III KZ 52/20

PostanowienieIzba Karna2020-10-06

Skład orzekający: Marek Pietruszyński, Jacek Błaszczyk, Paweł Wiliński

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy pismo skazanego, w którym wnioskuje o ustanowienie obrońcy z urzędu w celu sporządzenia zażalenia na postanowienie Sądu Najwyższego odmawiające przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania, stanowi zażalenie, które powinno zostać rozpoznane?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy uznał, że pismo skazanego, w którym wnioskuje o ustanowienie obrońcy z urzędu w celu sporządzenia zażalenia, a następnie w kolejnym piśmie oświadcza, że nie składa żadnego zażalenia, lecz kolejny wniosek o ponowienie sprawy, nie stanowi zażalenia podlegającego rozpoznaniu. Wobec stanowczego oświadczenia skazanego o braku woli zaskarżenia postanowienia, zażalenie zostało pozostawione bez rozpoznania.
Stan faktyczny
Skazany złożył wniosek o wznowienie postępowania, który został przez Sąd Najwyższy odmówiony z powodu oczywistej bezzasadności. Następnie skazany skierował pismo z prośbą o ustanowienie obrońcy z urzędu w celu sporządzenia zażalenia na to postanowienie. Po wyznaczeniu obrońcy, który nie znalazł podstaw do wniesienia zażalenia, skazany oświadczył, że nie składa żadnego zażalenia, lecz kolejny wniosek o ponowienie sprawy. Sąd Najwyższy potraktował pierwotne pismo jako zażalenie, ale ostatecznie pozostawił je bez rozpoznania.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy pozostawił zażalenie skazanego bez rozpoznania.

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt III KZ 52/20 POSTANOWIENIE Dnia 6 października 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Pietruszyński (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Jacek Błaszczyk SSN Paweł Wiliński w sprawie M. J. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 6 października 2020 r. w przedmiocie zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2020 r., sygn. akt III KO 16/20 odmawiającego przyjęcia osobistego wniosku M.J. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 16 czerwca 2011 r., sygn. akt II AKa (…), utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w L. z dnia 1 lutego 2011 r., sygn. akt IV K (…) na podstawie art. 430 § 1 k.p.k. w zw. z art. 545 § 1 i 3 k.p.k. p o s t a n o w i ł zażalenie pozostawić bez rozpoznania. UZASADNIENIE Postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2020 r., sygn. akt III KO 16/20 odmówiono przyjęcia osobistego wniosku M. J. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 16 czerwca 2011 r., sygn. akt II AKa (…), utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w L. z dnia 1 lutego 2011 r., sygn. akt IV K (…) wobec oczywistej bezzasadności wniosku. W dniu 12 czerwca 2020 r. skazany skierował do Sądu Najwyższego pismo zatytułowane „Wniosek”, w którym wystąpił o ustanowienie obrońcy z urzędu w celu 2 wniesienia środka odwoławczego w formie zażalenia na wyżej opisane postanowienie Sądu Najwyższego, albowiem nie ma on wystarczającej wiedzy prawniczej, aby takie zażalenie sporządzić samodzielnie. Zarządzeniem z dnia 16 lipca 2020 r. Przewodniczący Wydziału III Izby Karnej Sądu Najwyższego wyznaczył skarżącemu obrońcę z urzędu „w celu rozważenia możliwości sporządzenia w imieniu skazanego zażalenia” na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2020 r. zakreślając termin 21 dni do złożenia zażalenia lub poinformowania Sądu Najwyższego o braku podstaw do jego sporządzenia. Po zapoznaniu się z aktami sprawy wyznaczony obrońca – adw. M. K. poinformował Sąd Najwyższy o braku podstaw do złożenia zażalenia. Pismem z dnia 10 sierpnia 2020 r. ponownie zwrócono się do skazanego, czy jego pismo z dnia 12 czerwca 2020 r. stanowi zażalenie na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2020 r., albowiem taki środek zaskarżenia nie jest objęty przymusem adwokackim. W odpowiedzi z dnia 18 sierpnia 2020 r. skazany oświadczył, że „nie składa żadnego zażalenia”, albowiem złożył „kolejny wniosek o ponowienie sprawy”. Wskazał również po raz kolejny na argumenty mające świadczyć o nietrafności ocen Sądów orzekających w jego sprawie. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. W piśmie z dnia 12 czerwca 2020 r., wnioskodawca wniósł jedynie o ustanowienie mu obrońcy z urzędu do sporządzenia zażalenia na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2020 r., sygn. akt III KO 16/20 o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie z uwagi na jego oczywistą bezzasadność. Wyznaczony obrońca nie stwierdził podstaw do sformułowania środka odwoławczego. W tej sytuacji Przewodniczący Wydziału pismem z dnia 10 sierpnia 2020 r., sygn. akt III KO 16/20 zwrócił się do wnioskodawcy o wyjaśnienie, czy pismo z dnia 12 czerwca 2020 r. stanowi zażalenie na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2020 r. sygn. akt III KO 16/20. Rzeczywiste intencje oskarżonego zostały w sposób niebudzący wątpliwości wyrażone w piśmie z dnia 18 sierpnia 2020 r., w którym M. J. definitywnie zakwestionował wolę zaskarżenia postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2020 r., III KO 16/20. Mimo 3 tego oświadczenia wnioskodawcy, jego pismo z dnia 12 czerwca 2020 r. zostało potraktowane jako zażalenie na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2020 r. i przyjęte do rozpoznania. Zdaniem Sądu Najwyższego, uwzględniając stanowcze oświadczenie wnioskodawcy złożone w odpowiedzi na pismo z dnia 10 sierpnia 2020 r. należało przyjęte zażalenie pozostawić bez rozpoznania, uznając że pismo z dnia 12 czerwca 2020 r. nie stanowi w rzeczywistości środka zaskarżenia, o jakim mowa w art. 545 § 3 k.p.k. Kierując się powyższym, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 430 § 1 KPKart. 545 § 1art. 545 § 3 KPK§ 1§ 3

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 18.07.2026. · PDF źródłowy