IV K 364/61

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia P. Ławacz.Sędziowie: T. Krokosz, T. Rek (sprawozdawca).Prokurator: T. Dąbrowski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Henryka G. oskarżonego z art. 290 § 1 k.k. oraz Wacława B., Bolesława D., Ryszarda S., Eugeniusza S. i Kazimierza W., oskarżonych z art. 293 w związku z art. 290 § 1 k.k., po rozpoznaniu założonych przez prokuratora i oskarżonych rewizji od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Kielcach - Ośrodek Zamiejscowy w Radomiu z dnia 7 lutego 1961 r., na podstawie art. 375 k.p.k.utrzymał zaskarżony wyrok w mocy (...).Prokuratura Wojewódzka dla m. st. Warszawy oskarżyła:1) Henryka G. - o to, że w R. jako funkcjonariusz Milicji Obywatelskiej przyjmował w związku z urzędowaniem od Wacława B. prezesa Spółdzielni Garbarskiej "Przyszłość" w R., korzyści majątkowe w postaci wpłat gotówkowych w łącznej kwocie około 3.000 (trzy tysiące złotych), tj. o czyn z art. 290 § 1 k.k.;2) Wacława B. - o to, że w R. udzielił Henrykowi G. pomocy do popełnienia przestępstwa, opisanego w pkt 1 aktu oskarżenia, przez to, że systematycznie wręczał mu w czasie spotkań kwoty pieniężne w wysokości od 200 do 500 złotych na łączną sumę około 3.000 zł, to jest o przestępstwo z art. 293 w związku z art. 290 § 1 k.k.;3) Bolesława D., Ryszarda S., Eugeniusza S. i Kazimierza W. - o to, że udzielił pomocy Henrykowi G. do popełnienia przestępstwa, opisanego w pkt 1 aktu oskarżenia, przez to, że przekazywali dla niego - za pośrednictwem Wacława B. - z kwot uzyskiwanych z nielegalnej sprzedaży skór po 1.000 zł miesięcznie, to jest o przestępstwo z art. 293 w związku z art. 290 § 1 k.k.Sąd Wojewódzki w Kielcach - Ośrodek Zamiejscowy w Radomiu wyrokiem z dnia 7 lutego 1961 r.:1) oskarżonego Henryka G. - uniewinnił od zarzutu oskarżenia;2) oskarżonego Wacława B. uznał za winnego, że w R., wprowadzając w błąd pracowników Spółdzielni Garbarskiej "Przyszłość": Bolesława D., Ryszarda S., Kazimierza W. i Eugeniusza S., twierdził, iż po znalezieniu u niego skóry w czasie rewizji w połowie 1958 r. wręczył kwotę pieniężną funkcjonariuszowi MO Komendy Miejskiej MO w R. i w ten sposób uzyskał od nich kwotę około 3.000 zł, przez co doprowadził ich do niekorzystnego dla nich rozporządzenia ich mieniem, i za tak przypisany czyn skazał go na podstawie art. 264 § 1 k.k. na 1 rok i 6 miesięcy więzienia;3) oskarżonych Bolesława D., Ryszarda S., Eugeniusza S. i Kazimierza W. uznał za winnych tego, że w R. udzielili korzyści majątkowej Wacławowi B. w kwocie około 3.000 zł, po to, by ten ostatni skłaniał funkcjonariusza MO Komendy Miejskiej w R. do zaniechania sporządzenia notatki służbowej o ujawnieniu przy nim skóry podczas rewizji dokonanej około 1958 r., i na mocy art. 134 k.k. skazał: oskarżonego Bolesława D. na 1 rok więzienia i 3.000 zł grzywny z zamianą w razie nieściągalności na 30 dni więzienia, a oskarżonych: Ryszarda S., Eugeniusza S. i Kazimierza W. na karę po 1 roku i 6 miesięcy więzienia oraz po 5.000 grzywny z zamianą w razie nieściągalności po 50 dni więzienia.Od powyższego wyroku założyli rewizje: prokurator co do wszystkich oskarżonych oraz obrońcy oskarżonych Bolesława D., Ryszarda S., Eugeniusza S. i Kazimierza W. (...)Rewizja oskarżonego Bolesława D. zarzuca:a) obrazę art. 3, 320 i 339 k.p.k. w związku z art. 33 § 2 i art. 35 k.k. - przez skazanie oskarżonego Bolesława D. z art. 134 k.k. po zapadnięciu prawomocnego wyroku skazującego go na karę śmierci;b) obrazę art. 47 m.k.k. przez uznanie oskarżonego Bolesława D. za winnego przestępstwa z art. 134 k.k., mimo że opowiedział on przesłuchującemu go funkcjonariuszowi MO o karalnych kontaktach Wacława B. z Henrykiem G., zanim do władz śledczych doszły na ten temat jakiekolwiek wiadomości.W konkluzji rewizja wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania karnego na podstawie art. 3 k.p.k. w związku z art. 47 m.k.k. w stosunku do oskarżonego Bolesława D.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził między innymi następujący pogląd prawny:(...) Co do oskarżonego Bolesława D.:Zarzuty rewizji, że w zaskarżonym wyroku zostały obrażone przepisy prawa procesowego (art. 3, 320, 339 k.p.k.) i w związku z tym prawa materialnego (art. 33 § 2, art. 35 i 134 k.k. oraz art. 47 m.k.k.) nie są słuszne.Przepisu zawartego w art. 33 § 2 k.k. i stanowiącego, że obok kary śmierci nie wymierza się innej kary zasadniczej, nie można interpretować w ten sposób (jak to czyni rewizja oskarżonego), iż po prawomocnym skazaniu danej osoby w innej sprawie na karę śmierci nie można już sądzić ponownie tej osoby za inne czyny przestępne. Natomiast przepis ten oznacza, że ani przy orzeczeniu kary łącznej, ani też przy wydaniu wyroku łącznego - jeżeli istnieją w tym względzie odpowiednie warunki - nie można obok kary śmierci wymierzyć innej kary zasadniczej.Nie jest również słuszny zarzut, że Sąd Wojewódzki niesłusznie nie zastosował art. 47 m.k.k. w stosunku do oskarżonego Bolesława D. Kwestia ta została w sposób należyty postawiona i wyjaśniona w zaskarżonym wyroku. (...).