IV KK 216/16

Sygn. akt IV KK 216/16 POSTANOWIENIE Dnia 6 lipca 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2016r. sprawy R. K. oskarżonego z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela subsydiarnego od wyroku Sądu Okręgowego w C. z dnia 2 lutego 2016 r. utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w C. z dnia 30 września 2015 r. p o s t a n o w i ł: 1 - oddalić kasację uznając ja za oczywiście bezzasadną, 2 - kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć oskarżyciela subsydiarnego. UZASADNIENIE Kasacja wniesiona w imieniu oskarżyciela subsydiarnego jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym. Skarżący choć deklaruje, że podnosi w niej zarzut związany z naruszeniem prawa procesowego, którego miałby dopuścić się Sąd Okręgowy, w istocie skierował ją wprost i wyłącznie przeciwko procedowaniu przez Sąd I – instancji. Kasacja została zatem wywiedziona wbrew treści art. 519 k.p.k., który zezwala na wnoszenie tego nadzwyczajnego środka odwoławczego jedynie od wyroków sądów odwoławczych. 2 Z perspektywy oceny sformułowanych w niniejszej sprawie zarzutów kasacyjnych podnieść należy, że stanowią one próbę uczynienia z postępowania kasacyjnego trzeciej instancji kontroli orzeczenia. Stanowczo zatem stwierdzić należy, że celem postępowania kasacyjnego nie jest powielanie kontroli apelacyjnej. Tymczasem w kasacji powtórzony został zarzut naruszenia prawa procesowego, który wcześniej postawiono w apelacji. Brak natomiast w kasacji choćby wskazania na wadliwe rozpoznanie skargi apelacyjnej – art. 433§1 k.p.k. Powyższe jednoznacznie dowodzi, że kasacja ponownie skierowana została przeciwko orzeczeniu Sądu Rejonowego nie zaś Odwoławczego. Wskazać następnie trzeba, że: - zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. podnoszony może być w postępowaniu kasacyjnym tylko wówczas, gdy sąd odwoławczy czynił samodzielne ustalenia faktyczne, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca, - art. 410 k.p.k. nie ma zastosowania do postępowania odwoławczego, ponieważ to nie dowody ujawnione przed sądem II – instancji stanowiły podstawę rozstrzygnięcia tego sądu. Zarzut obrazy prawa procesowego został oceniony przez Sąd Odwoławczy i Sąd Najwyższy nie ma możliwości ustosunkowania się do niego skoro nie podniesiono w skardze zarzutu wadliwego rozpoznania apelacji, czy sporządzenia w tym zakresie wadliwego uzasadnienia wyroku (art. 457§3 k.p.k.). W tej sytuacji zatem, zarzut nie mógł zostać uznany za zasadny, choćby w najmniejszym stopniu. Przypomnieć też warto, że Sąd Najwyższy, zgodnie z dyspozycją art. 536 k.p.k. rozpoznaje kasację wyłącznie w granicach podniesionych zarzutów, a wyjątkowo jedynie szerzej, gdy zachodzą okoliczności wskazane w art. 439 k.p.k., co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie. Oskarżyciela subsydiarnego obciążono kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego, nie znajdując podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia. 3 eb