III KZ 6/61

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia M. Dźbikowski (sprawozdawca). Sędziowie: F. Korzeń, Z. Kubec. Prokurator: A. Ferenc.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu zażalenia Eugeniusza W., oskarżonego z art. 2 § 1 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 228) i art. 287 § 2 k.k., na postanowienie w przedmiocie właściwości rzeczowej Sądu Powiatowego w sprawie, wydane przez Sąd Wojewódzki w Lublinie z dnia 29 października 1960 r.,zażalenie pozostawił bez uwzględnienia.Uzasadnienie faktyczne1.Wprawdzie Sąd Wojewódzki istotnie wbrew przepisowi art. 45 k.p.k. nie doręczył oskarżonemu i jego obrońcy odpisu zaskarżonego postanowienia powziętego na posiedzeniu niejawnym ani też z akt nie wynika, by treść tego postanowienia oznajmił im ustnie (prokurator brał udział w posiedzeniu, wobec czego należy przyjąć, że treść postanowienia była mu znana), jednakże skoro obrońca o postanowieniu dowiedział się w dniu 28 listopada 1960 r., jak twierdzi w zażaleniu, a zażalenie wpłynęło 1 grudnia 1960 r., należy uznać je za złożone w terminie przewidzianym w art. 209 k.p.k.2.Wyrażony w zaskarżonym postanowieniu pogląd o właściwości rzeczowej Sądu Powiatowego w tej sprawie należy uznać za słuszny.Sformułowanie art. 17 k.p.k., używającego we wszystkich punktach § 1 określenia, że Sąd Wojewódzki rozpoznaje w I instancji sprawy "o przestępstwa", upoważnia do wniosku, że podstawą oceny właściwości rzeczowej są zawsze poszczególne przestępstwa (zarzucone czyny). Nie ma racjonalnej przyczyny, by od zasady tej należało odstąpić przy ustalaniu kryteriów właściwości sądu według pkt 6 § 1 art. 17 k.p.k. i przyjmować, że o właściwości rzeczowej w tym wypadku ma decydować między innymi suma szkody wyrządzonej poszczególnymi odrębnie zarzucanymi przestępstwami. Odmienne stanowisko prowadziłoby często do przypadkowości w ustalaniu właściwości według pkt 6 § 1 art. 17 k.p.k., jeśli się zważy, że nie zawsze (z różnych powodów) może nastąpić jednocześnie oskarżenie i osądzenie określonej osoby o wszystkie przestępstwa.Przyjęcie poglądu, że o właściwości decyduje "suma szkody", musiałoby także pociągnąć za sobą z kolei i konsekwencje w dziedzinie prawa materialnego tam, gdzie wysokość szkody ma wpływ na zaostrzenie kwalifikacji prawnej czynu (np. ustawa z dnia 21 stycznia 1958 r. - Dz. U. Nr 4, poz. 11), co byłoby jednak oczywiście sprzeczne z zasadami odpowiedzialności karnej za poszczególne, zabronione pod groźbą kary, czyny (art. 1 k.k.).