IV KK 1/22

Sygn. akt IV KK 1/22 POSTANOWIENIE Dnia 9 lutego 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2022r. sprawy D. R. skazanego za czyn z art. 286§1 k.k. i inne z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 6 sierpnia 2021r., sygn. akt VI Ka […], utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia 2 marca 2021r., sygn. akt II K […] p o s t a n o w i ł: 1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną, 2. zwolnić skazanego od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego, obciążając nimi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym. Skarżący tylko pozornie podnosi w niej zarzuty związane z naruszeniem prawa procesowego, których miałby dopuścić się Sąd Okręgowy, gdy w istocie skierowana jest ona przeciwko ustaleniom faktycznym i ocenom dokonanym przez Sąd I – instancji. Żaden z zarzutów kasacji nawet czysto formalnie nie odnosi się do wadliwego przeprowadzenia kontroli instancyjnej – nie wskazano na obrazę art. 433§2 k.p.k. Kasacja została zatem wywiedziona wbrew treści art. 519 k.p.k., 2 który zezwala na wnoszenie tego nadzwyczajnego środka odwoławczego jedynie od wyroków sądów odwoławczych. Skądinąd lektura motywów pisemnych Sądu Okręgowego nakazuje uznać, że rzeczowo ustosunkował się on do wszystkich podniesionych w sprawie zarzutów, stąd nie można przyjąć, że obrażony został art. 433§1 k.p.k. Nie można mówić też o naruszeniu przepisów procesowych wymienionych przez obronę w zarzutach 1 i 2 kasacji, gdyż przepisów tych Sąd Odwoławczy nie był w stanie naruszyć. Przypomnieć w tym zakresie wypada, że: - art. 4 k.p.k. – nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, gdyż w tym przepisie sformułowano jedną z generalnych zasad rządzących procesem karnym, która to zasada znajduje następnie konkretyzację w części szczegółowej kodeksu. Zatem treścią zarzutu może stać się jedynie naruszenie tych konkretnych, szczegółowo wskazanych przepisów, nie zaś zasady generalnej, - art. 92 k.p.k. również jest klauzulą generalną wymagającą wskazania konkretnego naruszenia, - art. 410 k.p.k. – nie ma zastosowania do postępowania odwoławczego, ponieważ to nie dowody ujawnione przed Sądem II instancji stanowiły podstawę rozstrzygnięcia tego sądu, zaś - art. 7 k.p.k. – podnoszony może być tylko wówczas, gdy sąd odwoławczy czynił samodzielne ustalenia faktyczne, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Również art. 167 k.p.k. w zw. z art. 193§1 k.p.k. nie mogły zostać naruszone przez Sąd Odwoławczy, bowiem samodzielnie nie przeprowadzał on w niniejszej sprawie żadnych dowodów. Na etapie postępowania odwoławczego nie złożono wniosku o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii nowego biegłego z zakresu mechanoskopii, zaś stwierdzenie Sądu Odwoławczego, że w sprawie brak było podstaw do podjęcia takiej decyzji procesowej, wynikało z przeprowadzenia kontroli prawidłowości postępowania Sądu I instancji w tym zakresie. Mogło być ono zatem podważane wyłącznie poprzez postawienie zarzutu naruszenia art. 433§1 k.p.k. i wykazanie, że w istocie przeprowadzenie takiego dowodu mogłoby skutkować odmiennymi ustaleniami w zakresie sprawstwa D. R.. W treści kasacji nie zawarto jednak argumentacji na to wskazującej, podczas gdy stanowisko sądów obu instancji jest uzasadnione w sposób logiczny i uwzględnia 3 wszystkie okoliczności przedmiotowej sprawy. Obrona zdaje się nie dostrzegać zasadniczej kwestii, a mianowicie, że przeprowadzenie przez biegłego wnioskowanych badań byłoby niemożliwe z uwagi na brak pojazdu, który został utracony przez ostatniego jego nabywcę – B. C.. Okoliczność ta stanowiła zresztą podstawę postanowienia Sądu Rejonowego w B. z dnia 16 lutego 2021r. w przedmiocie nieuwzględnienia wniosku obrony, wydanego m.in. w oparciu o art. 170§1 pkt 4 k.p.k. (k. 617 akt głównych sprawy II K […]). Podsumowując, autor kasacji nie wykazał, by Sąd Odwoławczy dopuścił się jakiegokolwiek uchybienia, a tym bardziej o charakterze rażącego naruszenia prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Powyższe skutkowało uznaniem skargi kasacyjnej za bezzasadną w stopniu oczywistym. Skazanego, uwzględniając jego sytuację materialną, zwolniono od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.