IV KK 109/16

Sygn. akt IV KK 109/16 POSTANOWIENIE Dnia 26 kwietnia 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 26 kwietnia 2016 r., na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. sprawy M. G. skazanego z art. 286 § 3 kk z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 11 grudnia 2015 r., sygn. akt VI Ka […] zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia 25 czerwca 2015 r., sygn. akt III K […], p o s t a n a w i a: 1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2) zwolnić skazanego z kosztów sądowych postępowania kasacyjnego, 3) zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. E. Ł. kwotę 442 zł 80 groszy, w tym 23% VAT, tytułem zwrotu kosztów za pomoc prawną udzieloną z urzędu za sporządzenie i wniesienie kasacji. UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia 25 czerwca 2015 r. (sygn. akt III K […]) M. G. został uznany winnym czynu z art. 286 § 1 k.k. i wymierzono mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności. Wyrokiem Sądu Okręgowego w G. z dnia 11 grudnia 2015 r. (sygn. akt VI Ka […]) powyższy wyrok został zmieniony w odniesieniu do określenia wartości niekorzystnego rozporządzenia mieniem, a w pozostałym zakresie utrzymany w mocy. 2 Kasację od powyższego prawomocnego orzeczenia wniosła obrońca skazanego, zarzucając przedmiotowemu rozstrzygnięciu: - rażące naruszenie prawa materialnego, a to art. 286 § 1 k.k., polegające na błędnym przyjęciu, że zachowanie oskarżonego wyczerpuje znamiona występku z art. 286 § 1 kk, podczas gdy zdaniem obrony oskarżony nie działał z zamiarem osiągnięcia korzyści majątkowej, ani też nie wprowadził pokrzywdzonego w błąd, a zatem swoim zachowaniem nie wypełnił ustawowych znamion przestępstwa oszustwa, - rażące naruszenie prawa karnego procesowego, a to art. 7 k.p.k., polegające na ocenie materiału dowodowego w sposób sprzeczny z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, co skutkowało błędnym uznaniem oskarżonego za winnego zarzucanego mu czynu, przy braku dowodów winy oskarżonego. Podnosząc te zarzuty, obrońca skazanego wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w G. do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na przedmiotową kasację Prokurator Prokuratury Okręgowej w G. wniósł o jej oddalenie, jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu pozwalającym na jej rozpoznanie w trybie art. 535 § 3 k.p.k. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że Autorka kasacji zarzuty swoje skierowała de facto do wyroku Sądu Rejonowego (są one kopią zarzutów apelacyjnych), bez próby powiązania zasygnalizowanych uchybień z procedowaniem Sądu II instancji. Po drugie, zarzuty sformułowane zostały w sposób wykluczający się. Orzecznictwo od lat konsekwentnie stoi na stanowisku, że skuteczny zarzut naruszenia prawa materialnego ostać się może jedynie w przypadku braku kwestionowania poprawności stosowania prawa procesowego. Przechodząc już do konkretnych zarzutów podnieść należy, że stanowią one zawoalowaną próbę uczynienia z postępowania kasacyjnego kolejnego etapu kontroli apelacyjnej. Skarżąca koncentruje się cały czas nie tyle na wskazaniu takich błędów postępowania odwoławczego, które swym charakterem i stopniem 3 natężenia zbliżone są do tych określonych w art. 439 k.p.k., lecz koncentruje się na forsowaniu odrzuconej przez sądy obu instancji wersji wydarzeń korzystnej dla skazanego. Przypomnieć należy, że gdy chodzi o zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. zarzut ten podnoszony może być w postępowaniu kasacyjnym tylko wówczas, gdy sąd odwoławczy czynił samodzielne ustalenia faktyczne (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 czerwca 2013 r., V KK 34/13 LEX nr 1331396). Tak jednak w niniejszej sprawie nie było. Sąd odwoławczy precyzyjnie wskazał dlaczego ustalenia i oceny poczynione przez Sąd I instancji są zgodne z zasadami wyrażonymi w art. 7 k.p.k. W kasacji skarżąca nie nadała swoim zarzutów w tym zakresie żadnej nowej jakości mogącej spowodować wzruszenie prawomocnego orzeczenia. Gdy zaś chodzi o zarzut naruszenia prawa materialnego nie został on w kasacji tak naprawdę poprawnie uzasadniony, stąd merytoryczne odniesienie się do niego jest właściwie niemożliwe. Zwłaszcza skarżąca nie uzasadniła, w jaki sposób Sąd II instancji ewentualnie powielił rażąco nieprawidłową wykładnię znamion tego typu, bądź w sposób wyraźny zastosował go do stanu faktycznego, który zgodnie z jego ustaleniami nie odpowiada znamionom tego typu. Wobec powyższego należało orzec, jak w sentencji.