IV KK 109/15

Sygn. akt IV KK 109/15 POSTANOWIENIE Dnia 30 lipca 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Dołhy na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 30 lipca 2015 r., sprawy J. P. oskarżonego z art. 288 § 1 kk z powodu kasacji, wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego A. P. od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 9 grudnia 2014 r., sygn. akt VI Ka 675/14 utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego Katowice-Zachód w Katowicach z dnia 30 czerwca 2014 r., sygn. akt III K 475/12, postanowił: 1. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną; 2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża oskarżyciela posiłkowego A. P. UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Rejonowego Katowice – Zachód w Katowicach z dnia 30 czerwca 2014 r., J. P. uniewinniony został od zarzutu popełnienia czynu z art. 288 § 1 k.k., polegającego na tym, że „w dniu 28.12.2009 r. w K. przy ul. […] dokonał zniszczenia mienia w postaci pionu wodnego, przez co spowodował straty w wysokości 535,94 zł w mieniu A. P.”. Wyrok ten został zaskarżony przez prokuratora i pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego. 2 Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego A.P. podniósł zarzuty obrazy przepisów prawa procesowego – art. 14 k.p.k., art. 9 § 1 k.p.k., art. 4 w zw. z art. 7 k.p.k., art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. Sąd Okręgowy w Katowicach, wyrokiem z dnia 9 grudnia 2014 r., utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając obie apelacje za oczywiście bezzasadne. W kasacji od powyższego wyroku pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego zarzucił rażące naruszenie prawa procesowego – art. 14 k.p.k., art. 438 § 3 k.p.k., art. 452 § 2 k.p.k., art. 440 k.p.k. i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu Rejonowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej w Katowicach wniósł o jej oddalenie. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Kasacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym. Postępowanie kasacyjne nie jest ani trzecią instancją, ani nie stanowi ponownego rozpoznania sprawy co do istoty. Kasacja służy od wyroku sądu odwoławczego, a nie Sądu pierwszej instancji. Tymczasem w skardze kasacyjnej wysuwane są zarzuty pod adresem orzeczenia Sądu Rejonowego, a to rzekomej obrazy art. 14 k.p.k., art. 438 § 3 k.p.k., które to zarzuty co do zasady były już przedmiotem apelacji. Skarżący nie wysuwa zarzutu obrazy art. 433 § 2 czy też art. 457 § 3 k.p.k. Treść uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego jednoznacznie przekonuje, że podniesione w apelacji pełnomocnika zarzuty zostały przez ten sąd należycie rozpoznane, następnie wszechstronnie rozważone, do wszystkich istotnych okoliczności i twierdzeń sąd drugiej instancji ustosunkował się. Do tych wywodów i zaprezentowanego stanowiska autor kasacji nie odniósł się, ograniczając się jedynie do wyrażenia niezadowolenia ze sposobu kontroli odwoławczej. Zarzut obrazy art. 452 § 2 k.p.k. jest chybiony. Sąd odwoławczy w sposób przekonujący wykazał się, że w realiach sprawy dowód z opinii biegłego nie był przydatny do stwierdzenia rzeczywistego stanu instalacji wodnej w dniu 28 grudnia 2009 r., zatem wywody apelacji odnoszące się do niepełności materiału dowodowego były niezasadne. 3 Nie sposób ustalić na jakiej podstawie kasacja podnosi zarzut obrazy art. 440 k.p.k., skoro jej argumentacja ogranicza się do wykazania jedynie subiektywnego poczucia niesprawiedliwości przez pokrzywdzonego. Podzielając stanowisko prokuratora, przedstawiono w pisemnej odpowiedzi na kasację, Sąd Najwyższy oddalił kasację w trybie przewidzianym w art. 535 § 3 k.p.k. O kosztach sądowych za postępowanie kasacyjne orzeczono na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k. l.n