III KZ 82/15

Sygn. akt III KZ 82/15 POSTANOWIENIE Dnia 13 stycznia 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Roman Sądej w sprawie R. S., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 13 stycznia 2016 r., zażalenia R. S. na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 28 października 2015 r., odmawiające przyjęcia osobistego wniosku o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Okręgowego w S. z dnia 22 września 2009r., sygn. VI Ka […], utrzymującym w mocy wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 30 marca 2009r., sygn. II K […], postanowił: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIE W następstwie inicjatywy R. S., z której wynikało, że dąży on do podjęcia czynności procesowych mających na celu wznowienie postępowania zakończonego powyżej wskazanymi wyrokami, zarządzeniem z dnia 3 sierpnia 2015r., na podstawie art. 80a § 2 k.p.k., został mu wyznaczony obrońca z urzędu. Obrońca kontaktował się listownie (bez odpowiedzi) oraz nawiązał kontakt telefoniczny z R. S.. Skazany nie wskazał jednak obrońcy żadnych okoliczności mogących stanowić podstawę wznowienia. W konsekwencji, po zapoznaniu się z aktami sprawy, obrońca R. S. przedłożył opinię o braku podstaw do złożenia wniosku w tym przedmiocie (k. 21 – 23). Następnie, zarządzeniem z dnia 3 września 2015r. R. S. został wezwany do uzupełnienia braku formalnego poprzez sporządzenie i podpisanie wniosku przez obrońcę z wyboru (k. 24), do której to 2 czynności został mu zakreślony siedmiodniowy termin liczony od daty doręczenia pisma. Skazany tej powinności nie zrealizował, konsekwencją czego było wydanie zaskarżonego zarządzenia. Sąd Najwyższy zważył co następuje. Przepis art. 530 § 2 k.p.k., stosowany z mocy art. 545 § 1 k.p.k. odpowiednio w postępowaniu wznowieniowym, określa sposób postępowania w przypadku nieuzupełnienia braku formalnego wniosku o wznowienie (art. 120 § 2 k.p.k.), nakazując w takiej sytuacji odmowę jego przyjęcia. W niniejszej sprawie skazany, mimo wezwania, braku nie uzupełnił, co z mocy powyższych przepisów obligowało do wydania zaskarżonego zarządzenia. R. S. nie kwestionował powyższego ustalenia, wskazywał natomiast w zażaleniu na przeszkody, które w jego ocenie utrudniły mu współpracę z obrońcą z urzędu. Obrońca z urzędu wykonał stosowne czynności zakończone złożeniem opinii o braku podstaw do wznowienia postępowania, a przytoczone w zażaleniu okoliczności nie mogły obecnie decydować o zasadności zaskarżonego zarządzenia. Wykraczają one poza zakres przedmiotu rozpoznania, który sprowadzał się w niniejszej sprawie do oceny, czy zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 120 § 2 zd. 2 k.p.k. Odnosząc się do argumentacji zażalenia podnieść należy, że w sytuacji gdy Radosławowi Sawickiemu ustanowiony został obrońca z urzędu, to w jego interesie pozostawało przedstawienie znanych mu okoliczności, mogących mieć znaczenie w ewentualnym postępowaniu wznowieniowym. Twierdzenia skarżącego, że z racji więziennych rygorów warunki kontaktu z obrońcą (telefonicznie czy listownie) uniemożliwiały mu przekazanie stosownych informacji było zupełnie nieprzekonujące. Co więcej, wprost przeczy temu obecne domaganie się przez skazanego, aby umożliwić mu złożenie osobistego wniosku o wznowienie postępowania, „ponieważ on wie najlepiej jak opisać dowód na to, że postępowanie można wznowić”. Rzecz jasna, wobec kategorycznej treści art. 545 § 2 k.p.k., sytuacja taka jest prawnie niedopuszczalna, czego również Sąd Najwyższy zmienić nie może. Podzielając zatem zasadność zaskarżonego zarządzenia, orzeczono jak w dyspozytywnej części postanowienia. 3 l.n