IV KK 214/13

Sygn. akt IV KK 214/13 POSTANOWIENIE Dnia 23 października 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 23 października 2013 r., sprawy A. W. skazanego z art. 197 § 1 k.k. i in., z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę, od wyroku Sądu Okręgowego w K., z dnia 11 grudnia 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w W., z dnia 28 czerwca 2012 r., p o s t a n o w i ł 1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; 2) obciążyć skazanego kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne. UZASADNIENIE Sąd Rejonowy, wyrokiem z dnia 28 czerwca 2012r., skazał A. W. za przestępstwa z art. 197 § 1 k.k. oraz z art. 275 § 1 k.k. na karę łączną 5 lat pozbawienia wolności. Sąd Okręgowy, po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2012r. apelacji obrońcy skazanego, utrzymał w mocy wyrok Sądu pierwszej instancji, uznając ten środek odwoławczy za oczywiście bezzasadny. Kasację od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego złożył obrońca skazanego, podnosząc w niej zarzut naruszenia art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k., art. 433 § 2 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k. 2 W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym. Podzielić w tym zakresie należy stanowisko prokuratora zawarte w odpowiedzi na kasację. Wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd ad quem dokonał kontroli instancyjnej orzeczenia Sądu a quo w sposób prawidłowy. Lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że Sąd odwoławczy rozpoznał wszystkie zarzuty zawarte w apelacji skarżącego i odniósł się do nich w sposób wystarczający, stąd o naruszeniu art. 433 § 2 k.p.k. nie może być mowy. Poza tym uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia zostało sporządzone w sposób kompleksowy i w pełni zrozumiały, stąd nie sposób zgodzić się z obrońcą, że w postępowaniu odwoławczym nierzetelnie rozpoznano część jego zarzutów apelacyjnych, a do niektórych nie odniesiono się w ogóle. Art. 457 § 3 k.p.k. wskazuje wyraźnie na elementy, jakie winny się znaleźć w uzasadnieniu sądu odwoławczego. Poza regulacją tego przepisu pozostaje sposób zredagowania uzasadnienia, co de facto uznać należy za kwestię czysto techniczną. Niepisanym wymogiem, jakiemu powinno odpowiadać uzasadnienie sądu odwoławczego, jest natomiast to, aby było jasne i w pełni zrozumiałe, ażeby możliwe mogło być dokonanie jego kontroli kasacyjnej. Niewątpliwie zaskarżone orzeczenie spełnia te wymogi. Sąd sporządzający uzasadnienie w sposób swobodny może natomiast dokonywać opisu toku swojego rozumowania, w tym odnosić się do każdego zarzutu oddzielnie bądź do wszystkich łącznie, byleby treść jego wywodów była czytelna. Stąd nie można w niniejszej sprawie czynić zasadnych zarzutów naruszenia art. 457 § 3 k.p.k. i art. 433 § 2 k.p.k. Niezasadnym okazał się również zarzut naruszenia przez Sąd ad quem art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k., poprzez niesłuszne oddalenie wniosków dowodowych zawartych w apelacji. Okolicznością bezsporną było bowiem prowadzenie przez skazanego działalności gospodarczej, co pośrednio łagodząco wpłynęło na wymiar kary. Dowody w postaci dokumentów odnoszących się do tejże działalności uznać w związku z tym należało za zbędne, albowiem okoliczności, których miały dowodzić, jawiły się w sprawie jako całkowicie jasne i zgodne z tezą dowodową. 3 Jeżeli chodzi natomiast o opinię z Rodzinnego Ośrodka Diagnostyczno-Konsultacyjnego przy Sądzie Okręgowym w K., wydanej już po wyroku Sądu pierwszej instancji, to jak słusznie wskazał prokurator w swojej odpowiedzi, nie wnosiła ona w zasadzie nic nowego do sprawy ponad to, co ustalono w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy. Abstrahując od tego, czy doszło w związku z tym do naruszenia prawa procesowego, stwierdzić należy, że w żaden sposób takie hipotetyczne naruszenie, mające polegać na bezpodstawnym oddaleniu wniosku dowodowego z tego dokumentu, nie mogło mieć istotnego wpływu na treść orzeczenia, co zgodnie z art. 523 § 1 k.p.k., jest warunkiem sine qua non uznania zasadności nadzwyczajnego środka zaskarżenia, jakim pozostaje kasacja. Mając to na względzie, Sąd potraktował przedmiotową kasację jako bezzasadną w stopniu oczywistym, skutkującym jej oddalenie w trybie art. 535 § 3 k.p.k. Na podstawie art. 636 § 1 k.p.k., skazanego obciążono kosztami postępowania kasacyjnego.