III KZ 6/18

Sygn. akt III KZ 6/18 POSTANOWIENIE Dnia 27 lutego 2018 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk w sprawie M. M. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 27 lutego 2018 r. zażalenia skazanego na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 11 grudnia 2017 r., II AKo […], o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie Sądu Rejonowego w T. o sygn. akt II K […], zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w T. z dnia 5 lutego 2015 r., sygn. akt IX Ka […], na podstawie art. 437 § 1 k.p.k., p o s t a n o w i ł utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIE Zarządzeniem z dnia 11 grudnia 2017 r., sygn. akt II AKo […], Zastępca Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w […], na podstawie art. 120 § 2 k.p.k. odmówiła przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania złożonego przez M. M., wobec nie uzupełnienia braku formalnego pisma przez sporządzenie i podpisanie wniosku przez obrońcę (adwokata lub radcę prawnego). Zarządzenie to zaskarżył wnioskodawca wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu zażalenia podniósł, że złożenie wniosku spełniającego wymogi formalne uniemożliwiają mu względy finansowe, podkreślając, że nie popełnił zarzucanych mu czynów, a przeprowadzenie – po dotarciu do niech – nowych 2 dowodów, powinno skutkować wydaniem wobec niego sprawiedliwego wyroku, opartego o prawdę materialną. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie skazanego na uwzględnienie nie zasługuje. Treść art. 545 § 2 k.p.k. nie pozostawia wątpliwości, że wniosek o wznowienie postępowania, jeżeli nie pochodzi od prokuratora, powinien być sporządzony i podpisany przez obrońcę lub pełnomocnika. Ustanowiony w powyższym przepisie przymus adwokacko – radcowski ma charakter obligatoryjny, co oznacza, że tylko wniosek, który realizuje powyższy obowiązek, może zostać przyjęty do rozpoznania. Wniosek sporządzony osobiście przez M. M. wymogu tego nie spełniał, a skoro skazany wezwany do usunięcia powyższego braku na podstawie art. 120 § 1 k.p.k. – zarządzeniem z dnia 16 listopada 2017 r., doręczonym w dniu 22 listopada 2017 r. – do dnia 29 listopada 2017 r. braku formalnego nie usunął, zasadne było wydanie decyzji procesowej po myśli art. 120 § 2 k.p.k. Nie bez znaczenia – w kontekście podnoszonego przez skarżącego w zażaleniu jego stanu majątkowego – jest przy tym to, że właśnie ze względu na sytuacją finansową skazanego w toku niniejszego postępowania został mu wyznaczony obrońca z urzędu, który w oparciu o przepis art. 84 § 3 k.p.k. poinformował Sąd Apelacyjny w […], że nie znalazł podstaw do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Wprawdzie skazany kontestował opinię sporządzoną przez adw. B. Z., wnosząc o ustanowienie kolejnego obrońcy z urzędu, zasadnie wszakże wniosek ten nie został przez sąd wznowieniowy uwzględniony (postanowienie z dnia 15 listopada 2017 r. – k. 75 akt II AKo […]). Zważyć należy, że – wbrew twierdzeniom M. M. – treść pisma obrońcy (na co trafnie zwrócił uwagę Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu powołanego wyżej postanowienia) wskazuje na przeprowadzenie przez adwokat rzetelnej analizy sprawy. Co więcej, nie można abstrahować i od tego, że postawy wznowienia postępowania karnego są w ustawie karnej procesowej ściśle określone i samo subiektywne przekonanie o niesprawiedliwości danego wyroku z całą pewnością jeszcze ich nie stanowi. Przypomnieć też należy utrwalony w orzecznictwie pogląd, że niezgodność stanowiska przedstawionego przez obrońcę z urzędu z oczekiwaniami bądź 3 poglądami skazanego, nie może być podstawą wyznaczania kolejnego obrońcy. Sąd nie może wyznaczać następnych obrońców z urzędu, aż do uzyskanie przez stronę oczekiwanego przez nią efektu (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 2011 r., III KZ 20/11, LEX nr 811870). Nie znajdując błędów w przeprowadzonym przez Sąd Apelacyjny postępowaniu wznowieniowym oraz stwierdzając zgodność z prawem kończącego to postępowanie zarządzenie, które przez skarżącego w jego zażaleniu nie zostało skutecznie podważone, należało orzec jak na wstępie. aw