońcę z urzędu w osobie adw. J. M. W., która w piśmie z dnia 15 lutego 2016 r. poinformowała jego oraz Sąd Apelacyjny w Gdańsku o stwierdzeniu braku podstaw do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie. W związku z tym na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Karnego Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 22 lutego 2016 r. wezwano wnioskodawcę do uzupełnienia braku 2 formalnego wniosku o wznowienie postępowania poprzez jego sporządzenie i podpisanie przez adwokata. Wezwanie to doręczono mu w dniu 1 marca 2016 r. (k. 33), zaś pismem dnia 7 marca 2016 r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 9 marca 2016 r. (k. 37) A. B. złożył wniosek o wyznaczenie kolejnego obrońcy z urzędu wskazując, że w jego przekonaniu adw. J. M. W. nienależycie wywiązała się ze swoich obowiązków. Sąd Apelacyjny w Gdańsku, postanowieniem z dnia 30 marca 2016 r., nie uwzględnił tego wniosku. Po zaskarżeniu tego postanowienia Sąd Apelacyjny w Gdańsku w dniu 4 maja 2016 r., utrzymał je w mocy. W związku z tym wnioskodawca został ponownie wezwany do uzupełnienia braku formalnego swego wniosku, (k. 52). Wezwanie to doręczono wnioskodawcy w dniu 16 maja 2016 r. (k. 54). Po bezskutecznej próbie zaskarżenia prawomocnego postanowienia z dnia 4 maja 2016 r. (k. 55- 57) A. B. w dniu 19 maja 2016 r. poinformował Sąd Apelacyjny w Gdańsku, że ustanowił obrońcę z wyboru w osobie adw. W. N. (k. 58), jednak nie dołączył stosownego pełnomocnictwa wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania sporządzonym i podpisanym przez tego obrońcę. W związku z tym Zastępca Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w Gdańsku zarządzeniem z dnia 6 czerwca 2016 r. odmówił przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania. To zarządzenie zostało zaskarżone przez A. B., który podniósł zarzut obrazy art. 120 § 2 k.p.k., wskazując, że ustanowił obrońcę w postępowaniu w osobie adw. W. N. oraz, że z uwagi na stan zdrowia, tj. dolegliwości związane z dną moczanową (podagrą), które uniemożliwiały mu chodzenie, nie mógł uzyskać zgody adwokata z wyboru na sporządzenie i podpisanie wniosku wznowieniowego. Wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia i przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zauważyć skarżącemu sprzeczność w argumentacji, albowiem z jednej strony wskazuje on na to, że ustanowił obrońcę z wyboru, z drugiej zaś podnosi, że z uwagi na dolegliwości związane z chorobą nie mógł uzyskać jego zgody na przyjęcie pełnomocnictwa. Oczywiste zaś jest, że samo 3 udzielenie pełnomocnictwa do prowadzenia sprawy nie jest wystarczające procesowego albowiem musi ono zostać przyjęte. Zresztą, wnioskodawca nie przedłożył jakiegokolwiek dokumentu poświadczającego fakt udzielenia" wskazanemu w piśmie z dnia 19 maja 2016 r. adwokatowi pełnomocnictwa do obrony w przedmiotowym postępowaniu wznowieniowym zaś na sądzie nie spoczywał obowiązek dokonywania ustaleń w tej mierze. Ponadto skuteczne wniesienie przez obrońcę wniosku o wznowienie postępowania musiałoby nastąpić w oznaczonym 7-dniowym terminie (który upłynął w dniu 22 maja 2016 r.) a to nie nastąpiło. Tym samym zaskarżone zarządzenie zawiera oczywiście prawidłowe rozstrzygnięcie. Podkreślenia wymaga tylko, że siedmiodniowy termin o którym mowa w art. 120 k.p.k. nie jest terminem zawitym i jako taki nie podlega przywróceniu (zob. postanowienia SN: z dnia 10 kwietnia 2006 r., IV KZ 13/06, OSNKW 2006, poz. 805, s. 425-426; z dnia 17 września 2008 r., III KZ 85/08, Prok. i Pr.-wkł. 2009, nr 1 poz. 16; z dnia 29 października 2010 r., III KZ 80/10, LEX nr 843575), a także to, że nic nie stoi na przeszkodzie wniesieniu przez skarżącego ponownego wniosku o wznowienie postępowania sporządzonego i podpisanego przez adwokata lub radcę prawnego. Na marginesie natomiast należy zauważyć, że 7-dniowy termin do uzupełnienia braku formalnego wniosku o wznowieniu upłynął bezskutecznie już po pierwszym wezwaniu A. B. na mocy zarządzenia z dnia 22 lutego 2016 r., które doręczono mu w dniu 1 marca 2016 r. (k. 33). Dopiero bowiem w dniu 9 marca 2016 r. wnioskodawca nadał pismo, w którym domagał się wyznaczenia kolejnego obrońcy z urzędu. Chociaż wskazano na nim datę 7 marca 2016 r. (poniedziałek, k. 36), to data stempla pocztowego na kopercie nie pozostawia wątpliwości, ze list nadano dopiero w dniu 9 marca 2016 r. (środa, k. 37). Trzeba też wytknąć Sądowi Apelacyjnemu, że w swych wezwaniach zawarł niepełne pouczenie, albowiem wskazał jedynie na możliwość sporządzenia i podpisania wniosku o wznowienie postępowania przez adwokata, nie zaś również przez radcę prawnego. Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu. 4